Advies ggz (2) ~ Liever een mail

Deel twee in de soap over ggz-gedoe. Ik kreeg een telefoontje om een adviesgesprek in te plannen over de behandeling van mijn eetproblematiek. Dat telefoontje had me bang gemaakt. Het adviesgesprek zou heel vervelend worden, dacht ik. Wilde ik dat wel?

Adviesgesprek net voor Kerst?

De instelling had voorgesteld dat mijn psycholoog mee zou komen naar het adviesgesprek. Dat zou prettig zijn, omdat hij me goed kent en omdat hij dan gelijk mee zou kunnen denken over het advies dat ze zouden geven. Het bleek echter praktisch gezien (vrijwel) onmogelijk om iets te plannen waarbij iedereen zou kunnen.

Het was al december en uiteindelijk zouden we dan uitkomen op 24 december als datum voor het adviesgesprek. Ik vond langer wachten in eerste instantie niet zo heel erg, ondanks mijn angst voor wat er in het gesprek gezegd zou worden.
Mijn psycholoog was gelukkig alerter dan ik. Hij vond 24 december geen goed moment voor een adviesgesprek: “Dan zit je net voor Kerst en daarna is het vakantie. Als ze iets zeggen waardoor je van slag bent of waar je hulp bij nodig hebt, is dat lastig.” Goed punt. Dat was inderdaad een slecht plan.

We besloten dat mijn psycholoog niet mee zou gaan naar het adviesgesprek en dat ik alleen zou gaan. Gewoon zoals ik het al die tijd al in mijn hoofd had gehad.

“Maar ik ben boos en bang!”

Dat ik alleen zou gaan, vond ik prima. Maar ik was boos. “Ze bellen mij op met zo’n stomme boodschap en maken me daarmee doodsbang, maar ik krijg geen antwoord als ik een vraag stel. Dat vind ik een rotstreek!”
Daarnaast zat ik met een enorme hoeveelheid angst. In het telefoontje waarin werd gezegd dat het goed zou zijn als mijn psycholoog mee zou komen, werd me niets verteld over het advies. Maar mijn angstige vermoedens schreeuwden om aandacht. Ik was bang voor een opname of voor groepstherapie of voor het niet geloven van mijn diagnose autisme. Mijn grootste angst zat echter ergens anders: wat als ze me niet serieus hadden genomen of niet hadden begrepen?

Ik weet wat ik dan ga doen. In zo’n gesprek ga ik dan ‘flippen’. Ik vertelde mijn psycholoog: “Dit wordt niet leuk. Zij gaan stomme dingen zeggen, want anders hadden ze er niet zo op aangedrongen dat je met me mee had gemoeten. En als zij stomme dingen gaan zeggen, ga ik schelden. Dat kan ik die arme mensen niet aandoen. Bovendien krijg ik dan weer op m’n kop natuurlijk, want hulpverleners snappen niet dat ik dan gefrustreerd en bang ben en dat het onmacht is. Die denken dan gelijk dat ik borderline heb of dat ik gewoon stom ben.”

Tja, dat zou kunnen gebeuren. Mijn psycholoog gaf me het advies vooral heel goed te luisteren en vragen te stellen over dingen die ik niet zou begrijpen of waar ik het niet mee eens zou zijn.
Vervolgens wilde hij door met andere onderwerpen die voor die sessie op de planning stonden. “Kan dat? Of is daar nu geen ruimte meer voor? Ik weet niet precies hoe het nu zit in jouw hoofd.”

“Ze sturen maar een mail!”

Ik snapte natuurlijk heel goed dat mijn psycholoog verder ook niets meer kon veranderen aan dat adviesgesprek. Ik zou het aan moeten gaan en moeten proberen om kalm te blijven. We gingen verder met het gesprek. Na één zin over een ander onderwerp riep ik ineens: “Ze sturen maar gewoon een mail. Veel beter. Kan ik ook niet boos worden. Of nou, dan kan ik wel boos worden, maar daar merken zij dan niks van, want dan kan het eerst even bezinken.”

Adviesgesprek? Adviesmail graag!

In eerste instantie was het een gefrustreerde uitroep van me, maar op het moment dat ik het uitsprak, wist ik dat dit de oplossing zou zijn. Als ik een mail zou krijgen, zou ik die in alle rust kunnen lezen. Vervolgens zou ik die kunnen bespreken met mijn psycholoog. Ik zou vragen op kunnen schrijven en daarna in alle rust een adviesgesprek aan kunnen gaan. Ik zou dan ook geen overhaaste besluiten hoeven nemen. Eerst nadenken, dingen laten bezinken en overwegen.

Mijn psycholoog vond het een heel goed idee. Nee, het is niet zoals het ‘hoort’, maar het is wel wat heel goed bij mij past. Ik vind het moeilijk om snel de juiste reactie te geven bij dit soort belangrijke gesprekken. In een gevoel van onbegrip en frustratie kan ik dan heel naar reageren. Zo’n advies per mail zou ideaal zijn. Maar zou de instelling dat doen?

Het idee dat mijn psycholoog dit óók een goed plan vond, gaf me rust. Hij mailde de instelling. Hij legde uit dat we niet samen naar het adviesgesprek konden komen en gaf vervolgens aan dat ik het advies graag per mail zou ontvangen. Hij zette erbij dat hem dat een goed plan leek, omdat dat is wat voor mij goed werkt.

En toen? Toen was het afwachten en tig keer per dag mijn mail checken. Zouden ze het doen? Zou ik een adviesmail krijgen in plaats van een adviesgesprek? Ik realiseerde me dat het een vrij bijzonder verzoek was, maar ik hoopte er toch het beste van.

Wordt vervolgd…

Voorgeschiedenis

Voor wie behoefte heeft aan context, zet ik de voorgeschiedenis op een rij.
Ik vul deze lijst met blogs steeds aan tot de soapserie compleet is;).

  1. Wachtlijsten ggz: theorie en praktijk. Over de aanmelding en de wachtlijst.
  2. Internetstoring op commando. Over de digitale eerste intake.
  3. Complex en crisisgevoelig. Over het bericht dat ik niet geholpen zou worden.
  4. Wie is er nou traag? Over de interne doorverwijzing die maanden duurde.
  5. Trekken aan een dood wachtlijstpaard. Over de lange wachtlijst en dat ik me er niet meer mee ging bemoeien.
  6. Intake ggz: de vragenlijst en dé vraag. Over de tweede intake, na de interne doorverwijzing.
  7. Adviesgesprek voor nieuwe hulpverleners. Over het adviesgesprek dat niet doorging, omdat men mijn huisarts en psycholoog wilde spreken.
  8. Advies ggz (1) – Angstige vermoedens. Over een kort, maar naar telefoontje dat me bang maakte.

19 gedachten over “Advies ggz (2) ~ Liever een mail

  1. Ik vind het een briljante inval van je: een mail! Het lost inderdaad al je zorgen wat het gesprek betreft op. En het voordeel dat je psycholoog het dan ook kan lezen vind ik ook sterk. Bovendien heb je ook nog eens lekker rustig op papier wat ze allemaal zeggen.

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat een goede ingeving om dat te vragen!
    Het is voor mij heel herkenbaar dat er bij zo’n moeilijk gesprek uit onmacht dingen gebeuren die ik niet wil. Zo was er tijdens een adviesgesprek eens het voorval met het vliegende theezakje.

    Like

  3. Wat jij zegt, over de informatieverwerking en liever iets later reageren, herken ik totaal. En sinds een tijdje verdiep ik me in dyslexie (wat ik heel duidelijk heb) en daar het ik ervaren dat een dyslectische brein anders informatie verwerkt als een “normale”. En dat dyslexie niet alleen om lezen gaat. Toen vielen er heeeel veeeel puzzelstukjes op zijn plaats. En voor mij was toen ook duidelijk waarom mijn zelfvertrouwen niet zo goed was. Maar verder wacht ik met smart op deel 3…. prettig weekend.

    Like

    1. Dyslexie gaat zeker weten over veel meer dan alleen lezen! Het klopt dat dat ook te maken heeft met informatieverwerking. Bij mensen met dyslexie komen bijvoorbeeld ook vaak woordvindingsproblemen voor. Zeker als je niet weet dat je dyslexie hebt, kan dat in een schoolsysteem behoorlijk wat doen met je zelfvertrouwen. Ik snap dat dus wel.

      Like

  4. Wat heb jij een goede psycholoog. Zo te lezen heb je iemand die meedenkt met jou en wat bij jou past. Ik ken genoeg verhalen van mensen die heel andere ervaringen hebben.
    Ikzelf heb ervaring met hele hoopvolle verwachtingen hebben over een gesprek om dan… met lege handen thuis te komen. Ik jank dan thuis. Misschien zou ik eens moeten schelden, kijken wat dat doet, maar ik pot alles op tot ik veilig alleen ben.
    Ben benieuwd naar het vervolg!

    Like

    1. Bij mij geldt dat ook hoor: thuis komt het eruit. Deze psycholoog ken ik inmiddels al vier jaar. Dan durf ik wel. En zelfs dan kom ik soms thuis en weet ik pas wat ik had willen zeggen. Dan stuur ik een mail;).

      Geliked door 1 persoon

      1. Ah, dat is slim. Gewoon achteraf mailen! Ook dat durf ik dan niet (of ik denk er niet aan). Overigens heb ik wél een keer een soortgelijke ervaring gehad met een praktijkondersteuner (mijn hemel wat was dat voor iets! Na 20 minuten zeveren kwam hij tot de conclusie dat ik met hem wel aan mijn zelfbeeld kon werken – ik zat daar voor slapeloosheid. Wat een ervaring was me dat zeg). Ik was daar zo boos over dat ik naar onze 2e afspraak ging en het hem heb gezegd. Ik dacht: ik zal jou eens laten zien dat er niets mis is met mijn zelfbeeld :p

        Like

      2. Haha, goed zo! Dat zeiden ze hier ook: “We willen dat je het zegt als je iets vervelend vindt.” Ehm, pas op, van dat soort uitspraken kun je spijt krijgen;).

        Geliked door 1 persoon

  5. Daar kan ik me niet zoveel bij voorstellen, lichaamstaal is belangrijk bij zo’n gesprek, maar als het voor jou werkt is dat prima.

    Like

    1. Wat grappig. Zo zie je maar hoe mensen kunnen verschillen. Ik had daar zelfs niet eens over nagedacht. Met bellen heb ik dat probleem wel. Ongemakkelijke stiltes en dat soort dingen. Maar dingen op papier krijgen vind ik heerlijk.

      Like

      1. Bij mij is het ook of face to face, of per mail. Bellen en videobellen mogen maar een paar mensen, en alleen in uiterste nood… En ik snap je angst voor het gesprek!

        Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.