Boekenpraat: Een keukenmeidenroman (Kathryn Stockett)

Het verhaal

Mississippi, 1962-1964.
Aibileen werkt als zwarte hulp in het huishouden van een blanke familie. Alle bezoekers van haar blanke mevrouw zijn ook blanke vrouwen. Aibileen bedient hen, poetst het zilver, zorgt voor de kinderen en kent haar plaats.
En dan is daar ineens een vraag van één van de bezoekers: Zou Aibileen het anders willen?

Het lijkt een onmogelijke vraag. De dingen gaan zoals ze gaan. De zwarten zorgen voor de blanken, wonen in hun eigen wijken, gaan naar hun eigen supermarkten, enz.
Maar Skeeter, de blanke vrouw, zet haar plannen door. Samen met Aibileen en een andere zwarte vrouw schrijft zij een boek. Het gaat ‘De hulp’ heten en vertelt over het leven van de zwarte hulpen in Mississippi. Want waarom die verschillen? Zijn alle overeenkomsten tussen de verschillende mensen uiteindelijk niet veel groter en het gevecht om gelijkheid waard?

Mijn mening

Klassen- en rassenverschillen
‘Een keukenmeidenroman’ maakt haast schokkend duidelijk hoe in Mississippi in de jaren ’60 de rassenverschillen nog leefden als in de tijden van de slavernij. Het is bizar hoe dienend de zwarte hulpen zich opstelden en hoe afhankelijk zij waren van de mening van hun ‘mevrouwen’. Die konden de hulp maken of breken.
Tegelijkertijd laat het boek heel indringend zien hoe de zwarte hulpen hun liefde gaven aan de blanke kinderen. Ze zorgden voor hen en hielden van hen alsof het hun eigen kinderen waren.
Naast dat het boek dit aan de orde stelt, laat het je ook heerlijk meeleven met het ‘roddelcircuit’ als de zwarte hulpen de telefoon weer eens pakken en elkaar opbellen om de laatste nieuwtjes met elkaar door te nemen. Je kunt bijna zelf je hart voelen kloppen als zij het in de huizen van hun ‘mevrouwen’ hebben over zaken die ze misschien beter elders kunnen bespreken.

Een boek met een zucht
Dit boek sloot ik met een diepe zucht. Die zucht was omdat ik eigenlijk baalde dat het boek uit was en dat ik Aibileen en haar vriendinnen los moest laten. Die zucht was ook vanwege de rauwe werkelijkheid van het verhaal en tegelijkertijd van de prachtige schrijfstijl.
Dit boek werd me getipt door Nienke van BookSomeTea. Zij dacht dat ik het mooi zou vinden en ze had gelijk. Het is een boek dat me lang (zo niet altijd) bij zal blijven.

Conclusie
‘Een keukenmeidenroman’ van Kathryn Stockett vertelt het verhaal van de zwarte hulp Aibileen en haar vriendinnen. Het speelt zich af in Mississippi, tussen 1962 en 1964. Het laat op haast schokkende wijze het rassenprobleem zien en laat ook zien hoe de zwarte hulpen hun liefde gaven aan blanke kinderen. Daarnaast is het boek soms gewoon heerlijk huiselijk als je meeleeft met de hulpen die elkaar opbellen voor de laatste roddels.
Het is een boek dat ik sloot met een diepe zucht. Van mooiheid, van rauwheid en van spijt dat ik Aibileen los moest laten. Een boek dat me lang bij zal blijven.
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Meer informatie over Een keukenmeidenroman

Dit boek ook lezen?
Koop ‘Een keukenmeidenroman’ bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Een keukenmeidenroman
Auteur:
Kathryn Stockett
Vertaling: Ineke van Bronswijk
Uitgeverij:
Mistral
Genre:
Historische roman
Pagina’s:
495

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

11 gedachten over “Boekenpraat: Een keukenmeidenroman (Kathryn Stockett)

  1. Als ik dit zo lees, vind ik dìt een boek dat ik moet gaan lezen.
    😉 van sommige boeken vind ik dat, soort van “respect”? (niet onwetend zijn?)

    Like

    1. Dat gevoel had ik ook een beetje én ik kreeg diverse keren de tip. Gelukkig viel het boek niet tegen, maar vond ik het juist heel erg mooi.

      Like

  2. Dit boek is ook verfilmd, dacht ik. Het schokkendste is, dat er ook nu nog niet veel verandert is. Misschien of hopelijk in Amerika, maar denk eens aan als die andere landen, waar nog altijd “anderen” als goedkope werknemers vaak ik slavenachtige omstandigheden werken… Bouwvakkers voor de WK, huishoudelijke hulpen, werknemers in de slachtindustrie, seniorenhulpen, etc. etc. Natuurlijk is dat een beetje anders, het gaat niet meer om de huidskleur, maar wel om de kansloosheid van bepaalde groepen, die door andere schaamteloos wordt uitgebuit. Theoretisch doen die werknemers het vrijwillig, maar ja, wat is vrijwillig als je geen eten hebt.

    Like

    1. Het boek is inderdaad verfilmd. Ik heb de film ook gekeken en daar komt nog een recensie van zelfs ook. Ik heb ook het idee dat er op sommige fronten weinig veranderd is. ik denk dat juist daarom het boek me ook zo bij zal blijven.

      Like

Reacties zijn gesloten.