Wachtlijsten ggz: theorie en praktijk

Het is (eindelijk!) weer tijd voor een aflevering in de soap over wachtlijsten in de ggz. Ja, dat is vrij lang geleden. Er was heus wel iets te schrijven hoor, maar ik hield me in. Tot vandaag. Ik vond het namelijk tijd om weer eens wat te delen over de wachtlijstproblematiek in de ggz. Wees gewaarschuwd: ik gooi mijn broodnodige dosis humor en sarcasme er lekker doorheen, dus pak voor het lezen nog even het zoutvaatje om voldoende korreltjes zout toe te kunnen voegen.

Van wachtlijst naar wachtlijst

Mijn voorgeschiedenis met wachtlijsten is lang. De laatste keer dat ik op een wachtlijst stond, was dat omdat ik een behandeling nodig had voor mijn hypochondrie. Dat moest bij een gespecialiseerde instelling, waar ze veel wisten van angst en vooral van hoe ik daar weer vanaf zou kunnen komen. Dat wachten duurde lang. Zei ik lang? Ik bedoel héél lang. Het duurde veertien maanden. Ja, dat is meer dan een jaar. Ik heb me er kwaad om gemaakt; ik ben er verdrietig om geweest; het heeft me tot wanhoop gedreven, maar uiteindelijk heb ik er vooral maar grapjes over gemaakt. Wat kon ik anders?

In de behandeling van mijn hypochondrie werd duidelijk dat er nog meer nodig was voor een ander probleem. Ergens zit er in de verhouding tussen eten en mij iets niet lekker. Probleem was alleen dat ze dat daar niet aan konden pakken. Laten we het niet hebben over het waarom, want ik denk stiekem dat het waarom was dat de minuten bij de zorgverzekeraar op waren. Hoe dan ook: er kwam weer een nieuwe instelling in beeld. En wat hoort daar dan bij? Een wachtlijst!

De aanmelding voor de wachtlijst

Mijn huidige psycholoog blijft ook in beeld, net als tijdens de behandeling van mijn hypochondrie. Hij begeleidt als het ware de behandeling. Zo’n behandeling is loodzwaar en een beetje steun en een uitlaatklep kan ik dan goed gebruiken. In overleg met mijn psycholoog en op aanraden van de behandelaar van mijn hypochondrie vroeg ik mijn huisarts een nieuwe verwijzing te maken. Opnieuw naar een gespecialiseerde instelling, maar nu weer ergens anders. Opnieuw ver weg trouwens. Ik zie op deze manier nog eens wat van het land.

Mijn huisarts meldde me aan. Enigszins voorzichtig werd in een mail gemeld dat er een lange wachtlijst was. Ik had telefonisch contact met mijn huisarts daarover. “Nou, het is maar zes maanden!” vond ik. En dat vond hij ook. We waren wel wat anders gewend inmiddels.

Als het lang duurt, wacht ik wel even…

In dit geval is het probleem wat minder urgent dan mijn hypochondrie. Dit beheerst mijn leven niet en zorgt er niet voor dat ik wekelijks in paniek bij de huisarts een plek bezet. Dat het lang zou duren, was dus niet zo erg. Bovendien zou ik in die tijd mooi zelf (met mijn psycholoog) aan het probleem kunnen werken. Dat deed ik dus ook. In januari besloot ik eens te bellen naar de instelling waar ik nog op de wachtlijst sta. “O, ik zie het. Goed nieuws: in februari proberen we uw intake te plannen.” Prima. Dat vond ik nog snel, want de aanmelding was in oktober gedaan.

Ik wachtte rustig af. Februari ging voorbij. Het werd maart. Ik sprak mijn huisarts. “Heb je eigenlijk nog iets gehoord van die wachtlijst?” Dat had ik. “Jazeker, ze gaan in februari een intake doen. 2022 denk ik dat ze bedoelden, want het is nu maart.” “Weet je het zeker?” vroeg mijn huisarts zich af. “2022 is wel snel hoor. Deze eeuw, heb je dat niet gevraagd?” Dat had ik niet. Maar ik deed er nog een schepje bovenop. “Voor of na uw dood mevrouw?” Ja, galgenhumor, ik weet het. Maar galgenhumor is af en toe nodig.

Dit jaar nog!

Na die grappen met de huisarts had ik er niet echt meer over nagedacht. Ik was druk met een medicijnwissel en had geen zin in nog meer ellende daar weer bovenop, dus eigenlijk vond ik het wel even prima dat ik niet aan de beurt was. En toen ineens was er een mail. “Er is plaats voor een intake in april.” Mijn mond viel open. April? Dit jaar nog? Deze eeuw nog? Ongelooflijk. Het was zelfs bijna nog eerder dan dat ik mijn huisarts weer zou spreken. Zo zie je maar: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Maar één ding is nu zeker: bij de theorie van de wachtlijst moet je voor de praktijk nog altijd wel wat optellen. Of dat dagen, weken, maanden of jaren zijn, verschilt blijkbaar per instelling.

Grapje hoor trouwens, die intake in april. Twee weken later belden ze dat het eind mei werd. Wel dit jaar en deze eeuw nog denk ik, maar dat heb ik niet gevraagd;).

18 gedachten over “Wachtlijsten ggz: theorie en praktijk

  1. En wanneer krijgen we hier eens persconferenties over? Of komt er een regeling voor wachtlijstverzachters? Krijgen we iedere week een zakje zout toegestuurd? Volgens mij is het hoog tijd dat je weer een brief stuurt, Naomi!

    Like

    1. Maar ehm, ik vind dit snel. Aanmelding eind oktober, intakegesprek eind mei. Dat is maar zeven maanden hè. De helft van wat ik de vorige keer moest wachten.

      Like

      1. Zeg, ga je me nou ieder weekend een liedje in m’n hoofd bezorgen? Hendrik Haan is net terug naar Koog aan de Zaan vertrokken:).

        Geliked door 1 persoon

  2. Soms vraag ik me echt af wat er tijdens al die behandelingen gebeurt, dat de wachtlijsten er blijkbaar zo van uitlopen… ( of zou ik dat niet willen weten ? ). Het maakt me overigens wel razend nieuwsgierig waar je helemaal naartoe moet, en of het probleem samenhangt met het autisme ?

    Like

    1. Voorlopig mag ik niet komen en willen ze online dingen doen (ja, je voelt ‘m al, blog twee staat al in de planning) en het probleem hangt inderdaad samen met autisme. Ik ga nu dus naar een instelling waarin ze gespecialiseerd zijn in autisme (maar ja, daar komt blog drie, ook al in de planning: zo héél gespecialiseerd zijn ze niet altijd;)).

      Geliked door 1 persoon

  3. Jij beschrijft het met de nodige humor, maar het is echt om te huilen. Wat ik overigens ook regelmatig zien: mensen die maanden wachten, eindelijk een intake krijgen en dan horen dat de desbetreffende instelling ze niet kan helpen. Echt ongelooflijk.

    Like

    1. Dat kan heel goed ja. Het zou me niet verbazen als dat hier bij mij ook gaat gebeuren. Maar dan is het laatste woord er uiteraard nog niet over gezegd.

      Like

  4. Orde in hun agenda’s etc is hun vreemd. Als dat bij een normaal bedrijf zo zou lopen, waren ze hun klanten snel kwijd. Ongelooflijk. Ook bijzonder dat ze voor elke klacht gespecialiseerde instellingen ergens in het land hebben. Dan moet je wel een goede hulp hebben om dat te vinden. Maar veel succes bij de intake en het traject daarna, dat dan hopelijk snel start.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.