De ideale wachtkamer

Wachten is voor de meeste mensen niet hun favoriete bezigheid en dat geldt zeker ook voor mij. Ik schreef al eens over de wachtkamer bij de huisarts en de bijbehorende ergernissen.

Inmiddels heb ik ook vele uren doorgebracht in wachtkamers van GGZ-instellingen. De meeste wachtkamers waren groot en druk. Soms zat er in zo’n wachtkamer een gezin, wachtend op één van de gezinsleden die op dat moment bij de behandelaar binnen was. Ik vond dat vreselijk. Ik kwam dan net uit mijn werk, had de hele dag bergen met prikkels aan mijn hoofd gehad in een klas vol pubers, was compleet in de zenuwen voor therapie en dan kwam ik in een wachtkamer vol met prikkels en herrie. In zo’n geval was een sessie al bij voorbaat gedoemd te mislukken. Ik heb zelfs een keer overwogen om op de gang te wachten, toen ik op de trap al hoorde dat een klein kind de wachtkamer op stelten zette. Ik deed het niet, maar weet zeker dat ik het beter wel had kunnen doen. Door overprikkeling was de therapiesessie namelijk totaal niets meer waard.

Behalve de overprikkeling was er altijd nog een ander probleem. Vrijwel niemand wist dat ik onder behandeling was. Ik maakte me dan ook altijd zorgen dat ik een wachtkamer binnen zou stappen en ineens een bekende zou zien of bijvoorbeeld een leerling. Iets ergers dan dat kon ik me niet voorstellen. Ik koos mijn plaats altijd zorgvuldig. Ik ging zo zitten dat ik vanaf de gang niet zichtbaar was. Mocht er dan een bekende uit één van de behandelkamers stappen, kon ik in ieder geval niet betrapt worden.

Op een dag stapte ik een nieuwe wachtkamer binnen. Ik had namelijk een nieuwe behandelaar, bij een andere praktijk. Natuurlijk vond ik dat spannend. Zou het me lukken in gesprek te gaan met een nieuwe behandelaar, zonder dat er sprake was geweest van het overdragen van het dossier? En ja, eerlijk is eerlijk, een nieuwe omgeving vind ik ook ongemakkelijk. Waar moet ik parkeren? Hoe ziet het gebouw eruit? Waar moet ik wachten? Voor het parkeren had ik uiteraard de oplossing. Ik reed gewoon voorafgaand aan de afspraak al een keer langs de praktijk. Probleem opgelost.

Het moment van de eerste afspraak brak aan. Ik kwam in complete stress binnen, maar al heel snel appte ik naar mijn vriendin: Ze scoren hier punten. Ik kwam namelijk binnen in een kleine praktijk. Iemand deed persoonlijk de deur voor me open en wees me de wachtkamer. Mijn mond viel open van verbazing. Ik kwam terecht in een kleine wachtkamer met ruimte voor maar een paar mensen en er was verder niemand. Er was verder niemand! Feest in mijn hoofd! Toen ik eenmaal zat, hoorde ik heel zacht op de achtergrond een muziekje spelen. Muziek die me raakte. Ik wilde het horen en dat ging prima. Vanwege het ideale volume was de muziek echter ook te negeren, als ik dat liever zou willen. Ik keek eens om me heen. Er lagen wat tijdschriften en er lag wat speelgoed, maar alles was netjes opgeruimd. De muziek bleef me raken. Ik hoorde verder niks. Het was zó stil dat ik de stilte kon horen. En er was dus niemand. Langzaam maar zeker kwam ik tot rust, terwijl ik daar zat te wachten. Dat gebeurde inmiddels al heel wat keren, daar in die wachtkamer.

Ik heb dus de ideale wachtkamer gevonden. Ik zou er uren door kunnen brengen, zelfs als ik geen afspraak heb. Want daar is rust. En rust is fijn.

9 reacties op ‘De ideale wachtkamer

  1. Zo belangrijk hé een fijne wachtkamer? Ik vind het altijd wat stresserend om bij de dokter te gaan en als de wachtkamer dan ook nog eens super klinisch en koud is, helpt me dat ook niet echt. Ik ga nu naar een huisartsenpraktijk waar een meisje aan het onthaal zit die altijd heel vriendelijk is, waar je niet kan verloren lopen ( :p ) en het voelt er warm door de leren stoelen en de kleur op de muur. Heel fijn. De kamer die jij beschrijft met dat muziekje, dat klinkt ook super aangenaam!

    Like

  2. Ik vind het zelf vaak ook wel een dingetje, die wachtkamers. Ik zit het liefst op mijn vaste plekje bij het raam, en kan er niet zo goed tegen wanneer iemand anders besloten heeft daar al te gaan zitten. En wanneer het hele gezin aan het wachten is, is het vaak ook een groot feest inderdaad.. (kuch kuch)

    Liked by 1 persoon

  3. Ik snap helemaal wat je bedoelt! Gelukkig heb je iemand gevonden die wél snapt wat zijn/haar cliënten nodig hebben: rust.
    Een paar jaar geleden was ik in behandeling bij een vrijgevestigde psychotherapeute met praktijk aan huis. De praktijkruimte op zich was gigantisch groot, de wachtruimte echter was het piepkleine halletje achter de voordeur van de praktijk. Daar stonden 3 ongemakkelijke eetkamerstoelen en een schoenenrek. Want mevrouw wilde niet dat je met je schoenen op de lichte vloerbedekking van de praktijkruimte liep. Voor het uit- en aantrekken van je schoenen was nauwelijks ruimte.
    Ook vervelend vond ik het dat de therapeute haar afspraken zó aansluitend plande dat ik altijd de cliënt(en) voor en na mij – meestal letterlijk vanwege de krapte – tegen het lijf liep. Ze gaf ook relatietherapie, dus als ik een stel tegenkwam, wist ik al hoe laat het was. Erg onvrij vond ik dat.
    Er waren voor mij andere redenen om de werkrelatie met deze psychotherapeute te beëindigen maar dit speelde onderhuids zeker ook mee.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.