Werken, slapen en…

Mijn burn-out was er niet van de ene op de andere dag. Die kondigde zich al jaren aan. Eerst fluisterend, toen pratend en tot slot keihard schreeuwend. Zó hard dat ik het niet meer kon negeren en me ziek meldde. In de jaren dat mijn burn-out er al was en ik die negeerde, deed ik drie dingen: werken, eten en slapen. Of nee, mijn psycholoog wees me er pas op dat die drie dingen niet kloppen. Er was nog iets anders.

Alle signalen van burn-out genegeerd

Voor ik me ziek meldde, ging het al jaren bergafwaarts met me. Ik had in de laatste periode dat ik werkte al wel hulp en hulpverleners hadden me meerdere keren verteld dat ik minder moest gaan werken, maar toch deed ik dat niet. Kleine nuance: ik heb op een gegeven moment wel aangegeven dat ik minder wilde werken, liet me ompraten om toch fulltime te blijven werken.
Alles werd steeds een beetje moeilijker. Het gevoel van constante haast/druk/stress op het werk werd steeds groter. Net als het gevoel dat ik fouten maakte of steken liet vallen. Dat laatste was niet zo (althans, niets wat niet gewoon iedereen overkomt), maar zo voelde het voor mij wel constant. Mijn bedtijd werd steeds een beetje meer vervroegd en tijd voor hobby’s was er steeds een beetje minder.

Ik negeerde het allemaal. Ik dacht oprecht dat iedereen zich zo voelde en dat dit normaal was. Ik moest gewoon niet zo zeuren en me niet zo aanstellen.
Dat gaat dus op een dag fout. Dan kun je gewoon écht niet meer en is er weinig anders meer over dan een ziekmelding. En nu, ruim drie jaar later, ‘mag’ ik mezelf nog steeds burn-out noemen.

De burn-out is voor doorzetters

In de jaren dat ik al ver over mijn grenzen was gegaan, was er weinig anders meer over dan werken, slapen en eten. Ook daarvan gold: ik dacht dat dat normaal was. Ik vond het helemaal niet leuk en werd er doodongelukkig van dat er nooit ruimte was voor ‘iets leuks’, maar ik dacht dat dat voor alle werkende mensen gold en dat ik stom was omdat ik er wel over zeurde en een ander niet.

Mijn psycholoog liet me pas een artikel zien. Hij had het van het internet gehaald en wilde uitleggen wat de impact van een burn-out is. Ik heb zelf namelijk nog steeds de neiging om mijn burn-out behoorlijk te bagatelliseren. In het artikel stond een zin die ik humoristisch oppakte, maar die wel precies beschrijft hoe het voor mij is. Het kwam erop neer dat de burn-out voor echte doorzetters is. Die krijg je als je jarenlang overspannen bent geweest en door bent gegaan.

Aha, laat ik ooit als compliment hebben gekregen dat ik een doorzetter ben. Zie hier. Op alle fronten. Maar of dat op dit punt een compliment is, valt te betwijfelen.

Werken, slapen en eten?

Mijn psycholoog wees me er in dat gesprek waarin we het hadden over hoe het is om burn-out te zijn ook op wat ik had gedaan toen ik doorging. Ik zeg altijd dat ik werkte, sliep en at. Hij noemde een ander drietal: werken slapen en… naar de dokter gaan.

O, goed punt. Zo was het inderdaad. Ik werkte, ik sliep en ik ging naar de dokter. Eten deed ik trouwens ook hoor, maar vaak even snel na werktijd brood of beschuit, want ik had geen zin en puf om te koken. Die drie dingen van mijn psycholoog waren misschien dus wel beter. Ik moest erom lachen. Maar het was niet alleen een grap. Het was de waarheid.

In de jaren dat ik overspannen was en dat negeerde, ging ik bijna wekelijks naar de dokter. Ik had -mede door het negeren van alle signalen van burn-out- de angststoornis hypochondrie ontwikkeld. Als mijn hart dus weer eens op hol sloeg van pure stress of als ik allerlei andere vage klachten had, wist ik niet hoe snel ik bij een dokter moest komen. Die vertelde me meestal dat ik rust nodig had. Dat vond ik stom, dus ik zette door. Tot ik dus écht burn-out was. En toen? Toen zei ik tegen mijn huisarts dat ik echt niet meer kon. Dat het op was. Klaar.
Toen meldde ik me ziek en ging ik werken aan mezelf. Ik ging slapen, gezond eten én in behandeling voor mijn hypochondrie. Een heftige combinatie, maar wel één die ervoor gezorgd heeft dat ik nu van mijn angststoornis verlost ben. Het herstel van mijn burn-out vergt nog heel wat meer tijd, maar dit is alvast dikke winst!

8 gedachten over “Werken, slapen en…

  1. Idee: als jouw burn-out over is (of samen met de hypochondrie in dat lekkende schuurtje zit), is dat iets om te vieren. Met taart. En cadeautjes.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik moet bekennen dat dit best herkenbaar is. Nou weet ik dat een burn-out en depressie ook redelijk bij elkaar in de buurt liggen (en het bij mij ook wel een connectie heeft), ik ben ook heel lang maar ‘gewoon’ doorgegaan. Maar het blijkt maar weer dat luisteren naar je lichaam toch wel wat beter werkt. En wat booksometea zegt, dingen vieren met taart. Is altijd een goed idee. Dan sta je er even bij stil en taart is altijd een goed idee. (zei de mol ook al in the boy, the mole, the fox and the horse).

    Like

    1. Klopt zeker, dat er veel overeenkomsten zijn. En ik herken het wel dat dingen een connectie hebben. En ja, luisteren naar je lichaam (en je hoofd en je hart) is af en toe toch wel verstandig. Zegt zij die vannacht nog om half drie naar bed ging. Laten we zeggen dat het een leerproces is;).

      Like

  3. Het is eigenlijk heel positief inderdaad om een doorzetter te zijn. Tenzij het ten koste gaat van jezelf natuurlijk. Het is altijd weer de kwestie van de juiste balans….

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.