Zo accepteerde ik mijn autisme

Je hoort vaak de term ‘late diagnose’ als het gaat om vrouwen met autisme. Ook ik ben een vrouw die de diagnose pas ‘later’ kreeg. Ik was dertig toen na uitgebreid onderzoek bleek dat ik autistisch was. En dan? Verandert het iets? Hoe accepteer je zo’n diagnose?

Autisme is niet simpel uit te leggen

Deze blog is een verzoeknummer. Toen ik pas op Instagram vroeg waar mensen graag een blog over wilden lezen, vroeg iemand of ik wilde schrijven over de acceptatie van autisme.
Het is eigenlijk best bijzonder, maar ik heb weinig moeite gehad met het accepteren van mijn autisme.

Vooraf had ik dat wel verwacht, want autisme was een onderzoeksuitkomst die ik niet aan had zien komen. Ik had zelfs geroepen dat ik het met niemand zou delen als er autisme uit het onderzoek zou komen.
Dat riep ik denk ik vooral omdat autisme wat onbekender is dan bijvoorbeeld ADHD.
Ik had wat stereotypes in mijn hoofd en ik geef eerlijk toe: die waren gebaseerd op jongens met autisme. Daar herkende ik me niet in, dus ik ‘wilde’ niet autistisch zijn. En hoe zou ik dan autisme ooit uit moeten leggen aan anderen? Nee, dat leek me allemaal maar ingewikkeld.

Acceptatie van autisme of acceptatie van mezelf?

Het gekke is dat ik uiteindelijk geen enkele moeite had met de diagnose. Dat kwam vooral omdat ik me in ieder woord uit het onderzoeksverslag herkende. Dit klopte en ging over mij. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik niet zo’n moeite heb gehad met het accepteren van autisme.
In mijn geval zorgde de term autisme er juist voor dat ik mezelf leerde accepteren. Ik was niet gek en kon nu beter begrijpen waarom sommige dingen niet lukten.

Autisme is niet leuk

Dat wil niet zeggen dat ik nooit eens heb gebaald. In het begin had ik dat niet, maar nu we drie jaar verder zijn, komt soms ineens het besef binnen dat bepaalde dingen altijd moeilijk zullen blijven.
Ik weet dat ik altijd prikkelgevoelig zal zijn en dat ik behoefte heb aan structuur. Soms vraag ik me ineens af of ik ooit nog wel zal kunnen werken en hoe dat dan allemaal zal moeten. In ieder geval niet zoals het was. Het is op zo’n moment geweest dat ik een keer uitriep in een therapiesessie: “Ik zou willen dat ik het niet had geweten, dat stomme autisme!” Maar dat is niet waar. Als ik het niet had geweten, had ik weer totaal andere problemen gehad.

Het zit zo:
Ik had problemen en dáárom liet ik onderzoek doen en kwam er de diagnose autisme. Niet andersom. Mijn problemen ontstonden niet door de diagnose autisme. Ja, ze ontstonden (deels) door autisme, maar niet door het vaststellen van die classificatie.

Ik realiseer me heel goed dat bepaalde dingen moeilijk zullen blijven en dat autisme niet leuk is. Maar ik realiseer me ook dat er voor mij een (redelijk) normaal leven mogelijk is en dus ben ik nog steeds vooral blij dat ik weet van mijn autisme. Omdat ik daardoor mezelf kan begrijpen en aan anderen kan uitleggen.

De autist bestaat niet

Wat mij na mijn diagnose heel erg heeft geholpen, is veel lezen over autisme. In het begin wilde ik er alles over weten en nam ik alle informatie als een spons in me op. Later kwamen er periodes dat ik er even helemaal niets over wilde lezen. Ook prima.
Daarnaast kreeg ik via mijn blog contact met Nienke van BookSomeTea, die de diagnose al langer had. Zij maakte mij via berichtjes op Twitter en Instagram wegwijs in het ‘autismewereldje’. Fijne boekentips, enz.

Natuurlijk heb ik de afgelopen jaren af en toe dingen gelezen die ik bij mezelf niet herken. Maar ja, de autist bestaat niet. Ik twijfel er dus maar niet meer aan of het klopt. Ja, heel even, toen een ggz-instelling dat recent deed. Maar verder niet.
Voor mij geldt dat het hebben van een diagnose* mijn leven positief veranderd heeft, omdat ik leerde mezelf te accepteren en stopte met mezelf veroordelen.

*Officieel moet je geloof ik spreken van de classificatie ASS. Ik gebruik dat en de term ‘diagnose autisme’ door elkaar.

10 gedachten over “Zo accepteerde ik mijn autisme

  1. Ik kan me heeeel goed voorstellen dat het handig is om te weten wat je ‘mankeert’.
    Vanuit daar kun je verder lezen, ontdekken, delen et cetera.
    Mooi hoe je hiermee omgaat.

    Geliked door 1 persoon

  2. Een diagnose kan rust brengen en een eind maken aan onzekerheid. Toch vraag ik me af of er al 100% acceptatie is, je bent er nog heel er mee bezig. dus het komt nog niet over alsof het iets is dat “gewoon bij je hoort”. Maar dat kan ik best verkeerd zien.

    Like

    1. Deze blog was een verzoeknummer;). Ik denk dat ik wel kan accepteren dat autisme ‘bij me hoort’ en dat ik dat gedaan heb, maar ik hoop wel dat er nog iets gaat veranderen aan de gevolgen van me te lang niet gedragen als autist. Dus dat ik weer wat energie krijg, enz.

      Like

Reacties zijn gesloten.