Genezing hypochondrie: een jaar later

Het is vandaag precies 52 weken geleden dat ik met een grote glimlach op mijn gezicht en een enorm opgelucht en trots gevoel een grote ggz-instelling verliet. Ik had net de allerlaatste sessie achter de rug in mijn strijd tegen hypochondrie. Het voelt alsof we vandaag een jaar verder zijn. Qua datum is dat uiteraard pas morgen, maar ik ga vandaag even zwijmelen. Een jaar na de genezing van mijn hypochondrie: hoe is het nu?

Van hopeloos naar hoopvol naar dankbaar

Bij de start van de behandeling van mijn hypochondrie was ik nogal wantrouwend. Er was me wel beloofd dat het ging werken, maar ja, dat was me al vaker beloofd en tot dat moment waren dat loze beloftes geweest. Ik wilde dus eerst zien (of misschien beter gezegd: voelen) en dan pas geloven. Bij de start van de behandeling was ik een zo goed als hopeloos geval. Ik zat het liefst wekelijks bij de huisarts met vage lichamelijke klachten en was er áltijd van overtuigd dat het iets ernstigs was. Na zes jaar extreme hypochondrie en de jaren daarvoor al sluimerende hypochondrie, was ik er niet meer zo van overtuigd dat dit ooit nog goed zou komen.

De behandeling was pittig. Soms zó loodzwaar dat ik geneigd was het bijltje er maar bij neer te gooien. Dan maar hypochonder, want deze behandeling trek ik niet. Ik zette door. Er gloorde hoop. En uiteindelijk, na een behandeling van een half jaar, was er dat moment dat ik met een grote glimlach na mijn laatste sessie het pand verliet. Ik was genezen!

De aard van het beestje

Mede vanwege mijn autisme zit hypochondrie een beetje in de aard van dit beestje. Ik merk nu eenmaal ieder subtiel signaal van mijn lichaam op en ga mezelf daar dan vragen over stellen. Bovendien heeft het leven me al een paar keer laten zien dat het zomaar écht ‘foute boel’ kan zijn en dat heeft ervoor gezorgd dat ik mijn angstige aanleg (te) serieus ben gaan nemen.

Op dit moment heb ik dat stukje angst onder controle. Ik weet dat het er zit, maar ik ben de baas, de angst staat ergens in een vies, vochtig schuurtje weg te tochten en heeft me niet meer in zijn greep. Ik weet dat het een gevaar blijft. Als ik moe ben, kan het de kop weer op gaan steken.

Wat ik enger vind: als er grote dingen gebeuren in mijn leven (bijvoorbeeld omdat iemand van wie ik houd ziek wordt of overlijdt) zou dat de hypochondrie kunnen triggeren. Er is me uitgelegd dat ik dan een terugval kan krijgen. Dat vind ik eng. Maar ik weet inmiddels wel hoe het werkt gelukkig en welke hulp ik dan in moet schakelen. Daarom ben ik wel bang dat zo’n moment misschien kan komen, maar tegelijkertijd vertrouw ik erop dat het nooit meer zo lang gaat duren als die jaren die voorbij zijn.

Die mag in een lijstje!

Voor mijn behandeling was de afspraak dat ik elke drie weken naar de huisarts mocht voor een consult. Helaas nam de paniek het vaak over en dus gebeurde het vaker wel dan niet dat ik er in die tussentijd ook nog een keer zat of in ieder geval telefonisch contact had.

Het afgelopen jaar was ik er, ook volgens afspraak, elke drie maanden. Dat was bij het afronden van de behandeling van mijn hypochondrie een afspraak en het was een doel waar we naartoe hadden gewerkt: elke drie maanden naar de huisarts. Die consulten zijn voor lichamelijke vragen. Het geval wil dat ik ‘vroeger’ na drie weken vaak een lijstje had met minstens zes vragen. Nu zat ik er al een keer na drie maanden met een lijstje van twee vragen. Twee ja. Na drie maanden.

Ik moet toegeven dat er het afgelopen jaar nog wel ook (ik denk te vaak) tussendoor telefonisch contact is geweest. Het grote verschil is alleen dat dat contact dan altijd ging over psychische problemen en/of medicatie. Als mijn psycholoog bij hoge nood niet bereikbaar is, bel ik namelijk de huisarts en qua medicatie is er ook het één en ander veranderd en dat kostte wat telefoontjes om te checken hoe het af- en opbouwen ging. Maar nogmaals: dat ging dan alleen over medicatie en psychische vragen en niet over lichamelijke vragen. Natuurlijk baalde ik daar soms van, maar mijn psycholoog heeft me geleerd dat dat echt iets anders is.

Maar wat ik van het afgelopen jaar in een lijstje wil? Dat is de uitspraak: “Ik vind het een reële vraag.” Was getekend: mijn huisarts. Geloof me, als je na jaren van hypochondrie en totaal nutteloze vragen van een arts hoort dat je een reële vraag stelt, voelt dat als het beste bewijs ooit dat je het onder controle hebt.
Niet veel later deed mijn psycholoog er nog even een schepje bovenop, in een gesprek over vermoeidheid: “Ik zit nu niet te praten met een hypochonder. Twee jaar geleden hadden we dit gesprek niet op deze manier kunnen voeren.” En zo is het. Zó blij en dankbaar!

Meer lezen over het hele proces van hopeloos naar genezen? Lees dan de blog ‘FEEST’. Vorig jaar gaf ik namelijk een feestje om mijn genezing te vieren. Onderaan die blog vind je links naar de belangrijkste blogs over het proces van mijn genezing van hypochondrie.

8 gedachten over “Genezing hypochondrie: een jaar later

  1. Wat heerlijk ! Het lijkt me wel moeilijk om die balans te houden, sterk te blijven, als je in je achterhoofd weet, dat vermoeidheid en grote gebeurtenissen voor een terugval kunnen zorgen. Des te meer bewondering dus, dat het je nu zo goed gaat !

    Like

    1. Klopt. En de afgelopen weken/maanden ben ik intens moe, maar gelukkig houdt de hypochonder over het algemeen z’n mond. En áls hij al spreekt, weet ik ‘m het zwijgen op te leggen.

      Geliked door 1 persoon

  2. Gefeliciteerd. Een goede stap in de goede richting, namelijk naar vrijheid! Geen slaaf van jezelf meer zijn, maar je leven zelf kunnen bepalen. Super. Nooit geweten dat hypochondrie zo’n impact op iemand kan hebben. Heel veel succes!

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat heerlijk zeg! En het heeft dus ook beklijfd. Na een jaar ben je er nog steeds vanaf. Super dat de behandeling dus echt heeft gewerkt.

    Like

    1. Ja, dat beklijven was ik ook wel bang voor. Dat komt wel mede doordat ik nog steeds begeleiding heb van mijn vaste psycholoog. Als ik al gekke dingen ga denken, kan ik ze bespreken en dan kunnen we met elkaar even doornemen wat ik ook alweer geleerd heb.

      Like

  4. Lang zal jij LEVEN in de gloria, want zonder hypochondrie ben je een stukje dichter bij leven in plaats van overleven! En van harte gefeliciteerd met deze geweldige stappen op je weg naar herstel!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.