Houden van een nieuwe woonplaats

In 2012 verhuisde ik van het dorp waar ik ben geboren en getogen naar een dorp een paar kilometer verderop. Met de auto sta ik in ruim tien minuten weer in mijn geboorteplaats en met de fiets kom ik er in een half uurtje ook.
Ik kreeg pas het advies om erover na te denken om terug te verhuizen naar mijn geboortedorp. Erover nadenken heb ik al heel vaak gedaan, maar het ook doen…

Mijn nieuwe woonplaats is thuis
Mijn nieuwe woonplaats voelde al heel snel als thuis. Niet eens om de mensen, maar vooral om de omgeving. Om heel eerlijk te zijn was het wennen aan de mensen nog best lastig. Iedereen groeit hier op en blijft hier. ‘Import’ wordt met enige argwaan bekeken, maar inmiddels ben ik volledig geaccepteerd.

Maar goed, de omgeving dus. Ik woon in een appartementencomplex. Verder zijn er een paar straten met rijtjeshuizen, maar er zijn vooral veel boerderijen en vrijstaande huizen. Ik woon in de bebouwde kom, maar als ik vijf minuten loop, zie ik geen huizen meer, maar kijk ik naar de weidse polder.

Dát is het dus. De polder is de plaats waar ik tot rust kom. Ik voel me er thuis. De blauwe luchten, de wisselende seizoenen, de regen, de storm, noem maar op. Elke dag vind ik de polder weer mooi en de polder verveelt me nooit.

Voor boodschappen moet ik naar mijn geboortedorp. Dat dorp is veel groter (en wordt door de mensen hier vaak een stad genoemd). Als ik onderweg ben, zie ik flats, huizen, bedrijven, een station en alles wat wijst op een groter dorp dan mijn woonplaats. En dan ga ik, met mijn boodschappen, terug naar huis. Ik zie weilanden, koeien, schapen, de polder, blauwe lucht, vergezichten én de kerktoren van mijn woonplaats. Daar, daar bij die kerktoren, tussen de weilanden, daar ben ik thuis.

Een poging te houden van mijn geboortedorp
Een hulpverlener vroeg zich af of ik niet moet overwegen terug te verhuizen naar mijn geboortedorp. Zou het niet goed zijn de plaats waar ik niet alleen woon, maar ook werkte, te verlaten?

Geloof mij, die overweging heb ik al heel vaak gemaakt. Maar ja, ik kan het niet. Ik kan de polder niet missen. Ik fietste na het advies van de hulpverlener heel bewust naar mijn geboortedorp. Ik keek met andere ogen om me heen. Kon ik hier weer wonen? Ik fietste naar het water, de enige plek waar ‘natuur’ is in mijn geboortedorp. Het water was fijn, maar het was er ook druk en waar ik aan de ene kant water zag, zag ik aan de andere kant huizen en er reden constant auto’s.

Terug naar huis. Weilanden en blauwe lucht. Niemand anders in de polder. Ik wist het zeker: Ik kan het niet. Ik kan niet houden van mijn geboortedorp. Ik kan er echt niet wonen. Ik zou gek worden en me opgesloten voelen. De volgende morgen opende ik mijn slaapkamerraam. Ik hoorde een koe loeien en realiseerde me opnieuw dat ik niet in mijn geboortedorp wil wonen. Ik kan ’s morgens geen trein horen zoeven; ik wil die koeien horen.

Waar word ik gelukkig?
Blijf ik dan in mijn huidige woonplaats? Ik weet het niet. Misschien ga ik hier wel weg, maar één ding is zeker: De omgeving van mijn toekomstige huis is belangrijk. Niet het huis maakt me gelukkig, maar een natuurlijke omgeving. Dus nee, mijn geboortedorp krijgt mij niet terug. Ik ben een ‘buitenmeisje’ geworden en dat gaat niet meer veranderen.

24 reacties op ‘Houden van een nieuwe woonplaats

    1. Het was een optie. Het ging er vooral om dat het goed voor me zou kunnen zijn om mijn huidige woonplaats te verlaten. Dat snap ik. Maar ik wil niet weg.

      Like

  1. Bijzonder (en herkenbaar) hoe de plek waar je opgroeit toch niet helemaal je “thuis” kan zijn. Al werkt het bij mij precies andersom: ik vind het juist fijn dat mijn nieuwe woonplaats een stuk drukker is dan het platteland.

    Like

  2. Geen idee waarom ze je dat adviseren , geen idee waarom het goed voor je zou kunnen zijn. Terug gaan naar iets uit je jeugd wordt meestal een teleurstelling want je bent niet meer wie je was toen je daar weg ging. En als je hier happy bent zou ik niet weten waarom je dat avontuur aan zou moeten gaan.

    Like

    1. Dat ze het adviseren, snap ik wel, maar daar kan ik helaas niet over schrijven omdat het werkgerelateerd is. Dus dan is het idee: Hier weg. En dan lijkt terug naar daar een optie, maar niet voor mij;).

      Like

      1. Ik heb wel een idee tegen welke problemen je aanloopt maar problemen uit de weg gaan werkt op de lange duur meestal niet, er mee leren omgaan is meestal beter en dat zal op den duur ook wel lukken.

        Like

      2. Ja, dat klopt ja. Dat is ook belangrijk voor me. Ik wil niet weg om dat. Dat voelt als ‘verliezen’ ofzo.

        Like

  3. Als het nog voelt als verliezen, zit je nog midden in de strijd. Je vecht nog steeds. De vraag is tegen wie. Misschien wel tegen je eigen overtuigingen? Misschien zelfs ten koste van je thuis?
    Ik hoop dat je echt los kunt komen van dat wat jou aan dit verleden bindt. En de enige die zichzelf daarvan los kan maken, ben jij.
    ‘Sta op en schitter’

    Like

    1. Dat klopt. Het is echt nog een gevecht voor me. Ik weet tegen wie en wat. En ik wil me niet laten ‘wegjagen’. Ik hoop ook echt dat ik dat heel snel los kan laten.

      Like

    1. Ik snap dat wel, maar daar durf ik dus niet openbaar over te schrijven 😉. Ja, ik heb het naar m’n zin, maar er zijn ook wat dingen die hier wonen ingewikkeld maken.

      Like

  4. Wij vinden het ook belangrijk om rust te vinden als we thuis zijn en daarom wonen we hier zo graag… wij wonen in een doodlopende straat met vele winkels op fietsafstand… ideaal!

    Like

Laat een reactie achter op Nicole Orriëns Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.