Ode aan mijn huisartsenpraktijk

Dat ik nogal regelmatig een bezoek breng aan de huisartsenpraktijk is inmiddels geen verrassing meer. Vandaag is het tijd om een ode te brengen aan de mensen die met engelengeduld keer op keer mijn paniek binnen de perken weten te houden.

De doktersassistente

Het begint allemaal bij de doktersassistente. Je weet wel, die ene die al eerder een aparte ode kreeg van me. Het komt weleens voor dat ik zelf niet meer durf te bellen. Ik bel zó vaak en wat denken ze dan? Het is een paar keer gebeurd dat een vriendin dan voor me belde. Vriendelijk staan ze haar dan te woord en zorgen ervoor dat ik later zelf gebeld word of op het spreekuur kan komen.

Vaak bel ik zelf. Ik belde een paar maanden geleden nog net voor sluitingstijd. Ik was in paniek en wist niet wat ik moest doen. Ik dacht dat ik medicijnen moest slikken, maar ik had geen idee welke. Ik legde dat probleem aan de assistente voor. “Ik overleg het even met de huisarts en dan hoor je het van me.” Ze had ook kunnen zeggen: “Kijk het even aan tot morgen, want we sluiten over een paar minuten.” Dat deed ze dus niet. Ik ben zó blij dat er assistentes zijn die snappen dat paniek soms ook spoed kan zijn en dat spoed niet alleen bestaat uit een hartaanval of dat soort zaken.

Weer die assistente. Ik had een afspraak. Ik weet dat ik dan na afloop een vervolgafspraak moet maken. Deze keer deed ik dat vast voor de afspraak, “want dan hoef ik het straks niet met m’n jankhoofd te doen.” Het was geen probleem dat ik de afspraak vast wilde maken. Bovendien vertelde ze: “Wij kunnen daar wel tegen hoor.” Dat ik het zelf minder leuk vond, snapte ze ook.

De huisarts

Dan is er de huisarts. Er zijn meerdere artsen in de praktijk, maar ik heb altijd dezelfde. Die kent het verhaal en die prikt eigenlijk altijd dwars door mijn grappige masker heen. Soms is dat irritant, meestal wel handig.

Ik stel me zo voor dat die huisarts echt niet altijd even blij is als mijn naam weer in de agenda staat. Als een vastgelopen grammofoonplaat kom ik altijd met hetzelfde verhaal aan en ik laat meestal ook het spreekuur nog een beetje meer uitlopen dan het al deed. Toch neemt hij de tijd en luistert hij naar me. Dat zegt hij ook vaak letterlijk, als ik weer eens halverwege een zin mijn verhaal afbreek: “Ik luister…” Dat zijn geplande afspraken, die zijn misschien nog te doen.

Maar dan heb je dus de paniek tussendoor. De keren dat de assistente overlegt omdat ik weer eens gebeld heb (of mijn vriendin) om te zeggen dat het echt niet gaat. Dan zegt de huisarts niet dat er over …. dagen nog een afspraak staat, maar dan laat hij me komen. Of dan belt hij. En weer wordt er dan geluisterd. Zó fijn!

Pas was er weer zo’n paniekgedoe tussendoor. Ik moest met nieuwe mensen gaan praten, over eventueel werk. Ik vond dat eng, want ja, ik zie er vrolijk uit, dus die mensen zouden weer niet snappen dat ik niet belastbaar ben. Paniek dus en een telefoontje met de huisarts. “Maar als je meer moet doen dan je aankunt, steek ik daar een stokje voor. Dat weet je toch? Ik sta achter je.” Eh, ja, dat weet ik. Tijd dat ik er ook eens blindelings op ga vertrouwen. Het lijkt me inmiddels wel voldoende bewezen dat dat kan…

Sjongejonge, ik heb deze blog niet eens geschreven in ruil voor een gratis consult. Ernstig wel;).

16 reacties op ‘Ode aan mijn huisartsenpraktijk

  1. Wat fijn om zo serieus genomen te worden. Zelf kan ik zeggen dat ik een paniekaanval het ergste vind wat er is en dat niemand kan weten wat het is als je het niet meegemaakt hebt.
    Heel soms steekt het even de kop op bijvoorbeeld als mijn man zich opeens niet goed voelt of ik een pijn of gevoel heb dat ik niet herken dan word ik even panisch maar het duurt nooit echt lang.
    Wel weet ik dat suiker bij mij een grote boosdoener was, ja ik geloofde er ook niets van hoor, totdat ik het uitprobeerde.
    Ik durf en doe het echt nooit meer. Zo eens in de maand een dessert of een appelpunt maar daarna weer een maand niets.
    Ben eens over mijn grenzen gegaan paar jaar geleden en werd wakker met een angstaanval.

    Ik heb echt met je te doen als ik je verhalen lees maar vind je ook een sterke vrouw.
    Zet hem op.
    liefs van mij

    Like

    1. Aha, dus daarom eet je (bijna) geen suiker. Had ik al eens gelezen, maar ik wist niet waarom. En het gevoel van paniek is inderdaad niet voor te stellen, totdat je zelf het haasje bent…

      Like

  2. Mooie ode! Mijn moeder werkt in een huisartsenpraktijk als schoonmaakster, en haar “collega’s” zijn echt toppers. De één wat meer dan de ander, natuurlijk 😉 , maar er lopen daar inderdaad hele mooie, begripvolle mensen rond.

    Like

  3. Meis, je schrijft echt fantastisch!!!
    Mensen die zich in dit stukje herkennen en mensen die je blog volgen zullen daar ongetwijfeld net zo over denken!!

    Like

  4. Dat is echt een zegen, het kan echt zóveel anders! In een rijs verleden had ik ook met een fobie te maken, en dus angstaanvallen, Had ik die tijd gelukkig een fijne huisarts en het kwam vrij snel goed. Ben ik nog dankbaar voor.

    Like

    1. Ja, dit is echt een zegen inderdaad. Heel af en toe tref ik het helaas ook anders (vorige week nog in het ziekenhuis) en pfff, daar wordt ’t niet beter van… Kan me voorstellen dat je nog steeds dankbaar bent dat je toen een fijne arts had.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.