Na een half jaar bloggen…

…ga ik nog minstens een half jaar door, om maar gelijk even de spoiler weg te geven. Mijn blog ging online op 30 januari. Ik had er al heel lang over nagedacht, nog veel langer over gedroomd en opeens was het die dag, na een pittig consult bij de huisarts, tijd om dromen waar te maken. Vandaag is het tijd om terug te blikken op een half jaar bloggen.

Gaat iemand het lezen?
Toen ik begon met mijn blog, wilde ik om te beginnen anoniemer dan anoniem blijven. Ik wist dat dat ook zou betekenen dat er wellicht weinig tot geen lezers zouden komen, maar ik wilde toch mijn droom eens achterna. En daarbij…mijn huisarts was veel te nieuwsgierig naar wat ik over hem te vertellen had, dus één lezer had ik vast ‘in the pocket’.

Ik gooide mijn eerste blogje online, dat ik al heel lang in de computer had staan, net als vele, vele andere verhalen. Voor ik het wist, kwamen via Twitter de eerste lezers binnen. Dit was leuk!

Vervolgens werd het hier elke dag gezelliger met bezoekers. Er zijn heus mensen die voor mijn lezersaantallen hun computer niet eens zouden opstarten, maar ik vind iedere lezer leuk.

In het begin was ik zoekend. Ga ik me echt binden aan één onderwerp? Ga ik breder schrijven? De tijd leert me dat ik overal wel iets in kan zien om over te schrijven. Hoofdonderwerp blijft de GGZ, maar ook onderwijs geef ik hier graag een plaats, net als mijn liefde voor boeken. Daarnaast zijn er genoeg andere dingen die soms om een blog roepen, dus inspiratie genoeg.

Bekende meelezers
Hulpverleners kenden het adres van mijn blog vanaf het begin. Ik vond het niet meer dan logisch dat zij mee zouden kunnen lezen, als ze dat zouden willen.
Na een paar maanden bloggen, durfde ik het aan om wat mensen in mijn omgeving in te lichten over mijn activiteiten. Zo kwam het dat langzaam maar zeker wat vriendinnen hier mee begonnen te lezen.

Toen volgde, heel recent, iets engs. Mijn familie wist niet van het bestaan van mijn blog. Ik wil best open zijn, maar anoniem open zijn voor onbekend publiek vind ik een stuk makkelijker dan voor familie of vrienden. Ik bedoel… ik wil ze ook niet ongerust maken en bovendien voelde mijn anonimiteit heerlijk veilig.
Toch brak het moment aan dat ook mijn familie op de hoogte werd gebracht van het bestaan van mijn blog. Het was spannend, maar tegelijk ook fijn om hen zo een inkijkje in mijn leven te geven. Ik schrijf nu eenmaal makkelijker dan dat ik praat, dus ja.

Hoe weet je dat?
Het bloggen zorgt soms ook voor wat vreemde momenten. Als mensen opeens iets weten waarvan ik zéker weet dat ik het ze niet heb verteld, vraag ik me af of ze misschien mijn blog lezen. Dat durf ik dan niet te vragen, want als ze het niet doen, wil ik zeker geen slapende honden wakker maken.

Aan de andere kant word ik steeds makkelijker. Ik ben ik. Dit is mijn blog. Ik vind het fijn om te schrijven. Wie het fijn vindt om te lezen, mag dat van mij doen.

Op naar veel meer
Ik had al járen overwogen om te bloggen, maar deed het nooit. Ik heb in de afgelopen zes maanden geen seconde spijt gehad van mijn blog. Ik vind het leuk in blogland en de inspiratie vind ik overal. Of nouja, vooral in wachtkamers, in supermarkten en gewoon op straat. Er komt dus nog veel meer!

Tot slot: Ik vind jullie lieve, eerlijke, spontane, open reacties zó leuk. Heel erg bedankt!

25 reacties op ‘Na een half jaar bloggen…

  1. Leuk en herkenbaar om te lezen. Ik heb zelf het bloggen in januari weer opgepakt, maar bevind me inmiddels als zo’n 5 jaar in de blogwereld. En ik vind het altijd leuk om nieuwe, enthousiaste bloggers te volgen.

    Like

  2. Ik ben je onlangs pas gaan volgen, maar ik vind je blog nu al heel tof! Ik vind het ook heel knap dat je zo open bent en dat je zowat iedere dag wel iets inspirerends plaatst. Ga vooral zo door!

    Liked by 1 persoon

  3. Cool dat je een kijkje in de keuken van je proces geeft. Ik herken er veel in. Aangezien ik het redelijk expliciet over de mensen in mijn omgeving heb lijkt het mij ook maar beter anoniem te blijven haha. Ik wil namelijk niet schrijven voor de anderen, maar echt voor mezelf. Lastige afwegingen inderdaad. Af en toe ook eng om al je shit zo om het Grote Boze Web te gooien vind je niet?

    Like

  4. Leuk om te lezen Naomi! Ik vind het ook knap dat je in de loop van de tijd zelfs je familie hebt kunnen vertellen over je blog en heel fijn dat ze postief reageren zoals ik in de reactie hierboven lees 😀

    Liked by 1 persoon

  5. Iedere blogger krijgt de lezers die bij hem passen, de rest haakt vanzelf af. Zou ook allemaal veel te veel worden wanneer mega veel reacties hebt, dat gaat de interactie, die het nou juist zo leuk maakt verloren. Verslaven… klopt, ik blog al sinds eind 2005, zoek nooit naar nieuwe lezers om alles beheersbaar te houden, zo houd ik ruimte voor nieuwe lezers die me spontaan gevonden hebben zoals jij enige tijd geleden.
    Heel grappig dat juist de mensen uit de zorg jouw uitgangspunt zijn geweest om het blog te beginnen. Ik had niet gedacht dat die ooit interesse zouden hebben om te komen lezen.
    Ik kan me niet voorstellen dat mijn huisarts ooit mijn blog zou lezen, hij schuift sowieso de verantwoording voor mijn demente man af naar mij en de casemanager die hier af en toe ook een half uurtje zit te dutten!
    Maar fijn dat het je bevalt dus “vooral doorgaan”zou ik zeggen.

    Like

  6. Wat leuk al die reacties hier.
    Wat mw Riet zegt is waar, dat iedere blogger de lezers krijgt die bij haar past.

    Zo lees ik zelf nooit over handwerken of over kleine kinderen.
    Ik blog ook al meer dan 10 jaar en mijn uitgangspunt is dat ik het vooral voor mijzelf doe.

    Ik denk nooit na over wat ik ga schrijven, ik ga zitten en het komt.
    Ik weet hoe je meer lezers kan krijgen maar dat maakt mij niet uit.
    Ik heb sommige lezers al jaren, hoe leuk is dat.
    Sommigen zelfs in het echt ontmoet .
    Als ze een tijdje niet reageren maak ik mij zorgen.
    Nou als je veel lezers hebt is dat niet bij te houden natuurlijk.
    Ik ben niet verslaafd maar bloggen geeft mij wel heel erg veel.
    Zou het erg vinden als ik er mee moest stoppen.
    Ik “ken” jou nog niet zo lang maar ik lees je heel graag .
    Dus ga lekker lang door he.

    Like

  7. Ik ben ook blij dat jij er bent in ons blogwereldje! Op naar nog meer maanden en jaren 🙂 Ik kom hier graag lezen alleszins en ik vind het super dat je zo open bent! Fijn ook dat je het zelf nog altijd zo leuk vindt. Ik blog in september drie jaar en ik kan me bijna niet voorstellen dat er ooit een tijd was dat ik het niet deed. En wat iemand hier ook heel mooi zegt: ik denk ook dat je vanzelf de lezers krijgt die bij je passen.

    Like

  8. Een blog zonder reacties is eng. Je hebt goed reclame gemaakt dan krijg je die leuke reacties. Ik denk ook wel eens moet ik dit wel online zetten. Maar aan de andere kant ze zoeken het maar uit als ze er wat van vinden toch?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.