Je zou mijn hulpverlener zijn…

Heel af en toe heb ik medelijden met mijn hulpverleners. Best vaak eigenlijk, maar ja, ze krijgen vast goed betaald voor mijn ellende, dus ze doen het er maar mee. Toch denk ik me af en toe in hoe het zou zijn om mijn hulpverlener te zijn. Tja, dan krijg je te maken met de volgende zaken.

“Ik moet hard werken.”

Mijn eerste gesprekken voerde ik met de praktijkondersteuner bij de huisarts. Die gesprekken moesten de tijd op mijn eerste wachtlijst overbruggen. Ik had geen idee hoe het allemaal werkte, dus ik ging zitten en verwachtte vragen. Blijkbaar verwachtte de praktijkondersteuner iets anders, want na een paar gesprekken kreeg ik te horen: “Ik moet hard werken om jou te laten praten.” O, oké.

Even serieus

Inmiddels ben ik wat ervaringen rijker, maar sommige dingen zijn onveranderd. Ik maak graag overal een grapje van. Hoe harder de grap, hoe belangrijker de onderliggende boodschap vaak is. Dat doe ik niet om te grappen, maar omdat humor mijn overlevingsstrategie is. Als het echt niet meer lukt, is er altijd nog humor/sarcasme om me te redden. Ik doe echt m’n best om serieus te zijn, maar ik geef toe dat ik een beetje humor (liefst aan beide kanten van de tafel) prettiger vind dan alleen maar serieus gedoe.

Nog zoiets. Hulpverleners willen het altijd hebben over dingen waar je niet op iedere verjaardag met je willekeurige buurvrouw over zou kletsen. Ik heb daar soms geen zin in. Nouja, geen zin is niet helemaal waar. Ik vind dat soms te eng. Ik kan dan heel hard m’n best doen om maar een ander onderwerp te bedenken. Ik heb nu hulpverleners die dat trucje snappen. Werkt dus niet. Pas deed ik nog een poging ergens onderuit te komen. De reactie was duidelijk: “O, dus dit is belangrijk.” Eh. Ja?

Pas op, ik blog!

Alsof het allemaal nog niet af en toe genoeg zweet kost om mij in de spreekkamer te hebben, schrijf ik ook nog blogjes. Oké, die maak ik anoniem, daar pas ik hier en daar wat literaire vrijheid op toe, maar ik schrijf ze wel. Leuk toch? Ik stel me dan even voor dat mijn leerlingen blogjes over me zouden schrijven. Snap je ‘m? Arme hulpverleners.

Waar gaat dit eigenlijk over?

Ik ben nogal van het verbanden leggen. Als iemand A zegt, overdenk ik in mijn hoofd vast B tot en met Z. Ik vind het dan ook volkomen logisch om in de volgende zin over P of desnoods al over Z te beginnen. Mijn hulpverleners lijken dat niet altijd logisch te vinden. Ik leg dan uit hoe ik daar ben gekomen, maar echt, voor mij is het volkomen logisch. Als iemand vogel zegt, is het toch logisch dat ik uiteindelijk beland bij ramen zemen? Niet? Voor mij wel.

“Dan hadden ze maar een ander vak moeten leren.”

Ik heb nu hulpverleners die me snappen. Ik mág grapjes maken (ja, dat is me ooit verboden) en ondertussen is er genoeg ruimte voor serieuze zaken. En dat ik af en toe afdwaal, lijken ze interessant te vinden. Dat ik probeer te overleven op humor is prima, zolang het maar kan gaan over waar het ten diepste om gaat. Dat ze daar dan misschien hard voor moeten werken? Tja, hoe zegt men dat ook alweer? “Dan hadden ze maar een ander vak moeten leren.”

18 reacties op ‘Je zou mijn hulpverlener zijn…

  1. Mijn ervaring is dat hoe meer ervaring iemand heeft met autisme, hoe makkelijker ze je kunnen volgen.

    Maar er zijn ook gewoon hulpverleners die inderdaad een ander vak moeten gaan doen. Zoals mijn huisarts ooit zei na een mislukt contact tussen mij en een hulpverlener: ‘die moet een ander vak gaan doen. Plantjes water geven ofzo.’

    Like

  2. Zo herkenbaar. Ik vraag me soms ook af waarom mensen vrijwillig naar andermans ellende willen luisteren. Maar als ze het niet leuk vonden, hadden ze wel een andere baan gekozen.
    Het duurt bij mij ook altijd een tijdje voor ik een hulpverlener volledig vertrouw en alles op tafel durf te gooien. Het was voor mij ook een hele strijd om een fijne psycholoog te vinden, en ik ben oprecht zo dankbaar voor de psycholoog die ik op dit moment heb.

    Like

    1. Geduld zou ik niet hebben, maar ik zou ook bij ieder verhaal zelf helemaal verdrietig/bang/boos worden. Niet mijn vak, hoewel ik het wel zeer interessant vind.

      Like

  3. Laten we er maar van uitgaan dat deze mensen van een uitdaging houden;-) Je moet inderdaad wél een grote belangstelling hebben voor wat “de mens beweegt” , ik kan me toch wel iéts bij voorstellen.

    Like

  4. Ik vind psychologie reuze interessant – alle keuzevakken tijdens mijn bachelor hadden een psychologische inslag – maar ik heb toch echt iets anders gestudeerd. Want ik zou me de ellende van anderen te persoonlijk aantrekken. Veel bewondering voor de mensen die daar wel goed mee omgaan!

    Like

    1. Ja, ik zou ook geen seconde meer lekker slapen na een dag werken. En dat is jammer, want stiekem vind ik het inderdaad ook heel interessant. Wel gaaf dat je met je keuzevakken toch iets in die richting kon doen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.