Gewoon doen

‘Gewoon doen,’ zegt één van mijn psychologen regelmatig. Daarmee bedoelt hij dan niet dat ik gewoon moet doen, want dan doe je al gek genoeg, maar daarbij ligt de nadruk op het doen. Gewoon doen. Ik vind dat moeilijk, om dingen gewoon te doen. Ik ben namelijk nogal van het denken in plaats van doen.

Ja, maar…

Als er iets moet gebeuren wat ik nog niet eerder heb gedaan of wat ik spannend vind of niet kan overzien, is mijn hoofd briljant goed in het bedenken van allerlei ‘wat als’ en ‘ja maar’.
Toen ik een poosje geleden klaagde dat mijn ogen slecht waren, wilde ik bijvoorbeeld niet naar de opticien. Ik kon zo tig redenen bedenken waarom ik niet zou gaan. Een kleine greep uit mijn tegenwerpingen:
– Ik ga naar een nieuwe opticien. Stel dat er niets veranderd is, dat is toch lullig? Kom ik daar voor een gratis oogmeting, blijkt er niets aan de hand en ben ik weer weg.
– Als er niets aan de hand is, sta ik toch een beetje voor gek?
– Ik ken die nieuwe opticien niet. Dat vind ik vervelend.
– Ik kan ook naar mijn oude opticien gaan, maar daar raakte ik vorige keer helemaal overprikkeld, want die zat eerst een half uur tegen me aan te kwekken voor er een oogmeting kwam.

En zo kon ik nog wel een poosje doorgaan.

Doe het maar gewoon

Mijn psycholoog kon op iedere tegenwerping van mij een heel rationeel antwoord geven waarom het geen enkel probleem zou zijn. “Oké, dan ga ik naar mijn oude opticien,” besloot ik uiteindelijk. Maar daar was hij het niet mee eens. “Je was er nogal duidelijk in dat je daar niet meer heen wilde. Waarom ga je dan?” Goede vraag. Een goed antwoord had ik alleen niet.

“Doe het maar gewoon,” vond mijn psycholoog. “Jij hebt altijd zoveel tegenwerpingen. Dat hoeft niet.” Hij legde uit dat ik het ‘gewoon doen’ een beetje verleerd ben de afgelopen jaren. Ik ben in mijn leven te vaak tegen een muur van onbegrip aangelopen en daarom vind ik het nu veiliger om dingen maar gewoon te laten in plaats van te doen. Maar dat is dus helemaal niet nodig, want ik kan het wel.
Een dag later zat ik bij de nieuwe opticien. Dat was niet voor niets én ik was blij met deze nieuwe winkel, want het contact verliep een stuk rustiger en makkelijker dan de vorige keer bij mijn oude opticien.

“Jij doet wel veel met je hoofd.”

Een paar weken later zat ik tegenover een psychiatrisch verpleegkundige. We hadden het over eten en (be)wegen en hoe dat bij mij werkt. Op een gegeven moment keek de verpleegkundige me aan en zei: “Jij doet wel héél veel met je hoofd hè?”

Dat was een opmerking waar ik wel wat mee kon. “Ja, dat klopt. Ik zeg altijd dat ik niet voel, maar dat ik denk.”

Zo is dat dus ook. Mijn hoofd draait de hele dag overuren. Ik denk en overdenk van alles, zowel van het verleden, het heden als de toekomst. Dat maakt mijn hoofd nogal vol uiteraard. Maar als mensen vragen naar mijn gevoel, kom ik vaak met een antwoord als: “Ik denk dat…” Inmiddels weet ik wat hulpverleners dan zeggen: “Denken is je hoofd, wat voel je?” En tja, dan moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik denk liever. Maar af en toe moet ik dus óók niet denken, maar gewoon doen. Daar krijg je een stuk meer dingen mee gedaan dan met denken, kan ik melden.

*Kleine kanttekening: ik voel wel van alles, maar kan dat niet onder woorden brengen of begrijpen en dus denk ik vaak dat ik niks voel, maar dat zou voer zijn voor een heel andere blog en daar gaat het hier nu niet over.

11 gedachten over “Gewoon doen

  1. Dat in je hoofd zitten en verleden, heden en toekomst maar blijven herkauwen is voor mij wel herkenbaar. Ik vind het vooral in de nacht lastig omdat, als ik wakker word, mijn hoofd direct aangaat en ik dus niet meer kan slapen.
    Dat veroorzaakt vaak uit-en afstelgedrag.
    Erg irritant!

    Like

  2. “Gewoon doen” is vaak wat ik tegen mezelf zeg…. dan moet ik over een hele hoge drempel.
    Vooral aan het eind van m’n “IB’er zijn” had ik die drempelvrees.

    Like

    1. Het gekke is dat ik het in mijn werk juist niet had. Dan deed ik wel en was ik best doortastend. Heb ik privé wat minder…

      Like

  3. Te veel in je hoofd doen, kan ik herkennen. En ook na x-keer niet begrepen te zijn, geen zin hebben om het nog een keer “gewoon te doen” ook. Maar ik probeer wel een gulden middenweg te zoeken. Bij sommige dingen is het nodig om iets te doen, bij sommige niet echt. En ach dat voelen, of dat onder woorden brengen van gevoelens, kun je leren. Dus alles ok! Succes!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.