Het evaluatiegesprek

Bij de grote ggz-instelling waar ik zou moeten werken aan mijn eetproblematiek liep ik vast. Dus behalve dat ik al een deel van de behandeling op pauze zette, was het tijd voor een evaluatie. Kan deze instelling me wel bieden wat ik nodig heb of kan ik beter iets anders gaan zoeken en/of het zelf oplossen?

Elk gesprek een evaluatiegesprek?

Het leek er in deze therapie inmiddels een beetje op dat ieder gesprek een evaluatiegesprek werd. Ik riep elke week dat ik niet het idee had dat we zinnige dingen aan het doen waren en mijn psycholoog probeerde me er elke week van te overtuigen dat we met de juiste dingen bezig waren.

Ik was bij deze instelling aangemeld vanwege eetproblematiek: ik kan niet ontspannen omgaan met eten en ben altijd bezig met wat ik wel/niet eet en wat ik weeg. Ik wilde leren ontspannen om te gaan met eten en (be)wegen en wilde van de dwangmatigheid af.

Die doelen heb ik nog steeds, want ik heb op geen enkele manier het idee dat daar bij deze instelling aan is gewerkt. Mijn psycholoog legde me echter ieder gesprek uit dat ik het moet zien als iets groters en dat we daarom werken aan andere dingen. Ze wijst me er dan ook op dat ze dat vanaf het begin heeft uitgelegd. En dat klopt, maar ik zie geen enkel resultaat van deze therapie tot nu toe. Ik heb het idee dat we vooral wat met elkaar hebben zitten kletsen, maar erg diep is het niet gegaan.

De opgetrokken muur

Nu is het heel simpel om te zeggen dat niet-diepgaande gesprekken mijn schuld zijn. Destijds bij de aanmelding zei mijn huisarts dat ik mijn muur mocht laten staan, want het was logisch dat ik wantrouwen had. Die muur liet ik dus staan, maar ik liet hem óók neer af en toe, dus ik gaf echt wel een kijkje in mijn binnenste. Ik kreeg alleen niet het idee dat dat landde bij mijn psycholoog.

Ik had het met mijn psycholoog ook over die muur en zij beaamde dat ik die wel had neergelaten. Ze vond het alleen jammer om te horen dat ik niets uit de therapie haalde. We besloten dat het tijd werd voor een evaluatie. Daarbij nodigden we ook mijn psycholoog/begeleider uit die me al veel langer kent. We planden een online afspraak met z’n drieën.

Evaluatiegesprek? Stressgesprek!

Vanaf het moment dat de evaluatie gepland stond, startte bij mij de stress. Wat als het uit zou lopen op gedoe? Wat als ik vooral tegen onbegrip aan zou lopen? Wat als mijn begeleider en mijn psycholoog allebei anders over bepaalde dingen zouden denken? Volgens hen was dat simpel: dan moesten ze erover in gesprek. Maar ik vond dat iets minder simpel. Ik had dus vooral stress.

Het gesprek moet nog komen en ondertussen ‘geniet’ ik van de therapiepauze die er heel even is. Maar ik heb dus vooral stress. Het is bijna zover. Over een paar dagen gaat het stressgesprek plaatsvinden. De keuzes die ik heb?
– Ik blijf bij deze instelling en ga verder zoals nu.
– Ik blijf bij deze instelling en ga over op cognitieve gedragstherapie; een andere vorm van therapie dan nu.
– Ik ga weg bij deze instelling.

Elke keuze is ‘verkeerd’

Zie daar nog meer reden voor stress. Elke keuze voelt als een verkeerde keuze.
– Als ik doorga zoals nu, heb ik er straks nog steeds niets aan. Beetje jammer van mijn tijd.
– Cognitieve gedragstherapie gaat op dit vlak niet helpen, want dan ga ik aangeleerd gedrag vertonen, maar verandert er gevoelsmatig niets.
– Weggaan bij deze instelling klinkt als de beste optie, maar wat dan? Ik heb wél nog hulp nodig.

Zie daar…genoeg reden voor stress. En dan moet het gesprek nog komen. Wordt dus vervolgd…

15 gedachten over “Het evaluatiegesprek

  1. Ik begrijp je stress. En dat is natuurlijk niet fijn. Maar je moet ook bedenken, bv. in de sport, er is een verhoogd stressniveau (of enerigeniveau?) nodig om een grote prestatie te leveren. Dus je zou het misschien ook positief kunnen uitleggen, dat deze stress juist leidt tot een groteres stap of sprong in de toekomst. Bij de ontwikkeling van kinderen zie je ook zoiets. Dus leg het positief uit. Probeer de stress in positieve energie om te zetten. (sorry, maar ik weet niet eens of dat mogelijk is bij iedereen.. Het is maar een gedachte.) Bedenk welke grote sprong mogelijk is, en een stap terugnemen brengt je ook niet in de toekomst, maar dan blijf je eigen veilige wereld. Succes!

    Like

    1. Het probleem is dat bij mensen met ASS die ‘mogelijkheid dat hier iets goeds uit komt’ niet bestaat. Zeker niet als je al een paar van dit soort gesprekken hebt gevoerd en je ervaring is dat het dus niet positief verloopt, maar dat jij er alleen maar meer ingewikkelde dingen bij krijgt. Die optie bestaat niet. Je kunt evengoed voorstellen om voortaan over het plafond te gaan lopen of morgen op te staan met de huidskleur van een smurf.

      Like

      1. In mijn reactie ben ik zeer relativerend voorgegaan, en heb niemand een etiket opgelegd. Ik denk dat iedereen bepaalde mogelijkheiden heeft, hoe klein dan ook. Natuurlijk kun je je achter een bepaalde diagnose verschuilen, maar dan kom je nooit verder, en ik heb het gevoel dat Naomi wel verder wil. Verder ben ik ook niet iemand die alleenmaar zonder problemen door het leven is gegaan, dus heb ook mijn ervaringen, maar heb altijd geknokt op verder te komen, welliswaar zonder diagnose, maar wel met een hoop beperken. Maar door zulke (negatieve) reacties op mijn goed bedoelde opmerkingen, zal ik verder niet meer reageren op Naomi’s blog.

        Like

      2. Ho, rustig dames. Ik was even offline, dus ik zie nu de discussie. De reactie van Johanna was zeker heel netjes en weloverwogen. Voel je vrij om hier te reageren. En wellicht is het goed als Nienke niet meer reageert op Johanna. Ik geloof dat jullie nogal in elkaars vaarwater zitten…

        Like

    2. Ik hoop dat die grote sprong hier mogelijk is. Tot nu toe lijkt die mogelijkheid helaas een beetje te ontbreken. Wellicht is dit dus niet de juiste instelling? Ik wil namelijk wél die stap verder, want daarom meldde ik me daar aan. Nu is de hoop dus dat ze daar met mij die stap kunnen maken.

      Like

  2. Misschien moet ik eens aansluiten bij zo’n gesprek. Leg ik wel uit waar jouw eetprobleem zit!

    Zonder dollen: ik denk dat het goed zou zijn als jij eens geen therapie met je hersens hebt, maar therapie die echt op jouw gevoel gaat zitten. Daar zit namelijk het probleem, en daar zit dus ook de oplossing van dit probleem.

    Like

  3. Geen zinnig woord kan ik hier over zeggen, geen ervaring met dit soort dingen en zou de kont tegen de krib gooien en alles wel zelf op de rails zien te krijgen. Maar ja, dat is makkelijk gezegd, er is ook niets aan de hand dat ik niet zelf op de rails kan houden.

    Geliked door 1 persoon

  4. Wat naar dat dit nu al zo veel stress geeft .
    Helaas herkenbaar .
    Ben vanuit grote ggz instelling overgestapt naar kleine instelling (KJP in Papendrecht)
    Echt een verademing.
    Succes met je gesprek !

    Like

    1. Ik heb ook bij een kleine praktijk mijn begeleider. Ben ik erg tevreden mee/over. Alles is zó anders bij een kleine praktijk, is mijn ervaring.

      Like

    2. Ik kan me goed voorstellen dat deze situatie veel stress oplevert. Veel sterkte toegewenst met het nemen van de juiste beslissing. Toch heb ik er alle vertrouwen in dat je de juiste beslissing zult nemen, ongeacht welke beslissing het zal zijn.

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.