Intakestress

Hoewel ik het bijna vergeten was, stond ik nog ergens op een wachtlijst om hulp te krijgen bij mijn ‘problemen’ met eten en wegen. Na ruim vijf maanden wachten (ik vind dat overigens kort), werd er een afspraak gemaakt voor een intake en moest ik van alles en nog wat doen om me voor te bereiden op die intake. Het leidde bij mij maar tot één ding: enorme stress. Dat leidde dan weer tot de gedachte: dan niet; ik hoef die hulp niet. Totdat…

‘Hoera’ voor een intake op afstand

Bij het maken van de afspraak werd me verteld dat de intake digitaal zou zijn, via videobellen. Ho, error nummer één. Ik doe niet aan videobellen en aan behandelingen op afstand. Dat werkt namelijk niet. Dan moet ik vanuit mijn veilige huis gaan praten over dingen die helemaal niet leuk zijn en dat wil ik niet. Bovendien laat ik zelden het achterste van mijn tong zien en al zéker niet in een intake. In een intake moeten hulpverleners over het algemeen hard werken om genoeg uit me te krijgen om me een beetje te leren kennen. Mijn eerste gevoel is namelijk wantrouwen. Pas als ik denk dat ik een hulpverlener kan vertrouwen, laat ik meer van mezelf zien. Dat heeft zo’n hulpverlener over het algemeen niet door, maar achter een schermpje gaat dat natuurlijk al helemaal niet werken.

Ik legde dit eerlijk uit aan degene die belde voor de afspraak. Ze snapte mijn probleem en zou het noteren.

U heeft een bericht ontvangen.

Niet veel later kwam er een mail. Ik had een beveiligd bericht ontvangen. Top. Ik klikte op de link en moest inloggen met een wachtwoord dat naar mijn mail zou worden verzonden. Geen wachtwoord. Nog maar eens klikken op aanvragen dan. Weer niet. Langzaam liep de stress op. Na poging vier kwam er een wachtwoord. Oké, inloggen. Bericht lezen. Hm, waar waren eerder ontvangen berichten? Onvindbaar.

Het bericht vertelde me wanneer de intake zou zijn en met wie en dat ik wat kleine dingen moest doen ter voorbereiding. Prima. Klonk allemaal behapbaar.

Van behapbaar naar stress in 5, 4, 3, 2, 1…

Het waren behoorlijk wat dingen die ik moest regelen, dus ik besloot maar gewoon bovenaan de lijst met gevraagde acties te beginnen.
Stap 1: Vragenlijsten invullen. “Geef aan hoe u zich in de afgelopen zes maanden voelde over de volgende stellingen.” Ehm, zes maanden?! Ik kan het niet eens voor een dag aangeven! Langzaam liep de stress op. Ik klikte maar aan wat ik dacht dat het beste was. De vragenlijsten waren eindeloos en na een kwartier begon ik alleen maar aan mezelf te twijfelen. Deed ik het wel goed? Klopte het wel? Gaf dit wel een eerlijk beeld? Vulde ik het ‘autistisch genoeg’ in? Want geen autisme is bij deze instelling geen behandeling.
Einde vragenlijsten. Maar de stress was er.

Stap 2: Verbinding testen. Klikken op de één of andere link, inloggen en jawel, daar was beeld. Testen of er ook geluid was. Jazeker! Ehm, beeld is gek. Beeld is vaag. Beeld is in spiegelbeeld. Beeld is… Stress!! Maar goed, er was beeld, dus het zou allemaal wel oké zijn.

Stap 3: Kopie identiteitsbewijs opsturen. Oké, lijkt me simpel toch? Fotootje maken, naar m’n computer sturen en mailen. Klaar. Nee, zo simpel was het niet. Er moesten wat gegevens onzichtbaar gemaakt worden. App downloaden, foto’s maken, gegevens zwart maken, foto’s naar computer sturen, foto mailen. Nergens een bevestiging van verzending, dus allemaal op hoop van zegen. Stap drie gehad. Weer wat extra stress.

Stap 4: Toestemmingsformulieren. Bij een intake op locatie moet je altijd van alles en nog wat ondertekenen. Toestemmingsformulieren voor het uitwisselen van informatie en allerlei persoonsgegevens en dat soort dingen. Die formulieren liggen dan klaar, in twee tellen zet je een handtekening en klaar. Nu moest ik dat allemaal zelf regelen, want ja, intake op afstand. Papieren downloaden van de website van de instelling, papieren printen, papieren met pen invullen (en dan ’s avonds na verzenden bedenken dat ik ben vergeten te melden dat…), papieren ondertekenen. En nu? Papieren inscannen en opsturen? Stress! Ik heb wel een scanner, maar dat ding werkt niet. Blijkbaar wel, want uiteindelijk stonden de papieren na wat gedoe op mijn computer en kon ik alles verzenden.

Stap 5: Papieren verzenden. Even mailen naar het adres dat in het bericht stond. Verzenden. Klaar! Binnen twee minuten reactie. Nounou, je maakt wat mee. Mail kan niet bezorgd worden, want het adres bestaat niet. Paniek! Op zoek naar een grote envelop en postz… Wacht, ik heb nog ergens een algemeen mailadres van de instelling. Mailen naar het algemene adres, met de vraag of ze het door konden sturen naar de juiste afdeling.

Inmiddels waren we ongeveer twee uur verder. Mijn stresslevel was opgelopen tot niveau onhoudbaar.

Het hoeft al niet meer!

In al die stress was ik het zó zat dat ik besloot dat die hele behandeling misschien niet meer nodig was. Als het zóveel stress oplevert, dan niet. Het was inmiddels half zeven. Hoogste tijd om te eten. Ik liep naar mijn aanrecht en klikte op het knopje van de keukenweegschaal. Niks. Nieuwe batterijen. Niks.

Paniek! Keukenweegschaal kapot. Hoe weet ik dan of ik genoeg yoghurt afweeg bij mijn toetje? En hoe weet ik dan morgenochtend dat ik genoeg ontbijt en niet veel te veel of veel te weinig? Toen wist ik weer waar ik het voor had gedaan. Ja, deze behandeling moet wél. Ik klikte een nieuwe keukenweegschaal naar mijn huis en met dank aan mijn psycholoog zakte de volgende dag mijn stresslevel weer naar beheersbaar niveau. Op naar de intake.

26 gedachten over “Intakestress

  1. Wat heftig dat dit zo moe(s)t! Niet alleen vanwege dat niet-bestaande e-mailadres (serieus?!), de lange vragenlijsten en de video-stress, maar ze vragen ook nogal wat digitale vaardigheden. Daar beschik jij gelukkig wel over, maar wat als iemand niet eens weet hoe hij een app op z’n telefoon zet, of hoe je een document scant?! Dan maar geen behandeling, ofzo?

    Goed dat jij je er doorheen geslagen hebt, en op naar die intake inderdaad!

    Like

    1. Er wordt dan van je ‘verwacht’ (lees: ze eisen) dat je dan iemand in je omgeving vraagt om je hierbij te ‘helpen’. Dat dit jouw privacy schaad, ja, dat is dan jammer, zolang de instelling zich maar aan de regeltjes houdt…

      Geliked door 1 persoon

    2. Daar zeg je wat ja. Ik weet inderdaad nog wel een beetje de weg in de digitale wereld, maar wat als je dat niet weet? Had ik nog niet eens over nagedacht.

      Like

  2. O, die vragenlijsten… ! Ik begrijp echt niet waarom ze die niet gewoon afschaffen. Van mijn laatste hulpverlener begreep ik, dat het verplicht is vanuit de verzekering, zodat ze voortgang kunnen meten. Nou, gezien de inhoud en vraagstelling van die lijsten, meet het volgens mij helemaal niks… ( en helaas kun je ze geen cijfer geven voor de frustratie die ze opleveren ). Als ik dit alles zo lees, ook met formulieren ( digitaal ) opsturen en apps downloaden, vraag ik me echt af, of het internet wel zo’n vooruitgang is…
    Ik hoop, dat de behandeling zelf een stuk flitsender gaat dan de intake !

    Like

    1. Klopt, het zit vaak in de vergoeding van de verzekeraar. Met name bij nieuwe behandelingen of behandelingen die nog experimenteel zijn (algemeen of voor die doelgroep/klachten) is dat het geval. Maar ik denk ook vaak: dat moet toch prettiger kunnen voor degene die de behandeling krijgt? Bij diabetes vragen we ook niet of iemand eerst even 20 kantjes wil invullen voor hij/zij/die insuline krijgt?

      Geliked door 2 people

    2. Die vragenlijsten slaan werkelijk nergens op en over het algemeen wordt er niets mee gedaan. Bij mijn behandeling tegen hypochondrie merkte ik dat de vragenlijsten echt werden bekeken en met me besproken. Dus vulde ik ze in. Dat was de eerste keer. Zodra ik merk dat instellingen er niets mee doen, weiger ik ze in te vullen. Nu heb ik het gedaan, omdat ik het niet weet. Maar zodra ik merk dat er niets mee gedaan wordt, gaat het volgende verzoek tot invullen van vragenlijsten direct de prullenbak in.

      Geliked door 1 persoon

  3. O, zucht, de AVG en psychische online hulp… drama. Want van die AVG moeten ze verplicht alles via een beveiligde omgeving doen. Op zich prima, maar niet als die omgeving niet gebouwd is voor niet-verwijzers, of als het servergebruik opeens zevenhonderd keer meer wordt (omdat, ik noem maar wat, de wereld in de fik staat ofzo). En ondertussen zitten jij en ik met de stress!

    Like

    1. Die hele AVG is een andere bron van ergernis waar ik nog een blogje of tig over kan typen. Voorbeeld één: een ouder van een leerling in je klas mailen met de mededeling dat ‘uw zoon’ en dan het hele verhaal mag wel. Maar geen naam noemen. Nee, oké, want niemand snapt wie dan ‘uw zoon’ is natuurlijk als ze de mail onderscheppen…

      Like

  4. Ik zou er ook wel stress door ervaren hoor. Zo heb ik zelf heel veel stress voor videobellen enzo omwille van mijn gehoorprobleem. Dat lukt gewoon niet goed voor mij. Maar.. dat lijkt niemand echt te begrijpen. Dus ja.. dan doe ik het toch en blijf ik maar met helse hoofdpijn achter na het gesprek. Opgelost toch? yeah right. Geef mij de normale wereld terug alsjeblieft denk ik dan..

    Like

    1. Vreselijk! Ik kan me heel goed voorstellen dat videobellen dan een opgave voor je is. En voor die ander lijkt het inderdaad opgelost, maar jij zit met de gevolgen.

      Like

  5. Ojee ik snap je stress super goed! Helemaal anders maar toen ik thuis zat moest ik voor de mutualiteit ook constant allerlei papieren afdrukken en dan het ene document per post versturen, dan weer een document per mail, dan weer iets inscannen. Ik werd er ook gek van en kon me zo inbeelden dat mensen daarop gewoon afhaken en denken “laat maar!”.
    Dat gezegd zijnde vind ik videocalls ook echt horror. Dan gaat er weer iets mis met de verbinding en vallen er stukken weg of zit je allebei tegelijk te praten. Awkward :p
    En die vragenlijsten, nog zoiets! Ik zat thuis met een depressie en moest een vragenlijst invullen die alleen maar ging over lichamelijke pijn na bijvoorbeeld een ongeval of van een ziekte ofzo. Niets over mentale issues. Super vreemd!

    Like

    1. Dat vind ik dus ook, dat videocalls totaal anders zijn dan echte gesprekken. Maar er zijn mensen die het geweldig vinden, blijkbaar. Die vragenlijsten bij jou vind ik vreemd. Alsof ze de verkeerde hebben gestuurd…

      Like

  6. Heftig hoor, ik voel de paniek tot hier! Logische reacties ook die ikzelf waarschijnlijk ook allemaal zou hebben.. Allemaal van da klein gepruts dat ge kunt missen als kiespijn. En dat dat van uw keukenweegschaal er dan nog eens bij komt: dan hebt ge echt alles wat mis kan gaan wel gehad die dag!

    De laatste keer toen ik zo’n stress had was met het scannen van de basisakte van ons appartement. Jezus Christus, dat waren A3 bladeren en de scanner op’t werk deed moeilijk daarover. Zevenentwintig keer opnieuw geprobeerd, thuisgekomen & het was nog niet goed. Thuis geprobeerd, de akte daarna terug overhandigd aan de verantwoordelijke om daarna OPNIEUW te zien dat ik nog dingen mistte. Met een klein beschamend hartje ben ik het gaan terugvragen toen om daarna echt alles één voor één met ons klein printerke voor A4 formaat te scannen. En ge kunt u wel voorstellen dat dat met alle stress vd wereld gepaard ging.

    Like

    1. A3 scannen is sowieso een klus die niet te doen is. Dus ja, die stress kan ik me heel goed voorstellen!
      Klein puntje: ik ben christen en probeer het taalgebruik hier netjes te houden. Zou je bij je reacties in het vervolg de naam van Christus niet meer willen gebruiken?

      Like

  7. Tsjonge, het is toch absurd dat een intake zo ingewikkeld is en het probleem waarvoor je de intake hebt feitelijk verergert…. Helaas herken ik dit maar al te goed. Het lijkt wel een ontmoedigingsbeleid!

    Geliked door 1 persoon

    1. Zou wel de wachtlijsten weer een beetje korter maken natuurlijk, zo’n ontmoedigingsbeleid;).

      Like

  8. En dan de wetenschap dat er in alle zorgorganisaties vooral véél geschreven wordt en maar heél weinig gelezen. Waarschijnlijk moet je alles bij het eerstvolgende contact alsnog allemaal vertellen.

    Like

    1. Ja, doei. Dan verbreken ze de verbinding maar en gaan ze maar even lezen. Mogen ze terugkomen als ze alles gelezen hebben.

      Like

Reacties zijn gesloten.