Naar de kerk

Door mijn autisme, burn-out en nog wat andere ingewikkeldheden vind ik het lastig om naar de kerk te gaan. De laatste keer dat ik er was, was in de zomer van 2020. Toch stond en staat hoog op mijn wensenlijstje om weer één keer per zondag fysiek naar de kerk te gaan. Dat is pas gelukt. Waarom lukte dat en gaat het dan nu weer elke week lukken?

Fysiek naar de kerk is ingewikkeld

Al jaren luister ik de kerkdiensten thuis. Een kleurplaat erbij om te zorgen dat ik oplet in plaats van ondertussen allerlei andere dingen ga doen en dan gaat het prima. Toch is het anders dan echt fysiek naar de kerk gaan en ik mis dat.

Maar ja, fysiek naar de kerk gaan is ook ingewikkeld voor me. Toen ik nog werkte, was ik op zondag altijd zó uitgeput dat ik regelmatig de kerkdiensten oversloeg. Ik luisterde dan thuis. Later, toen ik niet meer werkte en dus ook niet meer voor de buitenwereld hoefde te doen alsof alles oké was, bleef ik ook regelmatig thuis.

De kerk is voor mij een plek die fijn is, omdat ik er kan zingen en luisteren, maar het is ook een plek die veel prikkels geeft. Dat geeft daarmee dus een ingewikkelde afweging tussen wel of niet gaan. Ja, ik wil er graag heen, maar tegelijkertijd kost het veel energie die ik niet heb. Bovendien heeft mijn qua tobben zeer creatieve brein in de kerk geen enkele afleiding en dus ben ik bang dat ik er dan aan het tobben sla en in paniek raak. Daarom luister(de) ik maar liever veilig thuis.

De wens is er…

En toch, ondanks dat er sinds de coronatijd tegenwoordig thuis ook beeld is, bleef het verlangen er om in ieder geval één keer per zondag naar de kerk te gaan. Toen mijn opgehoogde medicatie zijn werk begon te doen, begon ik me opeens op zondagen af te vragen of ik misschien nu naar de kerk zou kunnen. Maar ik ging niet. Ik vond het te spannend. En bovendien was het risico groot dat ik er een terugslag van zou krijgen. Dus wens of niet: ik ging niet.

Gaan of niet?

Totdat er een zondag aanbrak waarop ineens alle signalen op groen stonden. Ik had die nacht de klok rond geslapen en daarom die zondag voldoende energie. Ik voelde me die dag rustig. Mijn brein was niet aan het tobben. De week ervoor had ik vakantie gehad, waardoor mijn hoofd én mijn lichaam tot rust waren gekomen.

Ik twijfelde de hele dag. Zou ik het doen of niet?
Tegen kerktijd verruilde ik mijn ‘thuiskloffie’ voor een leuk jurkje.
Ik zag de buurman al naar de kerk lopen, maar ik twijfelde nog steeds.
Gaan of niet?

Ik liep de deur uit.
In het trappenhuis, op weg naar buiten, wilde ik terug.
Mijn hart sloeg veel te snel en ik wilde dit wel, maar ik kon het niet.

Eenmaal buiten wilde ik nóg meer terug.
Maar ik liep door.

Ik was in de kerk!

Ik liep de kerk in en zocht een plek veilig naast een vriendin.
Nu zou niemand me lastige vragen kunnen stellen en mocht ik in paniek raken, zat ik goed.

Maar ik raakte niet in paniek.
Ja, oké, mijn hartslag was torenhoog en ik hoorde vrijwel niets van de preek.
Maar het maakte niet uit.

Ik was er!

Ik vond het een enorme stap.
Eenmaal thuis bibberde ik nog een paar uur na, maar ook dat maakte niet uit.
Ik was zó blij dat de eerste stap gezet was.

Een week later wilde ik weer.
De twijfel sloeg toe, net als de week ervoor.
Maar deze keer was ik doodmoe en als ik alleen al dacht aan naar de kerk gaan, sloeg mijn hart op hol.
Bovendien had ik een volle week voor de boeg met allerlei afspraken met hulpverleners.
Ik bleef dus thuis.
Is dat erg? Nee.
Want die ene keer was ik er. Na bijna twee jaar.

Het is mijn verlangen en intentie om vaker te gaan.
Maar stap voor stap.
En deze stap, van die ene keer, was enorm en maakte me heel erg blij!

13 gedachten over “Naar de kerk

  1. Wat fijn dat je de eerste stap hebt gezet ! Het lijkt me zó frustrerend als iets waar je zoveel plezier aan beleeft, zo lang niet lukt.. Ik wens je nog heel veel mooie diensten toe !

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik lees dit met veel interesse, omdat de kerk voor mij juist een plek is van stilte en om tot rust te komen. Maar dat komt misschien ook omdat er amper mensen komen en ik niemand ken. En me ook best een beetje afzonder vanwege de reden dat ik er kom: verstilling.

    Like

    1. Dat snap ik hoor, dat de kerk een plek is van stilte. Maar al die mensen vind ik ingewikkeld. Bovendien: constant ‘geschuifel’ van voeten, enz. maakt dat ik snel overprikkeld raak. Het is eigenlijk nooit écht stil, met al die mensen om je heen.

      Like

  3. Wat goed van jou! Dat voelt vast als een hele overwinning en je bent toch in de sfeer van de kerkgemeenschap geweest, wat thuis niet zo was. Super! En het is geen plicht, dus ga alleen als je echt wilt ebn er ge energie voor hebt. Succes!

    Geliked door 1 persoon

  4. Mooi 🙂 Zulke dingen worden makkelijker als het een gewoonte is. Ik denk dat veel mensen uit gewoonte bijvoorbeeld naar de kerk gaan. En als je daar genoeg uit haalt, dan wordt het steeds makkelijker om weer te gaan. Trots op jezelf zijn, of even praten met een vriendin, of misschien juist trots omdat je een vervelende vraag hebt afgeketst (ook belangrijk: weten dat je verdediging aan kan staan!). Gewoontes zijn belangrijk, heb ik gemerkt.

    Like

  5. Wat fijn dat het je gelukt is! En dat het dan een volgende keer niet lukt, is helemaal niet erg, vooral omdat er meer op het programma staat in de week.
    Inderdaad: stap voor stap.
    Thuis luisteren is voor mij dan weer lastig: ik zie dan van alles om me heen en daar gaan mijn gedachten….

    Like

    1. Snap ik helemaal, dat het thuis lastiger is. Ik pak er dan een kleurplaat bij en dat werkt over het algemeen goed om een beetje geconcentreerd te luisteren.

      Like

  6. Je beschrijving over de wosrteling om ( fysiek) náár de kerk te gaan doe me aan m’n vroegere fobie denken, als ging ik dan nooit naar de kerk, maar wáár ik dan ook naar toe wilde ging op die manier.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.