Het lot van mijn witte tafel

Tien jaar geleden kocht ik een witte tafel. Niet glad afgelakt, maar met hier en daar wat ‘rimpels’ erin. Hij hoorde bij een complete set meubels van kasten, eettafel en salontafel(s). De set gaf me een vakantiegevoel, alsof ik op het strand zat. Maar vooral: ik vond deze set heel erg mooi. Dat een witte tafel misschien niet heel praktisch was, kwam tien jaar geleden niet in me op. Inmiddels weet ik beter, maar het maakt me niet uit. Het is het lot van mijn witte tafel.

Wit wordt altijd vies

Qua kleding ben ik vrij makkelijk: wit haal ik zo min mogelijk in huis. Een wit vest vind ik fijn, maar trek ik uit zodra ik ga koken. Een witte rok durf ik niet aan te beginnen. Misschien zou het nu kunnen, maar toen ik nog in het onderwijs werkte, betekende een witte rok één keer gaan zitten en hij was grijs/groen/blauw/noem maar op. Wit is nogal besmettelijk, zeggen ze dan geloof ik.

Bij mijn meubels dacht ik daar bij de aanschaf niet over na. Oké, een witte bank wilde ik niet, want die zag ik al heel snel vies worden van een keer een afgevende spijkerbroek of gemorste chocola en meer van dat soort zaken. De bank moest dus donker. Maar witte kasten en tafels leken me geen probleem. Bovendien had ik tien jaar geleden het idee dat ik mijn eettafel alleen zou gebruiken om aan te eten en om aan te werken, maar dat ik die verder weinig zou gebruiken. Echt vies zou die dus niet worden.

Wit blijft wit

Ik had gelijk. Mijn eettafel werd vooral gebruikt om aan te eten. Placemat onder mijn bord en de tafel bleef keurig schoon. Werken aan tafel zorgde er ook niet voor dat hij vies werd. Op de plek waar mijn laptop het meest stond, was als je goed keek misschien wat slijtage te zien, maar niet noemenswaardig.
De tafel bleef dus, zoals ik verwacht had, keurig wit.

Datzelfde gold voor mijn kasten en salontafels. Elke week een natte doek erover en het blijft keurig schoon. Het ziet er na tien jaar nog uit als nieuw.

Het lot van mijn witte tafel

Mijn witte eettafel ziet er inmiddels niet meer als nieuw uit. Ik had het nooit kunnen denken, maar tegenwoordig leef ik zo ongeveer aan mijn eettafel. Toen ik nog werkte, zat ik thuis meestal op de bank (tenzij ik thuis aan het werk was en oké, dat was iets te vaak, maar toch) en mijn eettafel werd dus niet intensief gebruikt.

Maar toen kwam ik thuis te zitten en ontdekte ik nieuwe hobby’s. Laten dat nu allemaal hobby’s zijn die ik aan tafel doe: kleuren, diamond painting, handlettering en bloggen. Bloggen en kleuren kan ook wel op bank, maar persoonlijk vind ik dat niet prettig. Al die dingen doe ik dus aan tafel.

Van bloggen slijt die tafel niet. Diamond painting doet de tafel ook weinig kwaad.
Maar kleuren en handletteren bleken een aanslag te zijn op mijn altijd zo prachtig gebleven witte tafel.
Ik geef toe dat de eerste keer dat ik een zwarte stift op tafel liet vallen een beetje pijn deed. Maar ik maakte het schoon en ging weer verder. De tweede keer boeide het me al minder en inmiddels zijn we ruim drie jaar verder en maakt het me echt niet meer uit. Natuurlijk maak ik het schoon als ik stift of pen op de tafel zie. Maar soms zie ik het pas een uur (of wat) later, omdat het ongemerkt gebeurde en er een kleurboek op de plek des onheils lag. Dan maak ik het schoon, maar in de naden en kieren blijft soms wat vuil hangen.

Natuurlijk kan ik de tafel schuren en van een nieuwe laag witte verf voorzien of lakken. Ik doe het niet. Weet je wat het is? Die tafel is nog steeds wit. Hier en daar heeft hij wat geleden onder mijn hobby’s, maar dat is nu eenmaal het lot van een (witte) tafel. En stiekem vind ik het alleen maar mooi. Mijn tafel laat zien dat eraan geleefd wordt. Moet kunnen, vind ik.

11 gedachten over “Het lot van mijn witte tafel

  1. Heel herkenbaar over witte kleding: een wit vest gaat hier ook altijd uit met koken en een witte broek (of rok) durf ik ook niet zo aan vanwege even zitten en je hebt er een vlek op. Maar ook over je tafel; ik had vroeger een licht grenen tafel en daar knutselde en handwerkte ik aan, dus een buts of een (te laat opgemerkte) stiftstreepje waren onvermijdelijk. Moet zeker kunnen, een tafel is er om gebruikt te worden en met plezier aan te zitten. 🙂

    Like

    1. Ja, witte vesten heb ik wél veel, maar dan inderdaad uit zodra ik ga koken of eigenlijk gewoon zodra ik iets anders ga doen dan stilzitten;).

      Like

  2. Ik vind het juist leuk om aan een tafel (of ander meubel te zien dat er aan “geleefd” is, tenzij het expres gedaan is.
    En witte kleding? rokken of broeken absoluut niet en zeker vroeger op school niet, maar shirts en vesten dan weer wel…

    Geliked door 1 persoon

  3. Witte broeken had ik voorheen wel, inmiddels niet meer. Ik denk dat ik namelijk het meest kliederige vak geef wat er bestaat op school: Atelier. Klei, glazuur, verf, lijm…

    Like

  4. Heel herkenbaar. Witte kleding is niet voor mij weggelegd. Dus dat doe ik al lang niet meer. Anders stress ik alleen mezelf. Een tafel moet mooi blijven, maar er moet ook gewoond worden. Dus slijtage is ok. Overigens had ik ooit een vriendin die in haar eerste eigen huis in de woonkamer witte vaste vloerbedekking had. Heel mooi, maar ja. Bij de housewarmingparty had ze er al plastic overheen gelegd. Hoe het verder is gegaan weet ik niet. Een kleed is nog mogelijk, als het maar wasbaar is. Succes!

    Like

  5. Het is een gebruiksvoorwerp geen showroom he. Ik hou de boel ook bij maar krassen en vlekken komen er toch. Witte kleding is gevaarlijk ik trek ook mijn shirt uit als ik ga koken of eten, het eindigt er toch. Ben wel handig met bleek geworden trouwens.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.