Hallo, mevrouw de hypochonder

Het eerste labeltje dat ik jaren geleden kreeg was ‘hypochondrie’. In mijn hoofd betekenen klachten eigenlijk altijd maar één ding: Dit is fout. Ik ga dood.

Er zijn verschillende manieren om daar iets mee te doen. In het begin kreeg ik een steeds innigere relatie met dr. Google. En dr. Google kan voor de hypochonder bij ieder pijntje bevestigen dat dit inderdaad dodelijk is. Als ik mijn omgeving vraag wat zij ervan denken, hoor ik meestal: “Ach joh, het is niks. Dat gaat wel weer over.” Maar niet in mijn hoofd! Dat helpt dus allemaal niet. Wat ik ook met regelmaat heb geprobeerd, is in bed blijven liggen. Niks voelt op een slechte dag zo heerlijk als m’n bed. Maar het helpt niet. Het laat me alleen maar nóg meer nadenken over alles wat ik voel en laat de angst groeien.

In de afgelopen jaren bezocht ik ontelbare keren de huisarts en diverse psychologen. Soms hielpen ze me verder. Maar een psycholoog die alleen maar zei: “Nee joh, dat komt door je angst. Er is echt niks,” hielp niet. In mijn hoofd is er wel wat! Misschien is dat precies het probleem, maar mensen die daaroverheen walsen, helpen me niet. Ook de huisarts probeerde het een aantal keer: “Wat als we hier geen onderzoek naar doen? Want het is niks.” Maar wel in mijn hoofd! Zo’n consult bracht altijd paniek. Als ik iets voel, wil ik onderzocht worden. Inmiddels heb ik de huisarts dus uitgelegd dat dingen niet onderzoeken echt niet helpt. En dus word ik onderzocht, ook al geloof ik dan nooit dat dat serieus is. Want dat is het wel. En mijn hypochondrie roept er dan achteraan: Zegt hij.

Gelukkig is er ook heel veel dat wél werkt in de strijd tegen de angst.

Om te beginnen verbrak ik de relatie met dr. Google. Verder is er de natuur. Als de angst mijn leven overneemt, helpt niets me zo als fluitende vogels en de ruisende zee. Verder helpt begrip. Een hulpverlener die niet bij ieder pijntje zegt dat er toch niks aan de hand is, maar die het serieus neemt. Misschien is dat precies wat niet de bedoeling is, maar ook precies wat mij wel helpt. Vrienden helpen me ook. Bij angst trek ik me terug, want ik ga dood. Vrienden die dan even een berichtje sturen, helpen me om ‘erbij te blijven’.

Hoewel het spanning geeft, helpen regelmatige bezoekjes aan de huisarts me ook. Als ik weet dat er nog een afspraak staat, voorkomt dat paniek bij een plotselinge klacht. Soms is de paniek zó groot dat ik niet meer naar de huisarts durf te bellen, want dat vinden ze daar stom. Op zo’n moment belde een vriendin voor me, nadat geruststelling niet hielp. Dat helpt. Iemand die niet alleen mijn klachten, maar ook mijn angst serieus neemt.

Tot slot is er nog iets anders dat helpt en waar ik me jaren tegen heb verzet. Antidepressiva. Met dank daaraan kom ik elke morgen uit bed en ben ik in staat het dagelijks leven te overzien. En hoewel ik daar in het begin moeite mee had, overheerst uiteindelijk dankbaarheid voor deze mogelijkheid. Is het toch moeilijk? Dan ga ik naar buiten. Want buiten zijn helpt áltijd.

5 gedachtes over “Hallo, mevrouw de hypochonder

  1. Ik kom natuurlijk ook even hier kijken. Twee logjes tot nu toe, of ben je hier nieuw begonnen. Mooie titel ook van je blog.
    Zelf zit ik ook teveel in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn soms zo sterk, dat ik ze wel kan wurgen. 😉

    Like

  2. Leuk, welkom hier. Ik ben inderdaad net begonnen. Ik ben jarenlang overal en nergens (op een enkele keer na) een lurker geweest, maar nu was het tijd om mijn grote droom waar te maken en een blog te starten én maar gelijk uit de anonimiteit te komen. Ik herken me regelmatig in jouw stukjes. En ach… Dat hoofd. Als ik ooit de uitknop vind, laat ik het je weten! 😉

    Like

  3. Geen hypochonder hier maar ben wel angstig en idd, erkenning helpt het best. Ook al weet je rationeel dat het niks is, emotioneel voelt het niet zo.

    Liked by 1 persoon

  4. […] Ieder signaal van mijn lichaam neem ik heel serieus. Als mijn lichaam hapert, ben ik er altijd van overtuigd dat de oorzaak ook in m’n lichaam ligt. Artsen zijn dat niet met me eens. Als ik met een lichamelijke klacht bij de huisarts kom, lijkt de eerste gedachte te zijn: O, oké, stress, te druk gemaakt, ze is er bang over, valt wel mee. In het verleden heeft dat erin geresulteerd dat een arts me lang liet lopen met een klacht die wel degelijk serieus genomen moest worden. Er groeide in mijn lichaam een poliep die, zoals me na weefselonderzoek werd verteld, kwaadaardig zou worden. Dat zou niet heel lang meer geduurd hebben. De ziekenhuisarts vertelde me na het verwijderen van de poliep dat ik er niet nog een paar jaar mee had moeten lopen, want dan was ik te laat geweest. Het bevestigde alleen maar wat ik al die jaren al dacht: Zie je wel! Ik was heel blij dat ik was blijven ‘zeuren’ en uiteindelijk mijn verwijzing naar het ziekenhuis had gekregen. […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.