Boekenpraat: Zolang ik jou heb (Susan Crandall)

Het verhaal
Zomer 1963.
De negenjarige Starla woont al jaren bij haar oma in Mississippi. Soms komt haar vader op bezoek, maar die is vooral aan het werk op het olieplatform. Starla’s moeder woont al jaren heel ver weg om geld te verdienen in de muziekindustrie.

Starla vindt het leven bij haar oma zwaar. Oma wil een echte dame van haar maken, maar Starla houdt niet van een echte dame zijn. En de zoiets-doet-een-dame-niet-preek van oma kent ze inmiddels wel uit haar hoofd. Tijd voor verandering.

Starla besluit weg te lopen en op zoek te gaan naar haar moeder. Als ze daar eenmaal is, zal haar vader ook wel bij hen komen wonen en komt alles goed. Maar de reis is zwaar en blijkt veel en veel langer dan Starla had gedacht. Ze kan lopend haar moeder nooit bereiken. Dan krijgt ze een lift van Eula, een donkere vrouw. Hoewel Starla is opgegroeid met het idee dat je donkere mensen niet kunt vertrouwen, stapt ze toch bij haar in de auto. Daar is ook James, een blanke baby. Hoe komt die daar? Eula neemt Starla mee naar haar huis, maar Starla wil verder. Ze wil naar haar moeder.

Samen met Eula en James reist Starla de lange weg naar haar moeder. Dat blijkt echter niet zo eenvoudig, op stap met een donkere vrouw. Waarom eigenlijk niet? En wat zou Starla zonder Eula moeten? Of Eula zonder Starla? Welke geheimen draagt Eula met zich mee? Wie is nu eigenlijk je echte familie? Zit dat in bloedbanden en huidskleur of in liefde?

Mening
Ik heb erg genoten van dit boek. Het boek is geschreven in de ik-vorm vanuit het perspectief van de negenjarige Starla. Dat er maar één persoon aan het woord was, maakte voor mij dat het boek lekker vlot las. De gedachtewereld van Starla wordt humoristisch weergegeven. Starla is spontaan en ik ging daar als lezer helemaal in mee. Eén van mijn favoriete zinnen spreekt Starla uit tijdens haar (zoveelste, onterechte) huisarrest: “Dat rotjoch ging absoluut niet naar de parade kijken en dan op de terugweg hier langs fietsen met zijn zakken vol snoep, terwijl ik hier zat te smelten tot een hoopje dame!” Ik houd van deze kinderlijke verontwaardiging.

Daarnaast vond ik het confronterend om (opnieuw) een boek te lezen waaruit blijkt dat in Amerika huidskleur nog zo heel lang een grote rol heeft gespeeld.

Ik zou dit boek samenvatten als een boek vol angst, verdriet, liefde en vertrouwen.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Zolang ik jou heb’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Zolang ik jou heb
Auteur:
Susan Crandall
Uitgeverij:
Mozaïek
Genre:
Roman
Pagina’s:
380

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat bij Moederdag: Mijn (voor)lezende moeder

Morgen is het Moederdag. Een mooi moment om een ode te brengen aan mijn (voor)lezende moeder.

Tijdens mijn kinderjaren hadden we nog geen TV thuis en van computers en mobiele telefoons hadden we als kleine kinderen zelfs nog nooit gehoord. Ons vermaak haalden we dus uit speelgoed, boeken, buiten zijn en meer van dat soort dingen. Binnen was er Lego of had ik m’n poppen, maar het kon nog heerlijker dan dat.

Vooral op winterdagen waren we soms met alle broers en zussen al vroeg allemaal binnen. Buiten was het donker en koud, binnen lekker warm. Het mooiste was als mijn moeder dan een boek pakte. Ze las dan voor over avonturen van anderen. Zorgvuldig knipte ze de vervolgverhalen uit de krant en plakte die op papier. Zo ontstond langzaam maar zeker het hele boek en dat las ze ons voor. Ook favoriet waren de verhalen van W.G. van de Hulst. Klompjes die op het water dreven, oude mannetjes voor hun schuren, kindertjes die verdwaalden en altijd kwam alles weer goed. Mooier dan dat ging het niet worden.

Mijn positie in het gezin lag ergens in het midden. Ik luisterde dus eerst met de oudere kinderen mee en daarna nog heel lang met de jongere kinderen. Heerlijk, duim in m’n mond, lekker allemaal om mijn moeder heen. Ze gebruikte geen gekke stemmetjes, maar las rustig en duidelijk voor. Puur genieten.

Sowieso was het elke avond bij het naar bed gaan feest. Dan werd er altijd even een verhaaltje voorgelezen. Soms hadden we na een kerstfeest op school allemaal een nieuw boek. Wie slim plande, kon dan bij een paar brusjes ook nog wat verhalen meepikken. Soms zat er een foutje in een boek. Tijdens het voorlezen werkte mijn moeder dat vakkundig weg, om de verhalen toch te laten kloppen.

In de zeldzame uurtjes dat mijn moeder stil kon zitten, las ze zelf ook graag. Op vrijdagavond nam ze me altijd mee naar de bibliotheek. Daar werd mijn liefde voor boeken alleen maar groter en groter. Toen ik eenmaal zelf kon lezen, deed ik dat. Vaak en veel.

Mijn jongere broertjes en zusjes werden niet alleen voorgelezen door hun moeder, maar ook door mij. Ik vond het heerlijk om op zaterdagmorgen rustig de dag te starten met voorlezen. En ze hadden mazzel, want ik las het liefst een heel boek in één keer voor. En ook vaak hetzelfde boek. Ik kende het bijna uit mijn hoofd.

Nog steeds kennen we de verhalen. Als we allemaal bij elkaar zijn, komt er nog wel eens iets voorbij dat we kennen uit de verhalen die onze moeder ons voorlas. Hier liggen jeugdherinneringen. Fijne herinneringen.

En stiekem, op Tweede Kerstdag, luisterden we ook als jongvolwassenen nog graag naar de verhalen van Van de Hulst. Gewoon, omdat het zo lekker nostalgisch was als onze moeder voorlas.

Daar komt dus mijn liefde voor boeken vandaan. Bij mijn (voor)lezende moeder, die het me met de paplepel ingoot. Toch is die liefde voor boeken niet erfelijk, want mijn boekenliefde wordt niet gedeeld door de brussen. En toch vind ik: Lang leve mijn (voor)lezende moeder! Ze heeft me een fijne hobby voorgedaan.

Boekenpraat op 4 mei: De experimenten (Marion Pauw)

Opdat wij niet vergeten
Het is vandaag vier mei. We herdenken hen die omkwamen in oorlogen. Voor mij gaat deze dag vooral terug naar de Tweede Wereldoorlog. Die periode in de geschiedenis raakt me al sinds ik jong was. Inmiddels heb ik vele boeken verslonden over de Tweede Wereldoorlog, maar steeds opnieuw leer ik nieuwe dingen. Steeds opnieuw ben ik in shock van wat mensen elkaar aan kunnen doen. En steeds opnieuw heb ik diep respect voor de overlevingsdrang van velen, maar die niet iedereen kan navertellen. Ik blijf lezen. Opdat wij niet vergeten. En zo las ik ook dit boek.

Het verhaal
Charlie is vijftig jaar geleden woedend vertrokken uit haar ouderlijk huis. Ze kon haar stiefmoeder Alma niet langer verdragen en wilde niet dat Alma haar leven nog langer zou beheersen. Nooit keerde Charlie meer terug, precies zoals ze zich had voorgenomen. Maar nu is Alma ziek en iemand moet in het weekend voor haar zorgen. Er lijkt maar één optie te zijn en dat is dat Charlie naar haar stiefmoeder gaat.

Terwijl Charlie haar woede en onbegrip probeert te negeren, verzorgt ze met tegenzin haar stiefmoeder Alma. En dan ineens begint Alma te vertellen. Ze vertelt over haar leven in de kampen, over de medische experimenten die met haar zijn gedaan en over de mensen van wie ze hield en die er niet meer zijn.

Charlie weet niet goed wat ze met dit verhaal moet. Bedoelden haar vader en tante dit vroeger, als ze zeiden dat ze rekening moest houden met haar stiefmoeder? Waarom praat Alma nu opeens wel en heeft ze er vroeger nooit een woord over gezegd? Wie is hier nu slachtoffer en wie dader?

Mening
Ik las dit boek nadat ik ergens een review tegen was gekomen op een blog. Ik heb het in twee dagen gelezen, ademloos en volkomen gegrepen door het verhaal.

Het boek vertelt een verhaal dat gebaseerd is op feiten. Ik vond het bizar om (weer) te lezen hoe de oorlog niet alleen slachtoffers heeft gemaakt onder hen die het meemaakten, maar ook onder hen die na de oorlog geboren werden.

Het boek vertelt het verhaal van drie generaties beschadigde mensen. Alma en Charlie komen aan het woord, maar ook Charlies dochter Sofia speelt een rol in het verhaal.

Ik was diep onder de indruk van dit verhaal en kan eigenlijk niet anders dan het boek aanraden. Opdat wij niet vergeten.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘De experimenten’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: De experimenten
Auteur:
Marion Pauw
Uitgeverij:
Lebowski publishers
Genre:
Roman
Pagina’s:
254

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: De kleur van je hart (Katie Ganshert)

Het verhaal
Camille, moeder van drie kinderen en actief in de oudercommissie van de basisschool, heeft alles goed voor elkaar. Haar kinderen doen het goed op school, haar huwelijk houdt al ruim twintig jaar stand en haar activiteiten voor de school en de stad maken haar een gerespecteerd lid van de gemeenschap. Maar dan haalt Camille het nieuws. Ze heeft een nogal uitgesproken mening over het feit dat er gekleurde leerlingen naar de scholen van haar blanke kinderen zullen komen. Kan Camilli zich vervolgens staande houden en bij haar standpunten blijven?

Jen is, na jaren van uitzien, moeder geworden van adoptiedochter Jubilee. De wolk blijkt echter niet zo roze als Jen had gedacht. Jubilee is anders dan de anderen. Ze heeft een andere huid, ander haar, andere ouders. En Jen weet niet wat ze daar precies mee moet.

Anaya heeft net haar diploma en gaat nu lesgeven op de basisschool. Ze komt, als gekleurde juf, in aanraking met de vooroordelen van de blanke ouders én leerlingen. En ze heeft al zo vreselijk veel krassen op haar ziel. Kan ze zo wel werken?

Mening
Het kostte me wel even wat tijd om goed in dit boek te komen. Vooral in het begin vond ik het lastig te bepalen wie bij wie hoorde, omdat er wel erg veel mensen in dit boek voorkomen. Het boek is geschreven in de beschrijvende vorm, maar het is jammer dat er soms wat namen door elkaar gehaald lijken te worden. Dat was de voornaamste reden dat ik moeilijk in het boek kwam.

De inhoud van het verhaal maakte echter alles goed. Ik was stomverbaasd dat dit verhaal zich afspeelde in de eenentwintigste eeuw. Ik dacht in het begin even dat ik een boek las over de tijd van de slavernij. Niets was minder waar. Heel indringend om te lezen hoe huidskleur ook nu nog kan bepalen hoe mensen naar je kijken. Maar ook heel mooi om te lezen hoe het uiteindelijk niet gaat om huidskleur, maar dat ieder leeft naar de kleur van zijn of haar hart. Dat bepaalt wie je bent.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘De kleur van je hart’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: De kleur van je hart
Auteur:
Katie Ganshert
Uitgeverij:
KokBoekencentrum
Genre:
Roman
Pagina’s:
384

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Mijn leven liep anders (Kelli Stuart)

Het verhaal
Dit boek speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog en vertelt het op feiten gebaseerde verhaal van vier mensen in Oekraïne.

Maria, een veertienjarig meisje uit Kiev, beleeft angstige momenten als de Duitsers haar stad bombarderen. Het duurt niet lang voor ze merkt dat de oorlog nog veel grotere gevolgen heeft. Ze wordt opgepakt en meegenomen om als dwangarbeider te werken in Duitsland. Wie kan ze vertrouwen? Kan ze ooit nog terug naar haar familie?

Ivan, de vader van Maria, staat aan de rand van een ravijn. In een poging een ander te redden, is hij zelf meegesleurd in de mensenmassa die gedood moet worden. Ivan overleeft, maar zijn leven is verwoest.

Luda, een pubermeisje, kent haar afkomst niet. Wie was haar moeder? Op haar vader kan ze in elk geval niet bouwen. Dan raakt ze zwanger van de vijand. Kan ze van haar kind houden? Hoe kan ze uit handen van de vijand blijven? En is de vijand wel altijd zo slecht als Luda denkt?

Frederick heeft al zijn hele leven één verlangen: Zijn vader behagen. Dat zal het beste lukken als hij de idealen van zijn vader, een vooraanstaand Nazi, nastreeft. Maar kan zijn vader ooit tevreden zijn met zijn zoon? En zijn die idealen van vader wel de idealen van Frederick?

Mening
Dit boek vond ik erg aangrijpend. Op een meeslepende manier wordt verteld hoe diverse mensen de oorlog in Oekraïne hebben beleefd. De verhalen zijn gebaseerd op waarheid en voelen ook niet als ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’, maar als échte, aangrijpende verhalen.

Het boek vertelt de verhalen vanuit vier perspectieven, steeds in de ik-vorm. Boven elk hoofdstuk staat beschreven wie aan het woord is. De verschillende perspectieven zorgden er bij mij voor dat het een poosje duurde voor ik echt lekker in het boek zat. Ik wilde wel doorlezen, want ik wilde alle verhalen kennen, maar toch duurde het dus even voor ik iedereen echt goed kende. De verhalen van de vier hoofdpersonen raken elkaar ook slechts zijdelings, waardoor het boek eigenlijk een beetje leest als vier losse boeken.

Hoewel het boek dus wat mij betreft niet heel makkelijk las, vertelt het prachtige verhalen en dat zorgde ervoor dat ik het toch heel graag uit wilde lezen. Daar kreeg ik zeker geen spijt van.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Mijn leven liep anders’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Mijn leven liep anders
Auteur:
Kelli Stuart
Uitgeverij:
Den Hertog
Genre:
Oorlogsroman
Pagina’s:
427

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Cody (Bernice Berkleef)

Het verhaal
Jelka houdt zielsveel van haar zoontje Cody en sinds hij er is, heeft ze nooit een wekker hoeven zetten. Hij wekte haar met zijn huiltjes en dat was prima. Tot die ene dag dat ze veel en veel te laat wakker wordt en verschrikt naar Cody’s kamertje loopt. Waar is hij? In paniek begint Jelka een telefonische zoektocht, maar niemand kan haar helpen.
En dan staat de politie voor de deur. Cody lag levenloos in de auto van Jelka’s man, Oscar. Oscar zit voorlopig vast op verdenking van moord.
Jelka begrijpt er niks van. Er waren wel eens moeilijkheden, maar toch niets wat in deze richting wees? Heeft Oscar dit echt gedaan? Dat kan toch niet? Of is hij toch zo onbetrouwbaar als haar vader en haar beste vriendin Lisette altijd hebben beweerd? Jelka wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Totdat alles ineens heel, heel duidelijk wordt.

Mening
Nu het boek uit is, kijk ik er met plezier op terug. Het boek leest snel. Het is geschreven in de ik-vorm en er komen diverse mensen aan het woord, maar het meeste is geschreven vanuit het perspectief van Jelka en Oscar.
Vanaf het begin had ik het idee dat de zaak eigenlijk al duidelijk was. Dat stelde me teleur, maar iets maakte dat ik toch door bleef lezen. Dat werd beloond.
In de laatste hoofdstukken waren er verrassende, schokkende, verdrietige wendingen. Dat maakt dit boek wat mij betreft zeker de moeite van het lezen waard.
Ik vond het boek zeker niet bloedstollend spannend, maar op één of andere manier hield het me toch in zijn greep. Al met al toch een aanrader.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Cody’ bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: Cody
Auteur:
Bernice Berkleef
Uitgeverij:
The House of Books
Genre:
Thriller
Pagina’s:
272

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: De eerste krokus (Laila Ibrahim)

Het verhaal
In het voorjaar van 1837 wordt in Virginia, op de plantage van haar rijke ouders, juffrouw Elizabeth geboren. Juffrouw Elizabeth wordt opgevoed door Mattie, een slavin die voor de opvoeding van Lisbeth (zoals ze juffrouw Elizabeth al snel noemt) haar eigen zoon achter moest laten in de slavenverblijven.

Lisbeth weet niet beter dan dat Mattie voor haar zorgt. Mattie hoort bij haar. Mattie houdt van haar. En Lisbeth houdt van Mattie. Het is een ‘publiek geheim’ dat Lisbeth ook de familie van Mattie bezoekt in de slavenverblijven.
Ieder jaar kijken Mattie en Lisbeth uit naar de eerste krokus, het teken dat het voorjaar begint. Ze vieren dat met een lunch. Wat Lisbeth echter niet weet, is dat de eerste krokus voor Mattie ook nog een heel andere betekenis heeft. Dat zal ze vele jaren later pas ontdekken.

Lisbeth vindt het de normaalste zaak van de wereld dat er slaven voor haar en haar ouders werken. Totdat ze ontdekt dat dat voor de slaven zelf helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Kan Lisbeth wonen op een plantage waar slaven worden gehouden? Kan ze leven met de wetenschap dat slaven worden ge- en misbruikt door hun blanke eigenaren? Lisbeth worstelt ermee en moet besluiten nemen. Heeft Mattie haar niet geleerd wat houden van is? Hoe kan ze dat als volwassene in de praktijk brengen? En waar is Mattie eigenlijk gebleven, sinds die dag dat ze opeens uit het leven van Lisbeth verdween?

Mening
In sneltreinvaart vloog ik door dit boek. Vanaf het eerste moment was ik ontroerd door de schrijfstijl en met name door de liefde die op elke bladzijde voelbaar is. Daarnaast werd ik getroffen door de hoge prijs die sommige mensen betalen om lief te (kunnen) hebben.

Het boek beschrijft de innerlijke strijd van slavin Mattie én van juffrouw Elizabeth (in beschrijvende vorm, niet vanuit ik-figuren) en beslaat een periode van ruim achtentwintig jaar. Hoewel ik al veel boeken heb gelezen over slavernij, wist dit boek me te raken en verrassen. Ik vond het mooi en ontroerend dat in dit boek ook werd geschreven vanuit de jonge blanken. Tegelijk was het opnieuw bizar om te zien hoe slaven vernederd werden en hoe iedereen dat maar heel gewoon leek te vinden.

Ik heb van dit boek genoten, het zette me weer stil bij slavernij en ik vond het een ontroerend prachtig verhaal, waarin het uiteindelijk draait om houden van.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘De eerste krokus’ bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: De eerste krokus
Auteur:
Laila Ibrahim
Uitgeverij:
KokBoekencentrum Uitgevers
Genre:
Roman
Pagina’s:
303

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Horen, zien, zwijgen (J.D. Barker)

Van lezen komt mijn altijd actieve hoofd tot rust. Niet mijn eigen woorden, maar die van een ander staan dan even centraal. Ik geef vervolgens in mijn eigen woorden mijn mening over wat ik heb gelezen.

Het verhaal
Sam Porter, rechercheur in Chicago, zoekt al ruim vijf jaar naar een seriemoordenaar. De moordenaar gaat al vijf jaar op dezelfde manier te werk. Hij ontvoert een kind, om de ouders te straffen. Vervolgens stuurt hij drie pakketjes. In het eerste pakketje bevindt zich een oor, daarna volgen de ogen en tot slot volgt de tong van het slachtoffer.
Het is Porter tot nu toe niet gelukt om uit te vinden wie de moordenaar is, want die gaat zó zorgvuldig te werk dat er nog nooit een spoor achter is gebleven op een plaats delict.

Dan wordt Porter opgeroepen door zijn collega. Hoewel hij eigenlijk verlof heeft, weet hij niet hoe snel hij zich moet haasten naar de plaats waar hij naartoe is geroepen. Porter vindt bij een verkeersslachtoffer een pakketje met daarin een oor. Alles lijkt nu duidelijk. Heeft Porter per ongeluk de moordenaar gevonden waar hij al jaren naar zoekt? Of speelt iemand hier een bizar spel met hem?

Mening
Dit boek wordt verkocht als thriller en doet zijn genre eer aan. Vanaf het begin was ik gegrepen. Ik voelde dat er iets niet klopte, maar kreeg er maar niet de vinger achter wat er aan de hand was. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven. Naarmate het boek vordert, worden de hoofdstukken korter. Dat laat de spanning alleen nog maar toenemen, want alle verhaallijnen zijn zo spannend, dat ik snel de afloop wilde lezen. Uiteindelijk waren er plotwendingen tot aan het laatste hoofdstuk en bleef de auteur verrassen.

Voor wie snel griezelt, is dit boek geen aanrader. Ik lees veel thrillers en kan bijna alles hebben, maar bij dit boek heb ik toch een paar keer letterlijk zitten rillen en gillen op de bank. Zeer beeldend, verrassend en angstaanjagend spannend. Voor wie houdt van echte spanning, is dit een aanrader.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Horen, zien, zwijgen’ bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: Horen, zien, zwijgen
Auteur:
J.D. Barker
Uitgeverij:
Boekerij
Genre:
Thriller
Pagina’s:
399

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Broeder Ezel (Liesbeth Goedbloed)

Van lezen komt mijn altijd actieve hoofd tot rust. Niet mijn eigen woorden, maar die van een ander staan dan even centraal. Ik geef vervolgens in mijn eigen woorden mijn mening over wat ik heb gelezen.

Het verhaal
Anna is op reis. Ze wil de hoogste berg van Italië beklimmen. Dat doet ze samen met Broeder Ezel, de ezel die ze huurde om haar spullen te dragen. Bovendien heeft ze de ezel nog nodig voor een ander doel.
Onderweg gaan haar gedachten veelvuldig terug naar haar jeugd. Ze groeide op in een strenggelovig gezin. Haar broertje verdronk op jonge leeftijd. Soms ziet Anna voor zich hoe het geweest zou zijn als hij er nog zou zijn.
Broeder Ezel is een verhaal over een zoektocht naar vergelding en/of vergeving.

Mening
Dit boek kwam op mijn lijstje te staan nadat ik een interview las met de schrijfster. Ik wilde het boek heel graag lezen, maar iets hield me ook tegen. Ik stelde het lezen dan ook uit. Eenmaal begonnen, bleek het boek makkelijk te lezen, al was het alleen al vanwege de lettergrootte. Daarnaast is het boek dun, dus je kunt het in één middagje even lezen.
Maar wat lees je dan? Ik vraag me dat, nu het boek uit is, nog steeds af. Wat heb ik nu eigenlijk gelezen? Heb ik het verhaal gelezen van iemand die frustratie over een streng christelijke opvoeding wil uiten? Heb ik een verhaal gelezen van iemand die boos is op God? Heb ik een verhaal gelezen van iemand die vergeving wil laten zien? Ik krijg het maar niet duidelijk. Bovendien vind ik het verhaal erg negatief. God wordt beschreven als Iemand Die boos is en iedereen veroordeelt. Van vergeving en liefde lees ik in dit boek niets. Ik zou het boek in dezelfde categorie plaatsen als bijvoorbeeld de boeken van Jan Siebelink (die ik geboeid heb gelezen). Dan zou ik het boek ook snappen, maar volgens de schrijfster is dit boek er toch één uit een andere categorie en dat maakte het voor mij erg verwarrend.
Kortom…Ik weet niet goed wat ik las. Het verhaal was makkelijk te lezen, het taalgebruik is beeldend en boeiend, maar ik zou dit boek niet aanraden.

Dit boek ook lezen?
Toch nieuwsgierig naar dit boek? Ik gaf ook maar mijn mening en die kan natuurlijk totaal anders zijn dan die van jou.
Je vindt ‘Broeder Ezel’ bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: Broeder Ezel
Auteur:
Liesbeth Goedbloed
Uitgeverij:
Mozaïek
Genre:
Roman
Pagina’s:
185

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Kleine leugens (Isabel Ashdown)

Van lezen komt mijn altijd actieve hoofd tot rust. Niet mijn eigen woorden, maar die van een ander staan dan even centraal. Ik geef vervolgens in mijn eigen woorden mijn mening over wat ik heb gelezen.

Het verhaal
Martha is een succesvolle TV-presentatrice. Ze is bezig met het opzetten van een nieuw programma, over cold cases. Martha’s vriendin Juliet is achttien jaar geleden verdwenen en Martha was de laatste die haar levend zag. Nooit is duidelijk geworden wat er met Juliet is gebeurd. Is ze ontvoerd? Is ze vermoord? Martha besluit dat dit de eerste cold case moet worden die in het programma behandeld wordt.

In haar zoektocht naar alle gebeurtenissen gaat ze ook op zoek naar oude vrienden. Maar dat blijkt ingewikkelder dan het in eerste instantie leek.  

Mening
Vorig jaar las ik ‘Kleine zus’ van Isabelle Ashdown. Ik vond het een heerlijk boek en besloot daarom, zodra ik de aankondiging van ‘Kleine leugens’ zag, dat ik die ook wilde lezen. Hoewel de titels doen vermoeden dat de boeken met elkaar te maken hebben, is dat niet het geval. De boeken staan volledig los van elkaar en zijn dus afzonderlijk van elkaar te lezen.

In dit boek wordt geschreven vanuit meerdere personen, waarbij steeds boven het hoofdstuk wordt aangegeven wie aan het woord is.

Hoewel ik me al vrij snel een voorstelling maakte van wat er met Juliet gebeurd zou kunnen zijn, bleek ik er volledig naast te zitten. Dat ontdekte ik echter pas vrijwel aan het einde van het boek. Juist dat maakt dat ik dit een fijne thriller vind. Ik dacht het te weten, maar bleef twijfelen en had uiteindelijk ook nog eens ongelijk. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer de spanning toenam en hoe sneller ik door wilde lezen.

Enige minpuntje aan dit boek vond ik dat er twee keer iemand aan het woord was die ik totaal niet in het verhaal kon plaatsen. Dat lukte me uiteindelijk wel toen het boek uit was, maar tijdens het lezen vond ik dat verwarrend.

Al met al een thriller met fijne plotwendingen en een boek dat snel leest. Prima geschikt voor een avondje ontspannen (met iets verhoogde hartslag) op de bank.

Dit boek ook lezen?
‘Kleine leugens’ vind je bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: Kleine leugens
Auteur:
Isabel Ashdown
Uitgeverij:
Boekerij
Genre:
Thriller
Pagina’s:
347

Deze blog bevat affiliate links. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.