Dappere dame

Er kwam een arbeidsdeskundige bij me langs. Deze man zou gaan bepalen of ik weer aan het werk zou kunnen bij mijn eigen werkgever en zo niet, welk werk ik dan wel zou kunnen. Klinkt goed, in eerste instantie. Maar als je nog helemaal niet kunt werken, klinkt het net iets minder goed.

Dappere dame
De arbeidsdeskundige had wat voorkennis. Er was namelijk een arbeidsinzetbaarheidsprofiel opgesteld door de bedrijfsarts. Dat profiel was samen met mij opgesteld en ik stond er helemaal achter. In dit profiel stond namelijk heel duidelijk wie ik ben en vooral wat op dit moment mijn beperkingen zijn.

De arbeidsdeskundige had het profiel eens goed bestudeerd en was naar mijn huis gekomen met het idee dat ik weer (op termijn fulltime) aan de slag zou kunnen. Hij zag heel veel mogelijkheden.

Stel je even voor dat je met dat idee naar mijn huis komt en dat er dan ook nog eens een vrolijk lachende, vriendelijke, zelfstandige vrouw in dat huis blijkt te wonen. Eén en één is twee, toch? Dat leek het wel ja. Nadat ik had uitgelegd wat mijn functie was voor ik me ziek meldde, vroeg de arbeidsdeskundige wat ik dacht dat ik nu zou kunnen. Ik was daar nogal helder in: Op dit moment kan ik eigenlijk niets. Ik ben te overprikkeld, te moe en te labiel. Hij vond dat ik erg negatief was en zag heel veel mogelijkheden. Dat ik nooit meer fulltime zou kunnen werken, snapte hij ook niet.

Paniek!
Op dat moment raakte ik in paniek. Ik had net uitgelegd wat mijn beperkingen zijn, maar blijkbaar vond deze man dat niet geloofwaardig. Nu hij had gezegd dat ik (op termijn fulltime) zou moeten gaan re-integreren, was de paniek compleet.

De paniek was er eigenlijk al veel langer. Nog net voor de arbeidsdeskundige arriveerde, liep de stress hoog op. Ik had al wat nachten met nachtmerries over werk gehad. Op de dag dat de arbeidsdeskundige zou komen, ‘ontmantelde’ ik mijn huis. Alle persoonlijke spullen gingen weg. Ik gunde de man geen kijkje in mijn privéleven. Vervolgens appte ik mijn moeder: “Als er straks een ambulance naar Huize Naomi rijdt, ben ik onder de stress bezweken.” Uiteraard was deze zogenaamd dappere, maar vooral heel eigenwijze dame van plan om het gesprek alleen te doen, maar mijn moeder bood aan te komen. Dat bleek een goed plan.

Eerst zette ik de man met bibberende handen koffie voor. Ik zag het kopje trillen, maar hij niet. Het gesprek begon dus, zoals al eerder beschreven, vrij kalm. Tot de paniek toesloeg.

Op dat moment moest mijn moeder het gesprek af en toe overnemen. De arbeidsdeskundige zag in dat ik op dit moment niet belastbaar ben. Daar heeft hij ook gelijk in, maar ik vond het heel erg dat hij dat niet geloofde toen ik het zei. Waarom geloven mensen me niet? Omdat ik nog kan lachen? Dat is mijn grootste probleem en dat stond ook in het arbeidsinzetbaarheidsprofiel. Maar ja, de paniek had het van me overgenomen; mijn moeder legde uit dat dit precies het probleem is en de arbeidsdeskundige zei dat ik me geen zorgen moest maken. Dat soort uitspraken werken bij mij niet.

Uiteindelijk wilde hij het nog eens uitleggen. “Dat komt bij mij niet meer binnen, maar dan luistert mijn moeder wel.” Zo geschiedde. De arbeidsdeskundige concludeerde dat ik niet belastbaar ben en zou dat doorgeven aan de bedrijfsarts (die dat al láng wist). Hij zou nog aan mij terugkoppelen wat de uitkomst was. Die uitkomst kwam vrij snel, met grote, dikke, geel gearceerde letters: geen re-integratie op dit moment.

Hoe nu verder?
Na afloop was ik ‘blij’ dat deze man had gezien hoe het écht werkt bij mij. Dat is zeldzaam en kan ik niet bewust wel of niet oproepen. Maar ja, ik bleef ervan balen dat mensen me niet gewoon geloven als ik iets zég. Ja, ik kan lachen, maar ik zou willen dat ik iets minder goed toneel kan spelen.

Was ik opgelucht? Ja en nee. Nee, natuurlijk is het niet leuk dat ik nog niet kan werken, nu ik al een jaar thuis ben. Ik zou echt wel weer aan de slag willen. Ik weet echter dat ik op dit moment nog niet voldoende ben hersteld om dat te kunnen. Dus ja, ik was opgelucht. Ik kreeg nog extra tijd om aan mijn herstel te werken. En die tijd heb ik nodig.

Vervolgens was er medicatie nodig om de rust te herstellen en gingen er nog wat onrustige dagen en nachten voorbij. Het had me gesloopt. Nee, ik ben niet die dappere dame. Ik ben een heel erg overbelaste autist, die hersteltijd nodig heeft. Deze man begrijpt dat nu. Op naar de volgende hobbel dan maar…

19 gedachtes over “Dappere dame

  1. Pff wat lastig dat hij het eerst niet leek te geloven. Wel fijn dat hij uiteindelijk tot de conclusie kwam dat je nog meer tijd nodig hebt, en dat je die ook krijgt. Jou tijd komt vanzelf wel weer, eerst maar eens aan jezelf werken. (had ik ook veel moeite mee, tot ik gedwongen op werd genomen, soms moet iemand anders op de rem trappen).

    Like

  2. Bah wat naar als iemand anders meent dat je kunt werken, terwijl je zelf weet dat het anders is. Zo’n ervaring lijkt me negatief. Ik hoop dat je nu weer in rustig vaarwater terechtkomt en de aandacht op je herstel kan leggen.

    Liked by 1 persoon

  3. Enerzijds lastig dat hij je niet zomaar op je woord geloofde, maar misschien zijn die mensen er wel op getraind om niet zomaar iedereen te geloven want er zijn jammer genoeg ook nog steeds mensen die er misbruik van maken.
    Maar de uitkomst is gelukkig wat je nodig hebt.

    Like

  4. Heel wat minder erg maar ik heb een vergelijkbaar figuur aan de deur gehad. Hij was bezig mijn naam uit te spreken door de intercom en ik verstond hem niet omdat hij gewoon amper Nederlands sprak. En DAT komt mij controleren en zegt dat ik de deur open MOET doen?! Ik ben ziek, jij bent teveel donder op. Ik heb een pittig gesprek gekregen en ze in hun gezicht uitgelachen. En was vervolgens nog een week ziek omdat ik door het gezeik terugviel. Ik laat nooit iemand in mijn huis en dat hoef jij ook niet. Dus laat je spullen staan je verdient beter dan dit soort ellende!

    Like

    • Nou, dat ja, die terugval die je er ook nog eens gratis bij krijgt. Echt bizar. Ik zei al tegen m’n moeder: als ik nog niet ziek was, zou ik het nu worden. En heel goed dat jij wat assertiever was dan ik!

      Like

  5. Er zijn echt wel voorbeelden van mensen die de boel in de maling nemen, triest maar waar en ik snap dus wel dat men, zeker in zo slecht aanwijsbare dingen niet meteen zomaar alles aanneemt. maar het is beroerd dat daar mensen die te goeder trouw zijn last van hebben.

    Liked by 1 persoon

  6. Iedereen roept altijd dat ze wel zo moeten zijn omdat er mensen zijn die de boel beduvelen. Nou ik heb nog nooit gehoord van dat soort mensen. Onzin dus. Wat ze er wel mee aanrichten, is het zelfvertrouwen van mensen die hard hun best doen kapot maken. Toen ik mijn bedrijf opzegde, na talloze tranen en een rand-psychose, was het eerste wat ik kreeg een brief van het UWV met een dreiging dat ze een deurwaarder zouden sturen als ik mijn winst niet terug betaalde. Je wordt gecriminaliseerd waar je bij staat. Ik doe nooit meer wat. De wereld is te hard geworden, het is ieder voor zich.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.