Met dank aan de psychiater

Het is me gelukt! Drie maanden tussen twee consulten bij de huisarts zonder enige vorm van contact. Geen mailtjes of telefoontjes of wat dan ook. Gewoon helemaal geen contact. Maar dat was me toch al vaker gelukt sinds de genezing van mijn hypochondrie? Ja, maar altijd ja met een maar en nu ja zonder maar.

Om de drie maanden naar de huisarts

Sinds ik genezen ben van mijn hypochondrie is de afspraak dat ik elke drie maanden een consult heb bij de huisarts. Ik kan dan mijn lichamelijke vragen stellen en dat lukt prima. Ik spaar ze drie maanden op en tegen de tijd dat ik weer naar de huisarts mag, zijn de meeste klachten al verdwenen. Dan zijn ze dus opgelost zonder arts. Wel zo makkelijk. De vragen die dan nog overblijven, stel ik tijdens het driemaandelijkse consult.

Maar ja, dan is er ook nog mijn hoofd. Mijn huisarts wil tijdens het driemaandelijks consult meestal ook even weten hoe het gaat met mijn hoofd en alle gedachtekronkels die daar altijd om aandacht schreeuwen.

Tot voor kort lukte het me eigenlijk altijd prima om tussen twee consulten in geen vragen over lichamelijke kwesties te stellen. Twee keer in de afgelopen twee jaar ‘overtrad’ ik de regel en ging ik tussendoor met een lichamelijke klacht. De eerste keer was dat omdat er een darmonderzoek moest komen en was de huisarts met me eens dat ik daar niet mee hoefde te wachten tot ik weer ‘mocht’ komen. De tweede keer ging ik tussendoor omdat ik zoveel pijn had dat op de grond liggen het meest comfortabel was. Dat leek me toch niet helemaal normaal en reden om niet nog twee maanden te wachten.

Contact met de huisarts tussen twee consulten in

Toch had ik in de afgelopen twee jaar eigenlijk altijd tussen twee consulten in nog contact met de huisarts. Dat kwam omdat mijn hoofd dan doordraaide en/of omdat ik vragen had over mijn medicatie. Mijn huisarts regelde tot april dit jaar alle medicatie, ook die voor mijn hoofd, en dus moest ik voor vragen daarover bij hem zijn. En tja, aangezien mijn hoofd niet heel stabiel is, had ik eigenlijk altijd tussendoor wel een keer een vraag of was er reden voor contact.

Zo werd bijvoorbeeld mijn antidepressiva gewisseld in de afgelopen twee jaar en dan is het gebruikelijk om om de zoveel tijd even contact te hebben over hoe het gaat en om te kijken of er nog opgehoogd moet worden, enz.

Schouderklopje voor mij

Deze keer ging het anders.
Op een dag zei ik tegen mijn psycholoog: “Wacht eens even… Het is vandaag precies twee maanden geleden dat ik bij de huisarts ben geweest. En ik heb daarna ook niet meer gebeld of gemaild. Helemaal niks.” Ik gaf mezelf letterlijk een schouderklopje en vond sarcastisch: “Grote meid.”

Maar mijn psycholoog pakte het serieus op. Hij vond het echt een goede zaak. Ik had in die twee maanden behoorlijk pijn gehad, maar was daar niet mee naar de huisarts gegaan. Bovendien was ik in die twee maanden intens moe geweest en ook met vragen daarover had ik niet de huisarts benaderd.

Maar er was meer: “Het is nu vakantietijd. Hij gaat volgens mij weg vóór ik de volgende afspraak heb staan. Dan kan ik er dus ook niet heen, dus ik ga het halen. Het gaat me gewoon lukken: drie maanden zonder dat ik de huisarts heb gebeld of gemaild!”

Met dank aan de psychiater

Nu zou je kunnen denken dat dat betekent dat het stabieler is in mijn hoofd en dat ik geen vragen heb over medicatie. Dat is helaas niet het geval. Het simpele feit is namelijk dat de psychiater de medicatie voor mijn hoofd van de huisarts over heeft genomen. Als ik nu dus vragen heb over medicatie, moet ik niet bij de huisarts zijn, maar bij de psychiater.

En jawel, daar komt het: ik heb in die maanden tussen twee consulten bij de huisarts in wél een aantal keer contact gehad met de psychiater.

Is het daarmee minder ‘goed’ dat ik drie maanden geen contact het met de huisarts? Mwa, ik vind van niet. Want mijn intense vermoeidheid schreeuwde om een dokter, maar ik ging niet. Dus ja, het is mede met dank aan de psychiater, maar het is me gelukt: drie maanden tussen twee consulten bij de huisarts in. Het is weer een klein stapje, maar het is er weer één. Ik kom er wel!

5 gedachten over “Met dank aan de psychiater

  1. Naar de huisarts ga je voor je lijf en voor ‘vinger aan de pols’ voor je hoofd. De rest is voor de psychiater, dus zeker heb jij het wel gehaald! Je hebt namelijk de juiste hulp gezocht bij de juiste mensen op het goede moment. En dat is gezond.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.