Achter het masker

Al heel lang draag ik een masker. Soms bewust, maar meestal onbewust. Mijn masker is zó bij me gaan horen, dat ik vaak niet eens door heb dat ik het draag.

Met mijn masker op ben ik altijd vrolijk en gezellig. Zelfs bij hulpverleners en mensen die me goed kennen, zet ik meestal dat masker op. Mijn masker heeft me in die zin iets gebracht, dat het ervoor heeft gezorgd dat ik lang ‘normaal’ heb kunnen functioneren. Totdat het echt niet meer ging.

Niemand had dat aan zien komen. Mijn masker, dat altijd mijn redding was geweest, zat me nu behoorlijk in de weg. Want ja, ik zag er toch niet ziek uit? Ik deed mijn werk toch goed? Ik had toch een leuk leven? Waarom had ik dan depressieve klachten en kon ik niet meer werken?

Mijn masker heeft ervoor gezorgd dat ik ook zelf soms niet meer weet wat ik echt voel. Daarbij vind ik het eng om anderen mijn gevoel te laten zien en dus zet ik dan maar snel mijn vrolijke masker op. Voor ik er eerlijk voor uit was gekomen dat ik het allemaal niet redde, keek er heel af en toe iemand achter het masker. De huisarts zei toen: “Als je iemand een keer een klein kijkje achter je muur gunt, schrikt die.” Daar schrok ik dan weer van. “Waarom schrikt die dan?” “Omdat daar zo heel veel zit waar je aan de buitenkant niks van merkt.” O. Oké. Au.

Het lukt niet alle hulpverleners om (altijd) achter het masker te komen. Toen ik me net ziek had gemeld, vond één van mijn hulpverleners: “Als ik je nu zie zitten, zou ik je zo terug naar je werk sturen.” Later voegde ze toe dat ze wist dat dat alleen buitenkant was en tóch vond ik het vervelend. Het helpt mij juist als hulpverleners mijn masker (h)erkennen.

Mijn huisarts liep pas weer keihard tegen mijn masker aan. Ik kwam met een lichamelijke klacht, waarvan ik vond dat die nooit serieus wordt genomen en had er een aparte afspraak voor gemaakt. Ik wilde niet verzanden in een gesprek over mijn psychische gezondheid. Mijn masker, dat mijn spanning moest verbergen, meldde bij binnenkomst: “Ik moet nog twee blogs schrijven voor volgende week en ik had nog wat inspiratie nodig…” Ik vervolgde, serieus: “Als ik het gevoel heb dat ik niet serieus word genomen, ga ik naar een andere arts.” De hypochonder in mij wilde natuurlijk horen dat ik wel serieus werd genomen, maar de huisarts vond het geen probleem als ik naar een andere arts zou gaan. Hm. Wacht even. Ik wel, stiekem. Dit soort uitspraken zijn een test. Toen legde hij het uit: “Ik moet ook even schakelen; jij zit met een glimlach te vertellen dat je je zorgen maakt. Dan moet ik in m’n hoofd even omdraaien dat hoe harder je lacht, hoe groter je zorgen zijn.” Ja, dat dus. Ik geef toe dat mijn masker het ook niet zo eenvoudig maakt om mij serieus te nemen. Hij nam me wel serieus. Denk ik, roept de hypochonder dan. Tussen neus en lippen door kreeg ik nog wat blogtips. Dat ook.

De arbo maakte ook kennis met mijn masker en adviseerde me na een paar contacten: “Je moet stoppen met je anders voordoen dan je je voelt.” Ja, goed idee. Iemand de knop al gevonden? Ik doe echt mijn best, maar het is een lange weg. Uiteindelijk ben ik zonder masker leuker dan met masker, maar ik ben mezelf na al die jaren weer aan het herontdekken. En dat kost tijd.

10 gedachtes over “Achter het masker

  1. Erg mooi artikel en erg herkenbaar ook. Ik droeg ook altijd een masker en deed me altijd beter voor dan ik me voelde. Tot het moment dat ik echt niet meer kon. En ik merk, net als jij, nog steeds dat dat masker me af en toe aardig in de weg kan zitten.

    Liked by 1 persoon

  2. O ja, als die knop er zou zijn! 🙂 En zelfs dan. Ik heb mezelf jarenlang een houding aangemeten van “het gaat wel”, “het is oké”, “ik heb niks nodig”. En om na al die tijd weer helder te krijgen hoe ik me voel – en dan bedoel ik niet alleen voor anderen, maar vooral voor mezelf… Da’s inderdaad een lange weg.
    Heel veel succes!

    Liked by 1 persoon

  3. Meestal weet je zelf niets van dat masker. Het is dus al reuze positief dát je het weet omdat er dan aan gewerkt kan worden wat natuurlijk niét kan als je het niet weet. Dat wil niet zeggen dat het makkelijk is, maar dan weet je tenminste wáár je aan moet werken en dat is al heel wat.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik ben het denk ik wel eens met wat Nicole zegt, zijnde dat iedereen toch altijd voor een stuk een masker draagt. Meestal als iemand je vraagt hoe het gaat zeggen de mensen “goed”. Terwijl ze op dat moment misschien niet eens lekker in hun vel zitten of echt balen om iets. Feit is natuurlijk dat je jouw ware gevoel ook niet zomaar met iedereen wenst te delen. Bij mij kennen ook maar een select groepje altijd in detail hoe ik me voel. Ik hoef mijn masker niet voor iedereen af te zetten, meer zelfs, dat wil ik niet. Ik bescherm mezelf daarvoor en zet soms zelfs in gedachten een spiegel voor mij. Dan projecteren de mensen hun slechte gedachten niet op mij, maar op henzelf. Dit is een truc die ik leerde en die helpt voor mezelf/ Want niet iedereen heeft het altijd even goed met je voor…

    Like

    • Dat klopt hoor. Ik vind niet dat iedereen achter het masker hoeft te kijken, maar als ik bij hulpverleners en vrienden zonder masker zou kunnen, zou dat toch wel erg prettig zijn. Voor hen en vooral voor mezelf.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.