“Wat gaat er allemaal door je heen?”

Als een hulpverlener me een vraag stelt die me raakt, klap ik dicht. Ik ben dan bang dat ik moet huilen of dat het allemaal veel te dichtbij komt. Meestal is dat niet zo zichtbaar. Ik maak eens een grapje, ik draai er een beetje omheen en dat is het wel. Alleen wie me echt goed kent, weet dat er dan raak is geschoten. Hoe harder de grap, hoe erger het is.

Soms klap ik wel zichtbaar dicht. Ik trek me terug en weet niet meer wat ik moet zeggen. In zo’n geval schieten mijn ogen vaak al vol tranen.

Ik weet inmiddels wat mensen leren in hun opleiding. Als je ziet dat iemand gaat huilen, moet je blijkbaar vragen: “Wat gaat er allemaal door je heen?” Wat er door me heen gaat? Bloed, zuurstof, water, bloedlichaampjes, het eten van vanmorgen en vast nog veel meer. Maar dat is dan natuurlijk weer niet wat ze willen horen.

Meestal kan ik niet benoemen wat me zo heeft geraakt. Ik antwoord dan ook vaak: “Geen idee.” De meeste hulpverleners nemen met dat antwoord geen genoegen. Als je me even laat bijkomen van het idee dat je dwars door mijn muur heen hebt geprikt, begin ik daarna meestal wel te praten. Maar het kan ook anders. Ik deed een therapie waarbij het voelen vanuit mijn lichaam centraal stond. Als ik dan op slot schoot, kwam eerst de vraag der vragen: “Wat gaat er nu allemaal door je heen?” Op dat moment schoot ik alleen maar nóg harder op slot. Niks. Nu niet meer. Dan gingen we verder. “Zet je voeten maar naast elkaar op de grond. Wat voel je nu?” Ik voel niks. En eerlijk? Alleen al dat braaf gehoorzamen door mijn voeten naast elkaar op de grond te zetten, kostte me moeite. Ik voel niks! Ik wil niks voelen. Houd op! Laat me mezelf herpakken! Herpakken is dus net niet wat hulpverleners willen. Die willen zien wat er echt in je leeft, maar dat is precies wat ik het moeilijkst vind om te laten zien.
We gingen dan nog even verder. “Scan je lichaam maar. Voel je je voeten? Je benen? Je buik?” Ik vond dat vreselijk. Ik voelde van alles. Verdriet, tranen, angst, paniek. Ik voelde heus wel dat ik voeten had, maar niet bewust. Omdat ik zo’n ontzettende hekel aan die vragen had, antwoordde ik altijd braaf dat ik alles voelde, zodat we zo snel mogelijk de sessie weer op zouden pakken. In mij ging dan de paniek verder. Want wat ging er allemaal door me heen? Veel. Heel, heel, veel te veel. De vraag stellen vind ik stom, maar ik snap dat hij gesteld moet worden. Me dwingen antwoord te geven vind ik niet zo’n goed idee. Het zal vast voor iedereen anders zijn, maar voor mij werkt het het beste om me even rustig te laten nadenken over die vraag. Ik kan dan eerst voor mezelf op een rijtje krijgen wat er eigenlijk allemaal door me heen gaat, behalve bloed, zuurstof en dat soort dingen en geef dan na een poosje vanzelf antwoord. Maar wél als ik mezelf weer onder controle heb.

4 reacties op ‘“Wat gaat er allemaal door je heen?”

  1. Het is op zich een goede vraag, maar ook wel erg cliché. Je dwingen tot een antwoord, is misschien ook wel een manier om te zorgen dat je bij je gevoel komt? Ook al wil je dat niet? In zo’n geval vind ik het ook wel weer goed van een hulpverlener dat ze hun werk goed proberen te doen.

    Like

    1. Ik geloof ook zeker in de goede bedoelingen van de vraag. Bij mij werkt dwingen tot een antwoord alleen niet. Dan klap ik dicht. Ik kan er dan beter later (liefst schriftelijk;)) op terugkomen. En dat zal vast voor iedereen anders zijn. Soms kan ik het ook wel, als ik eerst even na mag denken.

      Like

  2. Wat lijkt dát me verschrikkelijk. Al weet ik natuurlijk niet het “hoe en waarom”, ik weet wel dat mensen geen eenheidsworst zijn. En waar het voor de een goed is om “aan de praat gebracht te worden” werkt dat voor een ander totaal niet. Inderdaad werkt schrijven voor veel mensen beter. Nogmaals, ik ken de reden niet waarom ze dit soort vragen op je af vuren maar eh… blijf vooral een beetje jezelf zou ik zeggen!

    Liked by 1 persoon

  3. Jee, wat een rare vraag eigenlijk. Alsof je op zo’n moment weet wat er door je heen gaat. Mijn psycholoog vroeg op zo’n moment meestal om te proberen voelen. Kon ik iets voelen, dan was dat super. Kon ik dat gevoel dan nog eens onder woorden brengen, nog beter. Maar lukte dat niet, ook geen probleem. Zo lang ik maar met mijn gevoel in contact probeerde te komen. Maar zelfs al voelde ik niks, was dat nog niet erg. Volgens mijn ervaring krijgen je gevoelens pas ruimte als je zelf ook ruimte krijgt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.