Even huilen misschien?

Mijn psycholoog stelde me een vraag: “Even huilen misschien?” Oké, niet letterlijk zo, maar in mijn hoofd legde ik de link met de vraag van prinses Beatrix of er misschien even gewuifd moest worden. Een blogje over huilen, controle en loslaten.

Chaos in mijn hoofd

Het was tijd voor mijn wekelijkse therapiesessie. Mijn psycholoog begon met de vraag die hij eigenlijk altijd stelt: “Heb je een lijstje?” Ik had geen lijstje, “maar er is wel een heel verhaal op papier.” Geen lijstje was ook niet erg. “Hoe is het met je?” vroeg hij vervolgens. Oeps, die vraag staat niet in het gebruikelijke script. De tranen sprongen me direct in de ogen. “Het gaat niet zo goed met me geloof ik. Er zijn te veel onzekerheden en ik heb chaos in mijn hoofd.” We spraken even over de chaos, maar toen kwam toch de vraag die ik wel verwachtte: “Dat verhaal, gaat dat daarover?” Dat ging het. Ik haalde het tevoorschijn en overhandigde het hem. Hij las.

“Zou je niet gewoon willen huilen?”

Het verhaal bestond uit twee getypte bladen, dus mijn psycholoog nam even de tijd om te lezen. Dat zijn de momenten waarop ik weg wil rennen. Als hij leest wat ik heb geschreven, kan ik niet meer terug. Tegelijk is dat juist wat ik wil, dat hij dat leest. Nadat hij mijn verhaal gelezen had, keek hij me aan. “Zou je niet gewoon willen huilen?” Oh help, ja, dat wilde ik wel, maar hoe dan? “Ja, maar niet nu,” antwoordde ik dan ook.

Huilen is moeilijk

Dat antwoord legde ik nog even uit. “Ik huil liever thuis. Niet dat het dan gebeurt, maar ik wil het gewoon niet nu.” Uiteraard zou er niks mis mee zijn geweest als ik dat wel had gedaan. Toch hield ik de enórme huilbui die naar boven kwam tegen. Ik durfde die niet in therapie te laten komen.

Wat is dat toch? Huilen vind ik moeilijk. Ik zég altijd dat ik het liever thuis doe, “want dan hoeft niemand het te zien,” maar dan doe ik het ook niet. Vaak is er iets nodig om de tranen op te wekken. Ik vind het moeilijk om te huilen ‘in het openbaar’. Ik heb dan het gevoel dat ik de controle verlies en dat vind ik eng. Daarom houd ik het altijd tegen.

Tranen komen altijd op het verkeerde moment

Aan de ene kant vind ik huilen moeilijk. Aan de andere kant kan ik om álles huilen. Op schoolreis met een klas? Ik moest slikken hoor, als de ouders de bus uitzwaaiden. Een Psalm zingen in de kerk? Grote kans dat er een keer tranen komen. Zielige tv? Ik ga al. Maar dat is iets anders. Dat zijn een paar tranen die rollen. Dat zijn geen ongecontroleerde huilbuien. De categorie ‘rollende tranen’ kan ik nog wel redelijk accepteren.

Het belang van huilen

Mijn psycholoog snapte wel wat ik bedoelde. Hij vertelde dat huilen in therapie mag, maar dat het geen doel is. En dát vond ik fijn. Ooit had ik namelijk, in een vorige therapie, het gevoel dat huilen wel een doel was. Dat werkt(e) niet. Dan ga ik al sowieso niet huilen. Mijn huisarts krijgt het op de één of andere manier vrijwel altijd voor elkaar om me aan het huilen te maken. Daar maak ik altijd grapjes over, dat het dan weer gelukt is. Tegelijk snap ik het wel. Huilen is belangrijk. Soms voel ik me vreselijk beroerd en opgejaagd. Ik weet dan dat een huilbui zou helpen. Maar ja, hoe wek je die op hè? Het is in het verleden diverse keren gebeurd dat ik dan naar de huisarts ging, want mijn hart is op hol geslagen. Ik kwam er altijd een stuk rustiger vandaan. De truc? Ik had even gehuild.

Misschien moeten we tranen wat meer gaan waarderen en ze wat minder inslikken? Ik zég dat nu wel, maar de uitvoering zie ik niet voor me. En toch… toch lijkt het me wel wat.

25 gedachten over “Even huilen misschien?

  1. *knuffel* Wist je dat je traanklieren in verbinding staan met je emotionele brein? En dat die bij emoties signalen afgeeft dat je ‘kan huilen’. Het lijkt mij dus logisch dat als jij je fijn, prettiger of veilig genoeg voelt (en je de controle over emoties niet allddn verstandelijk maar ook emotioneel!) los kunt laten je hier misschien wel de ruimts voor pakt. Werkt dit emotionele brein bij mensen met autisme ook niet iets anders?
    Anderzijds…
    Soms gewoon even je ziel schoonspoelen als het je uiteindelijk ‘gewoon’ overvalt is ook oké toch…

    Like

    1. Interessante materie dit. Ik voel het wel zo, maar wist niet dat het ook echt ‘bewezen’ zo werkt. Geen idee of dat bij autisten dan weer anders is.

      Geliked door 1 persoon

  2. Mijn tranen lopen van geluk, ontroering, verdriet en ook van ontlading. Een paar jaar geleden excuseerde ik mij bij vriendin omdat ik weer zo’n huilbui had van ontlading. Toen kreeg ik de volgende opmerking: “Jouw tranen zijn kostbaar voor God, dus verstop ze niet. In Psalm 56:9 staat er : U bewaart al mijn tranen in een kruik. Hun aantal heeft U opgeschreven in uw boek.” Dus als je kan huilen… geeft je tranen aan God.

    Like

  3. Het doet me denken aan een liedje van Paul van Vliet: ‘Er schuilt een huilbui als een onweer in elk van ons…’ Het is net hoe je geraakt wordt. Soms voel ik me een hele Piet, maar kan ik toch plotsklaps ineens wel huilen.

    Geliked door 1 persoon

  4. Huilen, wat is dat? Ik zou soms willen dat het me lukte maar ik ben niet zo goed in emoties toelaten, dus vind het des te knapper als iemand dat wel lukt. Ik denk dat het ook juist heel sterk is.
    Ik werk er overigens wel aan, maar het gaat nou eenmaal niet in een keer, haha.

    Like

    1. Het is inderdaad geen kwestie van ergens op een knopje duwen. Want in dat geval zou ik ’t wel weten;).

      Like

  5. goh en ik wou juist dat ik m’n tranen wat vaker KON inslikken. als ik nù zin heb om te huilen doe ik dat meestal ook en das niet altijd “gepast” snap je?

    Like

  6. Grappig, jij noemt huilen een verlies van controle, ik heb geleerd dat het ‘kwetsbaar’ (lees: gevaarlijk) is, en dat ik het daarom beter niet kan doen waar anderen bij zijn. Alleen bij veilige mensen ‘mag’ het.

    Like

    1. Het probleem is dat ik het juist als het veilig is niet doe. Gebeurt uiteindelijk vaak als ’t niet handig is.

      Like

  7. ik denk dat ik wel elke dag huil. om verdriet. maar ook om mooie dingen.
    ik huil middenin een vol restaurant, het kan me niets schelen wat anderen daar van vinden…

    Like

  8. Ik kan niet zo goed huilen. En baal daar af en toe best van. Het lucht zo op namelijk.

    Like

  9. Zucht… wie vertel je het. Natuurlijk is je man verliezen een goede reden om te huilen , maar ik slik ook bij voorkeur publiekelijke de tranen in . Maar ik heb gelukkig mij heerlijke lezerskring en dan schrijf ik in alle rust soms verhalen waarbij de tranen vanzelf komen, en bij vrijwel iedere geschreven reactie is het weer bingo. Dan kan ik er weer dágen tegenaan. Dus ja, tranen brengen ontspanning

    Like

    1. Zonder wachtlijst zelfs! 😉 Maar alle gekheid op een stokje: ik denk dat ik wel snap wat je bedoelt. En als er dan inderdaad iets liefs wordt gezegd (of iets heel normaals, zoals je pas op het strand had), ga je opeens los…

      Like

  10. Huilen, is misschien wel iets wat we vaker zouden moeten doen.
    Maar hee, we moeten ons groot houden, voor iedereen.
    Maar heel soms, huil ik stiekem.

    Like

    1. En dat groot houden, dat vind ik dus eigenlijk niet nodig. Ik doe het ook hoor, maar het is natuurlijk gewoon een gek iets, dat we ons zo nodig altijd groot moeten houden.

      Like

Reacties zijn gesloten.