Superprikkels

Wekelijks maak ik een rondje door de supermarkt. Niks bijzonders, zou je denken. Dat doet toch bijna iedereen? Dat doet ook bijna iedereen. Maar ik ben nogal prikkelgevoelig, op allerlei terreinen.

Als ik naar de supermarkt ga, geeft dat super(markt)prikkels. Afhankelijk van hoe lang ik de voorafgaande nacht heb geslapen, wat ik die dag al heb gedaan of nog moet doen, zijn dat er soms veel en soms weinig of bij grote mazzel geen.

Wat er dan gebeurt, bij superprikkels? Het begint al op de parkeerplaats. Waarom staan al die auto’s hier? Ik wil niemand zien. Vervolgens betreed ik de supermarkt. Ik kijk snel om me heen. Geen bekenden? Oef. Als ik pech heb, zie ik wel bekenden. In dat geval begint het grote kat- en muisspel. In welk gangpad loopt tante X? Dan ben ik daar niet. Ik heb mijn lijstje bij me, waar de boodschappen op volgorde op staan en ga doelgericht te werk. Er draait muziek. Moet dat? Kan die herrie niet uit? En dan…”Hé, lang niet gezien, hoe is het?” Dan wil ik het liefst slaan. Hoe het is? Ik doe bóódschappen, ik word gek van alle mensen en geluiden hier, dus wegwezen! Maar dat zeg ik natuurlijk niet en slaan doe ik ook niet. Ik probeer het gesprek zo kort mogelijk te houden en tijdens het praten werkt mijn brein op volle toeren om smoesjes te verzinnen waarom ik écht heel erg veel haast heb. Het volgende schap in. Twee bejaarden die bij staan te kletsen. De rollators tussen hen in. Prima, ik hoef die spullen uit dit schap niet. Ik eet gewoon een week geen kaas. En beste mensen, je kunt ook een avondje thee gaan drinken samen en dan heb ik geen last van je. De kassa’s. Rijen. Mensen die kletsen in plaats van boodschappen uit- en inladen. En dan ben ik aan de beurt. Ik word geholpen door iemand die ik zorgvuldig heb uitgezocht. Iemand die niet kletst. Want stel je voor zeg. Eindelijk klaar. Op naar de auto. Weer die snelle blik. Niemand te zien? Niemand te zien. Kar wegbrengen en wegwezen. Overleefd.

Inmiddels weet ik wanneer ik boodschappen kan doen met zo min mogelijk kans op superprikkels. Ik kan de boodschappen natuurlijk ook laten bezorgen. Lekker makkelijk, zou je denken. Dat ís ook lekker makkelijk. Maar ja, dan moet ik dus wel op een bepaalde tijd thuis zijn. En ik ben nu eenmaal van de spontane ingevingen. Dus wat als ik net heb bedacht dat ik een strandwandeling ga maken en ik blijk thuis te moeten blijven voor mijn boodschappen? Nee, slecht plan.

Superprikkels zoveel mogelijk vermijden dus. Boodschappen doen op rustige tijden. Wanneer die tijden zijn? Ja, dat mag iedereen zelf uitvinden, want straks loopt iedereen er op mijn favoriete tijd. En voor iedereen die de superprikkels niet kent: Die mensen die van gangpad naar gangpad rennen en je niet aankijken, dát zijn de mensen die er last van hebben. Gewoon laten passeren en boodschappen laten pakken. Verder niks. Namens alle mensen met super(markt)prikkels hartelijk dank!

3 reacties op ‘Superprikkels

  1. Ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik doe bewust altijd boodschappen op maandagmorgen omdat het dan rustig is. En als ik naar de stad ga, dan ga ik altijd vroeg, en zorg dat ik om een uur of 10 weer weg ga.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.