2022 in boekenpraat

Zo aan het einde van het jaar is het weer tijd om eens lekker te zwijmelen: terugblikken op de hoogtepunten en alle fijne momenten op die manier nog eens laten passeren. Vandaag blik ik terug in boekenpraat en zet ik mijn leesjaar op een rijtje. Natuurlijk doe ik dat (ook) met de mooiste boeken die ik in 2022 las.

2022 was het jaar van de leesdip

2022 was wat mij betreft het jaar van de leesdip. Af en toe zat ik in een heerlijke leesflow en las ik zo een boek in twee dagen uit, maar dat was helaas echt maar af en toe. Ik las het afgelopen jaar wel elke dag, maar vaak kostte het me moeite om meer dan tien bladzijden achter elkaar te lezen. Vraag me niet wat het was, maar het was er. De afgelopen weken had ik een paar keer een leesavond en dan las ik op zo’n avond 200 pagina’s, dus ik hoop dat deze flow heel lang blijft hangen. Ik mis(te) het lekker lezen namelijk best wel.

De vijf mooiste boeken van 2022

Ondanks de leesdip las ik toch nog 71 boeken in 2022 en de teller loopt nog, want we hebben nog een paar dagen te gaan. Twaalf keer gaf ik een boek vijf sterren.
De vijf boeken die me het meest zijn bijgebleven zet ik hier op een rijtje, met daarbij een linkje naar de oorspronkelijke blog en de samenvatting van die blog die ik altijd maak onder het kopje ‘conclusie’. De volgorde van de boeken hier is willekeurig. Het was al moeilijk genoeg om er ‘maar’ vijf uit te zoeken.

1. Hoop is een kleine vogel – Susie Finkbeiner
De roman ‘Hoop is een kleine vogel’ vertelt het verhaal van Mindy, die als kleuter werd geadopteerd door een Amerikaans gezin. Ze kwam vanuit Vietnam met Operatie Babylift naar Amerika. De mensen om Mindy heen (moeder, zus en vader) zijn in dit boek aan het woord, in verschillende jaren. Doordat boven ieder hoofdstuk staat aangegeven wie aan het woord is, is het verhaal heel goed te volgen.
Susie Finkbeiner raakte me met haar taalgebruik en de diverse verhaallijn(en) diep in het hart en ik heb dit boek dan ook regelmatig met een brok in mijn keel gelezen. Het is eerlijk, emotioneel en liefdevol en beschrijft de moeilijke én mooie kanten van adoptie.
Ik vind dit boek een aanrader en zeker als adoptie je leven op wat voor manier dan ook raakt.

2. Een keukenmeidenroman – Kathryn Stockett
‘Een keukenmeidenroman’ van Kathryn Stockett vertelt het verhaal van de zwarte hulp Aibileen en haar vriendinnen. Het speelt zich af in Mississippi, tussen 1962 en 1964. Het laat op haast schokkende wijze het rassenprobleem zien en laat ook zien hoe de zwarte hulpen hun liefde gaven aan blanke kinderen. Daarnaast is het boek soms gewoon heerlijk huiselijk als je meeleeft met de hulpen die elkaar opbellen voor de laatste roddels.
Het is een boek dat ik sloot met een diepe zucht. Van mooiheid, van rauwheid en van spijt dat ik Aibileen los moest laten. Een boek dat me lang bij zal blijven.

3. De drie zussen van Auschwitz – Heather Morris
Ik heb nagedacht over welke woorden ik zou kunnen gebruiken om aan te duiden hoeveel indruk dit boek op me heeft gemaakt. Ik kan ze niet vinden.
‘De drie zussen van Auschwitz’ is een roman, maar alles wat erin staat is werkelijkheid. Het verhaal wordt gevolgd door nawoorden van de betrokkenen. Het is een verhaal dat heel diepe indruk op me maakte en dat me raakte. Het spreekt van moed, van overlevingsdrang en van onbegrensde zussenliefde.
Ik zou alleen maar willen zeggen: lees dit verhaal!

4. Toen de wereld nog van ons was – Liz Kessler
In de (Young Adult) roman ‘Toen de wereld nog van ons was’ vertelt Liz Kessler het verhaal van drie jonge Oostenrijkers voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de oorlog wordt hun sterke vriendschap noodgedwongen verbroken. Liz Kessler beschrijft vervolgens op een indrukwekkende manier hoe de oorlog, angst en (wan)hoop jonge slachtoffers én daders vormde tijdens het naziregime.
Het is een zeer indrukwekkend boek voor jongeren, maar ik raad het ook volwassenen aan. Eén van de meest indrukwekkende boeken die ik ooit las over de Tweede Wereldoorlog.

5. Ons zwijgen en ons spreken – Cathy Bonidan
De roman ‘Ons zwijgen en ons spreken’ van Cathy Bonidan speelt zich voor een groot deel af in een psychiatrische instelling in Parijs in 1956 en 1957. Daar leren medewerkster Anne en anorexiapatiënte Béatrice elkaar steeds beter kennen.
Zestig jaar later verdiept psychologiestudente Sophie zich in hun verhaal, door middel van brieven en dagboekfragmenten uit die tijd.
Cathy Bonidan heeft een boeiende schrijfstijl en brengt vaart aan in het verhaal door de afwisseling van verhalend vertellen, dagboekfragmenten en brieven. Ze vertelt een verrassend en intrigerend verhaal over de werkwijze in een psychiatrische instelling in de jaren ’50 en over de omgang met de patiënten. Vanaf het allereerste tot het allerlaatste woord was ik heel geboeid door dit boek.

Op naar leesjaar 2023

Ik stel nooit leesdoelen op voor een jaar en heb zelfs geen aantal boeken dat ik wil gaan lezen. Ik zie wel hoe het loopt. Voor 2023 heb ik op Instagram een leuke ‘challenge’ voorbij zien komen waar ik misschien aan mee ga doen en verder zie ik wel wat het jaar brengt. Op naar heel veel leeskilometers en prachtige (nieuwe) boeken!

9 gedachten over “2022 in boekenpraat

  1. Een mooi overzicht Naomi. Ik vind het knap dat je dit zo op een rijtje kunt krijgen. Als ik probeer te bedenken wat mijn favoriete boeken van dit jaar zijn, gaan spontaan alle lichten bij me uit….

    Like

    1. Het helpt dat ik het hele jaar bijhoud wat ik lees en dat ik de boeken die ik vijf sterren geef dan dikgedrukt maak. Dat helpt bij mij met kiezen;).

      Like

  2. Wat goed dat je ondanks je leesdip toch 71 boeken hebt gelezen én dat je toch wel elke dag gelezen hebt het afgelopen jaar. Hopelijk blijft die leesflow in 2023 en blijft de leesdip in 2022 achter.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.