Boekenpraat: Kleine leugens (Isabel Ashdown)

Van lezen komt mijn altijd actieve hoofd tot rust. Niet mijn eigen woorden, maar die van een ander staan dan even centraal. Ik geef vervolgens in mijn eigen woorden mijn mening over wat ik heb gelezen.

Het verhaal
Martha is een succesvolle TV-presentatrice. Ze is bezig met het opzetten van een nieuw programma, over cold cases. Martha’s vriendin Juliet is achttien jaar geleden verdwenen en Martha was de laatste die haar levend zag. Nooit is duidelijk geworden wat er met Juliet is gebeurd. Is ze ontvoerd? Is ze vermoord? Martha besluit dat dit de eerste cold case moet worden die in het programma behandeld wordt.

In haar zoektocht naar alle gebeurtenissen gaat ze ook op zoek naar oude vrienden. Maar dat blijkt ingewikkelder dan het in eerste instantie leek.  

Mening
Vorig jaar las ik ‘Kleine zus’ van Isabelle Ashdown. Ik vond het een heerlijk boek en besloot daarom, zodra ik de aankondiging van ‘Kleine leugens’ zag, dat ik die ook wilde lezen. Hoewel de titels doen vermoeden dat de boeken met elkaar te maken hebben, is dat niet het geval. De boeken staan volledig los van elkaar en zijn dus afzonderlijk van elkaar te lezen.

In dit boek wordt geschreven vanuit meerdere personen, waarbij steeds boven het hoofdstuk wordt aangegeven wie aan het woord is.

Hoewel ik me al vrij snel een voorstelling maakte van wat er met Juliet gebeurd zou kunnen zijn, bleek ik er volledig naast te zitten. Dat ontdekte ik echter pas vrijwel aan het einde van het boek. Juist dat maakt dat ik dit een fijne thriller vind. Ik dacht het te weten, maar bleef twijfelen en had uiteindelijk ook nog eens ongelijk. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer de spanning toenam en hoe sneller ik door wilde lezen.

Enige minpuntje aan dit boek vond ik dat er twee keer iemand aan het woord was die ik totaal niet in het verhaal kon plaatsen. Dat lukte me uiteindelijk wel toen het boek uit was, maar tijdens het lezen vond ik dat verwarrend.

Al met al een thriller met fijne plotwendingen en een boek dat snel leest. Prima geschikt voor een avondje ontspannen (met iets verhoogde hartslag) op de bank.

Dit boek ook lezen?
‘Kleine leugens’ vind je bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: Kleine leugens
Auteur:
Isabel Ashdown
Uitgeverij:
Boekerij
Genre:
Thriller
Pagina’s:
347

Deze blog bevat affiliatie links. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: De minnares (Camilla Grebe)

Van lezen komt mijn altijd actieve hoofd tot rust. Niet mijn eigen woorden, maar die van een ander staan dan even centraal. Ik geef vervolgens in mijn eigen woorden mijn mening over wat ik heb gelezen.

Het verhaal
De Zweedse vijfentwintigjarige winkelmedewerkster Emma heeft een ingewikkelde relatie achter de rug. Haar hele leven is eigenlijk al vrij ingewikkeld verlopen. Emma besluit dat het tijd is de regie terug te nemen. Ze zal zelf bepalen welk leven ze zal leiden, met wie en hoe.

Rechercheur Peter Lindgren krijgt te maken met een brute moord. Iemand meldt de vondst van een lichaam, waarbij het hoofd gescheiden is van de romp. Peter gaat, met zijn team, op onderzoek uit. Wie is de vermoorde vrouw? Wat deed ze in dat huis? Wie kan haar vermoord hebben? En heeft het iets te maken met een moordonderzoek waar Peter eerder bij betrokken geweest is?

Gedragsdeskundige Hanne wordt door het politiekorps ingevlogen om ondersteuning te bieden bij het onderzoek. Kan zij zeggen wie in staat zou kunnen zijn tot het plegen van zo’n gewelddadige moord? Kan zij meer duidelijkheid geven over een motief? Maar Hanne heeft ook nog heel veel andere dingen aan haar hoofd, zoals een liefdesleven dat niet helemaal volgens planning is gelopen en het feit dat ze steeds meer dingen vergeet. Kan zij het team de juiste weg wijzen?

Mening
Dit was voor mij het tweede boek dat ik las van deze auteur. Het verhaal wordt verteld vanuit Emma, Peter en Hanne. Bovenaan ieder hoofdstuk wordt steeds heel duidelijk aangegeven wie de ik-figuur is. Dat zorgde er voor mij voor dat het wisselende perspectief niet storend was, maar het boek juist steeds weer een frisse invalshoek gaf. Met name Emma vond ik een intrigerend personage. Ik deed er lang over om haar goed te leren kennen en ze bleef me verrassen. Dat komt wellicht ook omdat ik Peter en Hanne al eerder tegen was gekomen in het boek ‘Dagboek van mijn verdwijning’. Hen kende ik dus al.
Het boek bleef voor mij tot aan het laatste hoofdstuk verrassend en onvoorspelbaar. Voor thrillerliefhebbers wat mij betreft een echte aanrader.

Serie
Nog niet zo heel lang geleden las ik ‘Dagboek van mijn verdwijning’ van Camilla Grebe. Ik kwam, zoals ik al schreef, ook in dat boek rechercheur Peter en gedragsdeskundige Hanne tegen. ‘De minnares’ speelt zich eerder af, maar ik vond het zeker niet storend dat ik al wat dingen wist uit het verdere leven van de twee. Mocht je dat wel vervelend vinden, kun je de boeken van Grebe dus beter op volgorde lezen.

Dit boek ook lezen?
‘De minnares’ vind je bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: De minnares
Auteur:
Camilla Grebe
Uitgeverij:
Cargo
Genre:
Psychologische thriller
Pagina’s:
445

Deze blog bevat een affiliatie link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: De bibliotheek

Stilte, de geur van boeken en eindeloze rijen vol verhalen. De bibliotheek is één van de plaatsen waar ik het vaakst kom. Dat heeft een lange, lange historie.

Al sinds ik kan lezen, verslind ik boeken. De oude boeken van mijn ouders en de exemplaren van de oudere kinderen in het gezin had ik al snel allemaal gelezen. Het werd dus tijd om mijn blik te verruimen en lid te worden van een bibliotheek.

Als kind was ik lid van een kleine bibliotheek in het dorp, die gerund werd door vrijwilligers uit één van de kerken. Bijna iedere vrijdagavond toog ik er samen met mijn moeder heen. Ik kon er uren rondlopen. Het rook er naar oude boeken. Ik vond het heerlijk (en ruik stiekem nog steeds aan ieder boek). De bibliotheek had een houten vloer. Je hoorde iedere stap die mensen zetten, maar juist dat maakte het voor mij zo stil. Dat was namelijk ongeveer het enige. Er mocht elke week een onbeperkte voorraad boeken mee en dat was voor mij ideaal.

Eenmaal thuis begon dan het echte feest. Het eerste boek ging gelijk open en het hele weekend bleef ik lezen. Maar ja, toen kwam al snel het moment dat ik door de voor mijn leeftijd geschikte boeken heen was. Ik las veel boeken voor wat oudere kinderen, maar soms kon ik toch echt even niks meer vinden.

Tijd dus voor een vervolgstap. Ik werd lid van de grote, openbare bibliotheek. Er ging een complete boekenwereld voor me open. Na een paar bezoekjes snapte ik dat ik op categorie kon zoeken en dat een letter op de rug aangaf voor welke leeftijd een boek geschikt was. Ik keek mijn ogen uit. Deze bibliotheek was groter en drukker. De écht fijne sfeer zoals ik die in die kleine bibliotheek vond, vond ik daar niet. Maar ik vond daar wel boeken en daar ging het uiteindelijk om.

Inmiddels zijn we minstens twintig jaar verder. Ik ben nog steeds lid van diezelfde grote bibliotheek. Ik lees graag series en ben daarom geen ‘zoeker’, maar reserveer alles, zodat ik zeker weet dat ik de serie op volgorde kan lezen. Als er dan een boek binnen is, haast ik me naar de bieb. Inmiddels is daar veel veranderd. De bibliotheek is behalve een mooie verzamelplaats voor boeken ook een ontmoetingsplaats geworden. Ik ontdekte dat er elke dag wel iets te doen is. Soms zitten er oude vrouwen met een handwerkje. Ze keuvelen gezellig in het dialect waarmee ik ben opgegroeid. Stiekem zou ik dan het liefst ergens tussen de rijen boeken gaan zitten en gewoon even luisteren. Soms zitten er mensen te knutselen of worden (oudere) mensen geholpen bij het gebruik van hun smartphone. Andere mensen lezen de krant of zijn in de bibliotheek met hun zzp-werkzaamheden bezig.

De stilte in de bibliotheek is er dus niet altijd meer, maar nu hoor ik daar het dialect dat me zo overbekend in de oren klinkt. Ik woon inmiddels ergens anders, maar bezoek nog steeds de bibliotheek in mijn geboorteplaats en vind het heerlijk om dat dan te horen. De geur van boeken is vervangen door de geur van koffie. Maar de eindeloze rijen met verhalen zijn gebleven. En dat blijft toch de voornaamste reden dat ik zo’n trouwe bezoeker van de bibliotheek ben.

Boekenpraat: Ik zal de laatste zijn (Nadia Murad)

Van lezen komt mijn altijd actieve hoofd tot rust. Niet mijn eigen woorden, maar die van een ander staan dan even centraal. Ik geef vervolgens in mijn eigen woorden mijn mening over wat ik heb gelezen.

Het verhaal
Nadia groeit als jezidi-meisje op in Kocho, een klein dorpje in Irak. Ze leeft daar in een hechte gemeenschap en maakt deel uit van een grote familie. Iedereen kent iedereen en er is altijd wat te doen.

Dan valt ISIS binnen. Nadia beschrijft in het boek hoe haar leven vanaf dat moment verandert. Ze beschrijft hoe het dorp wordt uitgemoord en hoe de vrouwen en meisjes slachtoffer worden van ISIS. Nadia wordt in eerste instantie verkocht aan een vooraanstaand man. Ze is zijn seksslavin en wil er alles aan doen om te ontsnappen. Maar wat dan? Haar eigenaar dreigt dat er dan iets vreselijks zal gebeuren. Toch vraagt Nadia zich af of het erger kan dan wat ze nu meemaakt. Zal hij haar dan doden? Hij blijkt een andere straf voor haar in petto te hebben. Voor Nadia lijkt de dood een uitkomst. Ze beschrijft in dit boek haar innerlijke strijd tussen enerzijds het verlangen om zo snel mogelijk te sterven, zodat ze uit haar lijden verlost wordt en anderzijds de wens om te overleven en een beter leven op te bouwen.

Nadia weet op een bizarre manier uit de klauwen van ISIS te ontsnappen. Maar is er dan nog wel een leven? Zal haar eigen jezidi-gemeenschap haar nog toelaten na alles wat ze heeft meegemaakt? En waar is ze nog veilig? Wie kan ze haar verhaal vertellen? Kán ze haar verhaal eigenlijk wel vertellen?

Mening
Nadia Murad beschrijft in dit autobiografische boek hoe haar leven is verlopen. Ze neemt de lezer mee in de gruwelijkheden die haar zijn overkomen tijdens haar gevangenschap. De gebeurtenissen tussen haar gevangenneming en haar ontsnapping vinden plaats in een paar weken, maar er gebeurt zóveel dat het voelt alsof het boek over jaren gaat.

Het boek bestaat uit drie delen. Het eerste deel beschrijft de jeugd van Nadia in Kocho. Dit deel vond ik wat lastig lezen. Het was een opeenstapeling van feiten en dat maakte het soms wat langdradig.

Vanaf deel twee werd ik gegrepen en kon ik niet meer stoppen met lezen. Deel twee beschrijft de periode waarin Nadia als seksslavin bij ISIS leefde. In deel drie beschrijft ze wat er is gebeurd nadat ze wist te ontsnappen.

Het enige minpuntje is dat veel woorden niet vertaald zijn, dus die moeten even opgezocht worden om het begin van het boek goed te begrijpen (zeker als je net als ik niet een heel erg trouwe volger van het nieuws bent). Dat neemt niet weg dat ik dit boek een aanrader vind. Het geeft een verdrietig, realistisch beeld van de oorlog in Irak en Syrië en de rol van ISIS. En hoewel ik dit boek een aanrader vind, hoopt Nadia dat zij de laatste zal zijn die zo’n verhaal moet vertellen en zo’n boek moet schrijven.

Boekenpraat: Naar bed, naar bed (M.J. Arlidge)

Van lezen komt mijn altijd actieve hoofd tot rust. Niet mijn eigen woorden, maar die van een ander staan dan even centraal. Ik geef vervolgens in mijn eigen woorden mijn mening over wat ik heb gelezen.

Het verhaal
Inspecteur Helen Grace wordt geconfronteerd met de moord op een oude bekende. Ze wil er alles aan doen om de dader te pakken en moet en zal zorgen voor gerechtigheid. Maar dan valt er een tweede slachtoffer. Opnieuw is het iemand die ze heeft gekend. Heeft dit iets met haar te maken? Moet ze haar leidinggevende opbiechten dat ze een verband ziet tussen de slachtoffers en dat zij dat verband lijkt te zijn? Moet ze zelf op onderzoek uit? Het is voor Helen een bijna onmogelijke keuze. Wie kan ze vertrouwen? Wat gebeurt er met de informatie die ze kan geven? “Alles wat jij aanraakt, gaat dood.”

Ondertussen doen de collega’s van Helen er ook alles aan om de moorden op te lossen. Maar zitten ze op het juiste spoor? Wie kunnen zíj eigenlijk nog vertrouwen?

Mening
Ik weet niet wat het is met de boeken over Helen Grace, maar het duurt altijd even voor ik er lekker in zit. Ze worden geschreven vanuit vele perspectieven en dat is ook in dit vijfde deel het geval. Toch, als ik de start eenmaal heb gemaakt en de perspectieven ken, kan ik niet meer stoppen met lezen. In dit vijfde deel wist Arlidge me opnieuw mee te nemen in de gedachtewereld van Helen Grace en de verschillende andere personages. En toch wist Arlidge het ook weer voor elkaar te krijgen om pas ergens op de laatste bladzijden een vastomlijnd idee te hebben van wie de dader zou kunnen zijn. Zelfs toen twijfelde ik nog, tot bijna de laatste bladzijde.

Helen vind ik een intrigerend personage. Ze weet me de hele serie al te boeien. Soms vind ik het jammer dat alles meer dan nodig lijkt om haar blijft draaien, maar dat maakt voor mij tegelijk deze boeken zo boeiend.

Serie
Het gebeurde al eerder in de serie, maar zeker in dit vijfde deel komt veel terug uit eerdere delen. Ik zou dus aanraden om de boeken op volgorde te lezen en om niet een wat recenter deel als eerste te lezen. Dat zou maken dat veel dingen niet goed te begrijpen zijn.