De juf en de luie kabouters

Het zou een prachtig verhaaltje zijn voor in een kleuterklas: De juf en de luie kabouters. Zie je het voor je? Genietende kinderen en een juf die ook geniet, want die kan lekker voorlezen. Helaas is het dat niet. Dit gaat over de kabouters bij mij in huis. Ik probeer ze op te voeden en gooi al mijn pedagogische en didactische vaardigheden in de strijd, maar ik faal jammerlijk…

Stof komt altijd terug

Weet je wat het is met stof? Het komt altijd terug. Ik haal wekelijks een natte doek over alle horizontale oppervlakken in huis, maar elke week ligt het er weer. Er zijn overigens ook plekken in huis (zoals onder de kast) waar ik niet wekelijks kom. Die ene keer per jaar dat ik daar wél kom, ligt het stof er altijd zó gelukkig te zijn dat ik het bijna zielig vind om het weg te halen. En daarna laat ik het er dus weer een jaar liggen. Stof blij, ik blij.

Maar goed, even terug naar het onderwerp van deze blog: de kaboutertjes. Want ik kan gewoon niet geloven dat ik in m’n eentje al dat stof produceer. En je kent vast het verhaal van de kaboutertjes toch? Die zijn onzichtbaar, maar die moeten er een aandeel in hebben, in al dat stof. Kan gewoon niet anders.

Ik doe het nog één keer voor…

Schoonmaken is niet mijn hobby. Sterker nog: ik heb er een hekel aan. Ik heb de mazzel dat ik in een klein huis woon en dat ik de wekelijkse schoonmaak in een uur gedaan heb, maar toch vind ik het niet leuk om te doen. Nu dacht ik: de kaboutertjes doen nooit eens wat en dat kan anders.

Dus toen ik op een ochtend écht even geen zin had in schoonmaken, gooide ik al mijn juffenkwaliteiten in de strijd. Ik pakte een doekje, een emmer met een sopje en de stofzuiger. Vol goede moed tegenzin poetste ik de keuken en de wc. Ik vind de keuken het vervelendst om te doen, dus ik dacht: dan is de grootste klus vast gedaan.

De kaboutertjes keken toe, zoals ze dat elke week doen. Ik gok ergens verstopt achter de plinten, want ik zag ze niet. Maar ze moeten er zijn, want nogmaals: dat stof maak ik toch niet alleen?!

Ik ken de tactieken: voordoen – nadoen, practice what you preach, enz. Dat deed ik allemaal. Daarna ging ik een uur wandelen. Om de kabouters nog een laatste zetje te geven, liet ik de emmer, een doekje en de stofzuiger voor ze staan. Dweilen kon ik dan daarna zelf nog wel doen. Eerlijk verdeeld toch?

Kabouters bestaan. Toch?

Ik wandelde een uur heerlijk door de polder. Opgefrist en nu echt met goede, frisse moed, stapte ik het huis weer binnen. Wat schetste mijn verbazing? Er lag in de gang gewoon nog steeds bagger. Dat was bij vertrek onder mijn schoenen vandaan gekomen.

In de woonkamer stonden emmer en stofzuiger er nog. Onaangeraakt.

Ik moest een paar pijnlijke conclusies trekken:
– Mijn kaboutertjes hadden niets gedaan.
– Mijn juffenskills werken blijkbaar niet meer.
– Kabouters zijn lui.

Of nee, wacht. Het zal toch niet?
Het zal toch niet zo zijn dat kabouters niet bestaan?

10 gedachten over “De juf en de luie kabouters

  1. Ik vind wel dat die kabouters even iets meer hun best moeten gaan doen met proberen hoor! Daarnaast probeer ik mijn kat al 8 jaar te overtuigen van het feit dat ook zij haar aandeel in het huishouden moet doen…

    Like

    1. Haha, probeer het eens uit met ze. Alles klaarzetten, even rondje lopen en kijken of er daarna iets gebeurd is;).

      Like

  2. Eerlijk, ik wás het niet, ik niet niet jouw kabouters bij je weggelokt. Hier willen ze óók maar niet aan het werk, ja rommel helpen maken natuurlijk wel maar opruimen hó maar.
    Wat een kei gezellig logje al is het natuurlijk wél sneu voor je dat die kabouters je in de steek laten.

    Like

      1. Ik ga eens in de bossen rondzoeken, vorig jaar vond ik er een heleboel in het bos. Maar ja, die zijn ook niet gek, die gaan zich niet in huis af laten sloven maar blijven lekker in het bos rondhangen.

        Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.