Het leed dat telefonische afspraak heet

Het is de normaalste zaak van de wereld om bepaalde dingen telefonisch af te handelen. Een poosje geleden planden ze een telefonische afspraak met mijn MDL-arts. Handig, zou je denken. Het bespaart je een ritje naar het ziekenhuis en je weet toch wat je moet weten. Hm, dat is niet helemaal hoe ik het zie.

De telefonische afspraak

Na een darmonderzoek wordt er altijd nog een afspraak gepland met de MDL-arts. Bij mij waren er tijdens het onderzoek geen bijzonderheden gezien en dus hoefde ik niet naar het ziekenhuis, maar kreeg ik een telefonische afspraak. “U wordt op *datum* eind van de morgen gebeld.”

Ah, geweldig. Ik heb een hekel aan dit soort afspraken, want:
1. In de categorie ‘ongemakkelijke dingen’ staat een telefonische afspraak ongeveer bovenaan.
2. Hoe laat is ‘eind van de morgen’?

Ik heb liever een ‘echt’ gesprek

Oké, ik kom liefst zo min mogelijk in een ziekenhuis, maar als ik dan toch een arts moet spreken, doe ik dat graag face-to-face. Ik kan dan zien wat de arts voor gezichtsuitdrukking heeft bij wat er wordt verteld en ik voel me dan rustiger. Ik vind bellen nu eenmaal vreselijk ongemakkelijk. Is de ander al uitgepraat? Mag of kan ik al wat zeggen? Begrijpt de ander wat ik zeg? Vreselijk ingewikkeld vind ik dat. Vandaar dat ik dus liever naar het ziekenhuis op en neer rijd, ook voor een korte afspraak. Dat durfde ik bij het inplannen van de afspraak niet te zeggen en dus moest ik geloven aan een telefonische afspraak.

Wachten op het telefoontje

De dag van de telefonische afspraak brak aan en mijn hoofd sloeg op hol. Dat begon al heel vroeg. Ik had geen idee hoe laat ‘eind van de morgen’ was en dus was ik al vroeg op en durfde ik het huis niet uit, bang dat ik het telefoontje zou missen.

Half elf. Nog snel even naar de wc, want nu is het wel ongeveer eind van de morgen. Half één. Mijn blaas knalt uit elkaar, maar ja, ik kan niet weg bij de telefoon. Kwart over één. Eind van de morgen is nu wel voorbij toch? Waarom ben ik dan niet gebeld?

Kortsluiting

En dán ontstaat er kortsluiting in mijn hoofd. Ik ben doodmoe en wil slapen, maar dat gaat niet, want ik wacht op een telefoontje. Ik wil wandelen, maar dat kan ook niet, want ik durf het huis niet uit. Mijn dagplanning loopt volledig in de war. Overprikkeling en stress slaan keihard toe. Misschien vreemd, maar het is zo.

Wanneer is ‘eind van de morgen’ afgelopen en heb ik dus het recht om te bellen met de vraag waarom ik niet gebeld ben? Het is bijna twee uur als ik durf. De arts was er die morgen niet aan toe gekomen. Er kwam van alles tussendoor. En dát is precies waarom ik liever naar het ziekenhuis ga. Nu had ik een gehaaste arts aan de telefoon, die ik dus niet kon zien en waarvan ik wist dat die geen tijd voor me had. Lastig, lastig. Toch nam de arts de tijd. We bespraken de uitslag (alles goed, maar dat wist ik al) en de mogelijkheid van medicijnen. Een paar weken proberen en dan evalueren. Ik voelde de bui alweer hangen, maar de arts zei zelf: “En dan wil ik je graag even zien op de poli.” Ah, hóe fijn. Dat het dan misschien uitloopt en dat ik dus lang moet wachten? Prima, want:
1. Ik kan een normaal gesprek voeren.
2. Ik krijg een tijd waarop ik er moet zijn.
Perfect!

21 reacties op ‘Het leed dat telefonische afspraak heet

  1. O, ik HAAT bellen ook inderdaad. En als het dan toch moet, dan graag zo’n belafspraak op een exact tijdstip. Lijkt me voor zo’n arts ook handiger, dat hij het kan gebruiken alsof het een echte afspraak is ipv iets dat hij even kan doen als hij tijd over heeft.

    Like

    1. Ja, het was een beetje uitgelopen allemaal. Snap ik, maar dat ruik ik niet vanuit huis. In een wachtkamer kan ik dat zien, dan is het toch anders;). En inderdaad, spreek in ieder geval een tijdstip af alsjeblieft.

      Like

  2. Ik had ook een darmonderzoek morgen 2 weken geleden, spijtig genoeg minder geluk met de uitslag dan jou. Een darmvernauwing is vastgesteld die ze moeten opereren en bloeding waarlangs 900 ml bloed was weggelopen waardoor ik in elkaar was gezakt, crohn is vastgesteld en alles is daar aan toe te schrijven. Telefoneren had ik nog nooit gedaan (30j autisme), toen die dinsdag moest ik wel. Naar mijn ouders om te zeggen dat ze best niet te vroeg kwamen naar het ziekenhuis. Ik moest 6 flessen drinken van dat water met laxeerpoeder in en wilde mijn ouders daar niet bij. Hoewel ik dus nooit bel en bij mijn ouders woon was bellen het minst erge van die dag. Op een gewone dag zal ik dus nooit bellen of opnemen, ik snap dus wat je bedoelt. Maar op die dag was bellen toch het minst van mijn zorgen voor 1 keer. Ik hoop dat de dagen mogen weerkeren dat enkel bellen een probleem is. Na deze ervaring kijk ik daar wel anders tegenaan, en lukte het beter dan verwacht. Hoewel ik liefst van al toch het liefst over text communiceer dat is met autisme vind ik de makkelijkste manier.

    Like

    1. Ai, dat klinkt niet goed. En ook wel wat herkenning. Ik heb op mijn blog (bewust) niet geschreven over wat er op de dag(en) voor het onderzoek allemaal gebeurde, maar dat kostte ook behoorlijk wat telefoontjes en dat was toen inderdaad ineens een stuk minder erg. Sterkte, want je bent voorlopig denk ik nog wel even ‘zoet’!

      Like

  3. Vreselijk dat soort afspraken, zelfs bij de huisarts loopt dat al altijd mis.Heel herkenbaar dat je dan onrustig in huis wordt en van alles niet kan of wil doen omdat je “wacht op een telefoontje”.

    Like

    1. O, bij mijn huisarts gaat het gelukkig goed. In die zin dat ik weet dat hij dan echt eind van de dag belt (of als het anders is, geven ze dat aan). En eind van de dag is niet voor half vijf. Maar als ik ’t kan voorkomen, dan geen telefonische afspraak.

      Like

  4. Helemaal met je eens. Ik ga liever naar het ziekenhuis of de huisarts. In wachten ben ik toch al niet zo goed (-:
    Tegenwoordig zeg ik gewoon dat ik de voorkeur geef aan een afspraak. De doktersassistente dringt dan tóch aan maar “nee” is ook een antwoord.
    Groetjes Kakel

    Like

    1. Bij de huisarts weet ik dat het goed gaat en ook dat het soms niet anders kan (bij paniek van mij en drukte in de praktijk). In het ziekenhuis heb ik me voorgenomen het de volgende keer ook gewoon eerlijk aan te geven, dat ik liever kom in plaats van gebeld word.

      Like

  5. Oh, ik snap dit helemaal! ‘Eind van de ochtend.’ Inderdaad: wat is dat dan? Ik zou ook vanaf 11 uur klaar zitten. En dat soort telefoontjes komt ook bijna altijd later dan gepland is mijn ervaring. Ik heb daar maar 1 woord voor: ‘Aaargh!’

    Like

  6. Wat leg je ontzettend helder en verhelderend uit wat dat met iemand kan doen! Daar sta je zo totaal niet bij stil als je je schouders makkelijk ophaalt over dag soort dingen. Dankjewel! Voor mij persoonlijk waardevolle informatie in een goed verhaal.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.