Als het is wat het is

“Soms moet je gewoon accepteren dat het is wat het is,” zei mijn bedrijfsarts. Een mooie zin, maar eigenlijk had ik die al niet meer nodig. Ik heb al heel lang geaccepteerd dat het is zoals het is. Maar wat is dat ‘het’ dan?

Werkhervatting

Aan het begin van mijn ziekmelding stelde de bedrijfsarts een plan van aanpak op. Daar stond in dat er geen risico was dat ik twee jaar ziek zou blijven en ook dat ik honderd procent werkhervatting in eigen functie zou kunnen doen. Na een paar maanden veranderde het beeld en werd duidelijk dat ik in ieder geval niet terug zou keren naar mijn oude werkgever. Nog weer een paar maanden later (en inmiddels met de uitslagen van allerlei psychologische onderzoeken ‘op zak’) werd duidelijk dat ik helemaal niet meer terug zou keren in het onderwijs. Geen hervatting van de eigen functie dus en al zéker niet bij mijn oude werkgever.

Wat ga ik voor werk doen?

Nu duidelijk was dat ik niet meer in het onderwijs zou gaan werken, werd de vraag wat ik dan wel zou gaan doen. Ik wist het niet goed. Mijn diploma’s richten zich nu eenmaal op het onderwijs en een groot deel van mijn hart ligt daar ook, maar ik zie ook wel in dat werken in het onderwijs geen optie (meer) is. En toch… misschien werken bij een onderwijsuitgever? Meewerken aan het ontwikkelen van methodes? Trainingen geven aan leerkrachten? Ik zocht daar nog wel wat leuks in. Maar natuurlijk riep er ook nog een andere droom. Was dit misschien het moment om iets te gaan doen met mijn altijd al aanwezige droom om iets te gaan doen met schrijven? Ik kwam er niet uit.

De bedrijfsarts weet dat het voor mij lastig is om na te denken over werk. Toch gooit ze hem er af en toe in: “Zou je niet met een bureau willen kijken wat je leuk vindt en wat je zou kunnen?” Iets in mij roept dan dat ik dat wil, maar tegelijk blokkeer ik. Het trauma dat ik opliep bij mijn ziekmelding, staat me nog te veel in de weg.

Wanneer kan ik weer werken?

Al sinds de eerste seconde dat ik thuis kwam te zitten, vroeg ik me af wanneer ik weer zou kunnen werken. Ik had zelf gedacht aan een paar weken ziektewet en dan weer aan het werk. Dat liep dus anders, want inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder.

De twee jaar ziektewet zag ik als een soort eindstreep. Daar hield naar mijn idee alles op. Na twee jaar zou ik dus écht weer aan het werk moeten zijn. De druk die ik mezelf oplegde, zorgde vooral voor heel veel stress. Toen ik vervolgens ook nog op een eindeloze wachtlijst voor behandeling stond, besloten de bedrijfsarts en ik dat er sowieso eerst behandeld zou moeten worden en dat we dan pas verder zouden kijken.

Het is wat het is

De behandeling begon. Maar hypochondrie was en is niet mijn enige probleem. Ik heb mezelf jaren overbelast. Ik was fysiek en mentaal volledig uitgeput. Ik heb inmiddels wel door dat het herstel daarvan meer dan twee jaar gaat duren. Bovendien ben ik nog volop bezig met het proces om mijn leven op zo’n manier in te richten dat ik het qua prikkels aankan. Daarom heb ik mezelf er al een paar maanden geleden bij neergelegd dat ik die twee jaar ziektewet ga halen. Het gaat me niet lukken om in september alweer aan het werk te zijn. En ik had daar vrede mee.

Maar ja, toen zei de bedrijfsarts dus: “Soms moet je gewoon accepteren dat het is wat het is.” Dat punt had ik dus al bereikt. Ik zei dan ook tegen mijn psycholoog: “Ik accepteer dat wel hoor, nu de bedrijfsarts nog.” Ik begreep niet waarom zij nog niet had geaccepteerd dat het is wat het is. Gelukkig kon mijn psycholoog dat uitleggen: “Zij ziet je maar eens in de vijf weken een half uurtje. Dan weet je niet wat er allemaal in jouw hoofd omgaat en waar je allemaal mee bezig bent. Het is dus niet gek dat bij haar dat proces nog niet zo ver is als bij jou.” Toen snapte ik het weer. Maar het is wat het is. Dat weet ik en dat weet mijn bedrijfsarts nu ook. Dat is niet heel geweldig, maar voor nu wel het beste.

19 gedachten over “Als het is wat het is

  1. Ik vind het altijd zo knap hoe open jij schrijft over het ziek thuis zitten. Wat Audrey zegt: mooi dat het besef er nu is. Ook jammer dat het nu is zoals het is, maar wat er nu nog niet is kan altijd nog komen.

    Geliked door 1 persoon

  2. Het is wat het is, is een waarheid als een koe, maar ik word er ook wel eens niet goed van. Want het kan dan wel zo zijn zoals het is, maar dat accepteren en in rust aanvaarden is een tweede…

    Like

    1. Ja, klopt. Maar wat dit betreft lukt me dat gelukkig nu. En geloof me, dat is niet van de ene op de andere dag gekomen;).

      Like

  3. Het is wat het is, maar die acceptatie lijkt me toch moeilijk. Wat goed dat je zelf zo ver bent (en de bedrijfsarts dus ook). En fijn dat je je verhaal hier deelt, je openheid siert je.

    Geliked door 1 persoon

  4. Misschien liggen er kansen voor je nu veel onderwijs op afstand gegeven wordt. In de toekmost zou het zo maar kunnen dat daar meer voor ontwikkeld gaat worden opdat gebied en met onderwijsachtergrond zou je advies kunnen geven aan een bedrijf dat dat gaat ontwikkelen.
    Of bijles op afstand nu kinderen er aaan gewend raken dat thuis ook kan

    Like

  5. Weet je Naomi, je komt er wel. Je hebt een innerlijke drive om te werken, en jij wíl niet alleen maar thuis zitten. Dat zorgt ervoor dat je vanzelf op zoek gaat naar dingen om te doen, als jij daar aan toe bent. Dat zie je met je blog, en dat zul je straks ook zien met werk. Het komt wel goed, zolang het in jouw tempo gaat (en je af en toe wat cheerleaders aan de zijkant hebt staan).

    Like

    1. Mijn tempo is inderdaad hierin heel belangrijk. En ik had dus lang het gevoel dat het niet op mijn tempo zou kunnen en mogen. Nu begin ik steeds meer te denken dat dat wel mag. En als die ruimte er komt, komt er denk ik ook eerder voor mij een kans. Want ja, geen druk;).

      Geliked door 1 persoon

  6. Het blijft mooi om mee te lezen en te zien hoe het steeds beter gaat. Ook schrijf je altijd met respect over anderen en dat vind ik mooi om te zien. Wanneer de tijd is komt er zeker iets wat past en waar je veel plezier in zult hebben!

    Geliked door 1 persoon

  7. Ik hoop dat het in ieder geval rust geeft: het is inderdaad wat het is. Ertegen vechten is misschien (in eerste instantie) logisch, maar kost veel en veel te veel energie.

    Geliked door 1 persoon

    1. Helaas kan dat in mijn geval wel kwaad, omdat ik alles wat met werk te maken heeft nog link aan het trauma dat ik opliep bij mijn huidige werkgever. Zodra ik dat dus doe, krijg ik nachtmerries en durf ik niet meer over straat. Helaas. Ik heb het namelijk al een paar keer geprobeerd, maar dan loop ik dus compleet vast…

      Like

  8. En wat kan een bedrijfsarts dan door één goedbedoeld voorstel ineens veel teweeg brengen he? Ze hebben soms geen idee denk ik… Fijn dat je met je psycholoog kunt praten en dat zij het je vanaf een afstandje kon laten bekijken… Blijf dichtbij jezelf en sterkte!!!

    Geliked door 1 persoon

  9. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.
    Dat zei mijn bedrijfsarts tegen mij.
    Niet mijn tekst en ook niet zijn eigen tekst, maar wel waar.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.