Boekenpraat: Familie op de vlucht (Diney Costeloe)

Het verhaal
Dit verhaal speelt zich af net voor de Tweede Wereldoorlog, in het Duitsland onder leiding van Hitler. De Joodse Ruth kijkt in het midden van de nacht machteloos toe hoe haar man Kurt wordt opgepakt. Ze blijft achter met haar vier bange kinderen. Laura (10), Inge (7) en tweeling Peter en Hans (3) zijn bang van alle geluiden die ze horen. Dan dringt tot moeder Ruth door dat er meer aan de hand is. Haar huis en haar winkel staan in brand. Ze moet vluchten, maar de weg naar buiten is al volledig afgesloten door de vlammen en de rook.

Ruth weet met dank aan de buren zichzelf en de kinderen in veiligheid te brengen. Ze kan echter nergens heen. Het is 1937 en Joden worden veracht, mishandeld en genegeerd. Zonder haar man Kurt moet Ruth zichzelf en de kinderen in veiligheid brengen.

Het boek beschrijft de vlucht van Ruth en de kinderen in het door Hitler geregeerde Duitsland, op zoek naar vrijheid en vrede. Ook vertelt het boek het verhaal van Kurt, nadat hij door de SS is opgepakt. Het boek eindigt net voor de Tweede Wereldoorlog begint.

Mening
Nadat ik de eerdere boeken van Diney Costeloe ademloos had gelezen, begon ik vol verwachting aan dit derde boek. De drie boeken staan overigens allemaal los van elkaar.

Costeloe schrijft in haar boeken over wat onbekendere gebeurtenissen die zich net voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog afspeelden. Ook in dit boek wist Costeloe me weer te grijpen. Ik las het boek in een paar avonden uit. Costeloe liet me de angst voelen van de vluchtende familie, liet me soms schrikken van de gruwelen die mensen elkaar aan konden doen en liet me zien hoe hoop letterlijk deed leven.

Dit boek vertelt het schrijnende verhaal van rassenhaat en verraad, maar ook het mooie verhaal van moed en kracht. Ik zou er graag nog veel meer over zeggen, maar zou dan veel te veel van het verhaal weggeven. Wie dus benieuwd is geworden, zal dit boek zelf moeten lezen.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘Familie op de vlucht’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Familie op de vlucht
Auteur:
Diney Costeloe
Uitgeverij: De Fontein
Genre:
Roman
Pagina’s:
351

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Geachte Mr. Knightley (Katherine Reay)

Het verhaal
Samantha (Sam) Moore heeft een ingewikkelde jeugd gehad. Ze heeft in diverse pleeggezinnen gewoond, heeft zelfs een poosje op straat geleefd en aan de tijd bij haar biologische ouders denkt ze liever nooit meer terug. Sinds een aantal jaren woont Sam in Grace House, een tehuis voor jongeren.

In alle moeilijke jaren was er altijd één constante factor in Sams leven: Boeken. Sam heeft een innige band met de personages uit de boeken van Jane Austen. Die personages helpen Sam om in de huidige maatschappij te overleven.

Sam kent de boeken van Austen bijna volledig uit haar hoofd. Als ze het nodig heeft om zichzelf te beschermen, vlucht ze in personages. Ze citeert of parafraseert de personages dan.

Sam heeft altijd gedroomd van een studie, maar dat leek voor haar een onmogelijke droom. Dan krijgt ze een aanbod van een stichting. De stichting wil haar studie betalen (inclusief huurwoning). De stichting wordt gerund door een man die zich Mr. Knightley noemt. De naam geeft Sam direct vertrouwen. Mr. Knightley verwacht in ruil voor zijn gulheid dat Sam hem op de hoogte houdt van haar leven en haar studievorderingen. Mr. Knightley schrijft niet terug.

De brieven aan Mr. Knightley zijn voor Sam als een therapie. Haar hele hart kan ze in de brieven delen met de geheimzinnige Mr. Knightley. Langzaam kunnen haar personages plaatsmaken voor de echte Sam. Totdat blijkt dat jezelf zijn ook betekent dat je vertrouwen beschaamd kan worden. Heeft Sam dan toch de personages uit vroegere tijden weer nodig?

Mening
In eerste instantie had ik wat moeite met dit boek. Ik heb zelf alleen ‘Trots en Vooroordeel’ van Jane Austen gelezen. Ik ‘ken’ de personages uit dat boek zijdelings, maar zou niets over hen kunnen schrijven. In het begin zorgde dat ervoor dat ik het moeilijk kon volgen als Sam weer in één van haar personages schoot. Sam vergelijkt bovendien andere mensen met personages uit de boeken van Austen en ik kon me daar dan moeilijk een voorstelling bij maken.

Halverwege het boek werd ik echter toch gegrepen. Ik besefte steeds meer dat dit boek over meer gaat dan de liefde voor Austen. Dit boek gaat over jezelf zijn en over liefde, vertrouwen en wantrouwen. Dit boek gaat ook over kinderen met een kras op hun ziel. Al die thema’s begon ik steeds meer terug te zien en op het laatst ontroerde het boek me diep.

‘Geachte Mr. Knightley’ zou ik sowieso aanraden aan de liefhebbers van het werk van Jane Austen. Het is echter voor de leken op het gebied van klassiekers ook een mooi boek over diepere thema’s.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘Geachte Mr. Knightley’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Geachte Mr. Knightley
Auteur:
Katherine Reay
Uitgeverij:
Kok
Genre:
Roman
Pagina’s:
351

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: De jongen op het houten kistje (Leon Leyson)

Het verhaal
Dit autobiografische boek vertelt het verhaal van Leib Lejzon, beter bekend als Leon Leyson. Leon woonde in Polen toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Heel lang kon zijn familie hem nog geruststellen door steeds te denken dat er niets ergers kon gebeuren dan wat ze nu meemaakten.

Het kon wel erger dan de familie en Leon hadden gedacht. Dit boek beschrijft hoe Leon in een getto ging wonen en hoe hij zich keer op keer verzette tegen de Duitsers. Het gaf hem een goed gevoel om iets te doen. Veel kon hij niet doen, maar alle kleine beetjes gaven hem een gevoel van verzet en zelfstandigheid.

Het leven van Leon lijkt te stoppen als op zijn tiende de oorlog uitbreekt. Hij kan niet meer naar school en moet altijd op zijn hoede zijn. Zijn vader kan het gezin redden. Zijn vader werkt namelijk bij Oskar Schindler, de ‘nazi’ die honderden Joden redde.

Leon beschrijft hoe hij werkte in de fabriek van Schindler. Hij moest daar munitie maken, maar was nauwelijks groot genoeg om bij de machines te kunnen. Hij moest op een kistje staan om zijn werk te kunnen doen en werd daarom ‘de jongen op het houten kistje’ genoemd. Keer op keer weet Oskar Schindler het leven van Leon en een aantal van zijn familieleden te redden. Schindler kan echter niet voorkomen dat Leon honger lijdt en dat hij de rest van zijn leven het verdriet voelt als hij praat over wat hij in de oorlog heeft meegemaakt.

Mening
In eerste instantie had ik dit boek opgevat als een roman, waardoor ik in het begin wat moeite had met de stijl. Toen ik ging inzien dat het hier ging om een levensverhaal, las het verhaal direct heel anders.

Leyson beschrijft het leven in de kampen en in het getto en in de wereldberoemd geworden fabriek van Schindler. Dat doet hij op zo’n manier dat het boek me echt raakte. Zonder dat Leyson erg in detail treedt, laat hij voor de lezer weinig aan de verbeelding over.

Wat me het meest raakte, was wat ik las over het leven van Leyson na de oorlog. Hij heeft geprobeerd de oorlog zijn leven niet te laten beïnvloeden. De invloed was er echter wel. Tot op het allerlaatst heeft Leyson keer op keer al het verdriet gevoeld en alle vernedering die hij voelde tijdens de oorlog. Dat heeft hem er echter niet van weerhouden om zijn verhaal eerst te vertellen en daarna op te schrijven en zo te delen met de wereld.

Dit boek is een historische weergave van feiten. Het laat het wereldberoemde verhaal van Schindlers lijst zien, beschreven vanuit een overlevende. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘De jongen op het houten kistje’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: De jongen op het houten kistje
Auteur:
Leon Leyson
Uitgeverij:
Boekerij
Genre:
Non-fictie – Tweede Wereldoorlog
Pagina’s:
221 (en een aantal fotopagina’s)

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor

“Ben je gek?”

Sommige mensen hebben de gewoonte om af en toe te roepen: “Ben jíj gek?” Echt serieus is die retorische vraag nooit. De laatste paar maanden vind ik het echter grappig om op die vraag te reageren. Als een goede bekende roept: “Ben je gek ofzo?” antwoord ik heel geduldig, gevat en grappig bedoeld: “Ja, dat klopt, daar word ik al een poosje voor behandeld.”

Helemaal normaal ben ik niet
Ondanks dat ik er nu grapjes over maak, is de vraag of ik wel helemaal normaal ben er één die heel lang door mijn hoofd heeft gespookt. Ik voelde me altijd al wel wat anders dan een ander, maar de laatste jaren werd dat echt een probleem. Ik heb het zelf ook honderd keer (maar dan wél serieus bedoeld) tegen hulpverleners geroepen: “Ik ben toch niet gek?!”

Na mijn diagnose autisme begreep ik dat ik inderdaad niet gek ben, maar wel een beetje anders. Niet dat ik denk dat er een ‘normaal’ bestaat, maar toch. Opeens kon ik mijn denkwijze en mijn snelle overprikkeling begrijpen. Ik stopte met het veroordelen ervan en begon een weg te zoeken om ermee te leren leven.

Niet gek, wel autistisch
Na mijn diagnose vielen honderden puzzelstukjes op hun plaats. Ik wist vanuit mijn onderwijskundige achtergrond behoorlijk wat over autisme, maar over autisme bij vrouwen wist ik vrijwel niets. Ik wilde erover lezen, maar stelde dat op de één of andere manier toch uit.

Een poosje geleden was ik toe aan het eerste informatieve boek over autisme. Ik had al wel de roman ‘Zondagskind’ van Judith Visser gelezen, over opgroeien met autisme, maar nu wilde ik informatie. Ik las daarom ‘Niet ongevoelig’ van Henny Struik. Vanaf de eerste bladzijde kon ik wel huilen van herkenning. Dit ging over mij. Ik ben dus niet de enige die tegen problemen als de mijne aanloopt. Ik zou het boek niet kunnen samenvatten, want ik zou alles wel op willen schrijven.

Wat herkenning doet
Omdat een samenvatting niet lukt, besloot ik iets te schrijven over wat (h)erkenning met mij doet.

Na het overlijden van mijn vader hebben heel veel mensen geprobeerd me in contact te brengen met ‘lotgenoten’. Ten eerste had ik al een hekel aan dat woord en ten tweede heb ik daar nooit behoefte aan gehad. Ik had mijn verdriet, een ander had zijn of haar verdriet, maar ik had geen enkele behoefte om dat met elkaar te delen. Bovendien was ik bang dat het verdriet van de ander ook mijn verdriet zou worden. En ook niet onbelangrijk: Mijn eigen rouw was van mij. Ik zocht die herkenning niet.

Gek genoeg doe ik dat bij autisme dus wel. Het helpt me om mezelf te accepteren als ik lees dat anderen ook:

  • doodmoe zijn;
  • middagdutjes doen;
  • heel gewoon over kunnen komen tijdens een afspraak, maar daarna bekaf zijn;
  • overprikkeld kunnen raken van iets waar ze wel plezier aan beleven;
  • alle gesprekken in een kamer opvangen op feestjes;
  • altijd bezig zijn met hun werk, ook thuis;
  • soms denken dat ze hun autisme ‘onder controle’ hebben, maar er dan weer keihard mee geconfronteerd worden;
  • zichzelf in een moeilijk gesprek af en toe moeten vertellen dat het tijd is om de ander weer aan te kijken.

Je leven vormgeven
In het slot van het boek beschrijft Henny Struik dat het moeilijk kan zijn om je leven opnieuw vorm te geven na de diagnose autisme en dat dat voornamelijk zo is voor mensen die oververmoeid zijn geraakt. Die mensen weten heel goed dat het anders moet, maar weten niet hoe. Ik ben één van die oververmoeide mensen. Na bijna een jaar thuis ben ik nog steeds overprikkeld en oververmoeid. Ik weet dat het anders moet en toch trap ik er steeds weer in. Verjaardag? Ik kom. Ik weet dat ik maar even moet gaan als ik moe ben, maar ik blijf toch hangen, want ja, zo ‘hoort’ dat toch?

Het vormgeven van mijn leven en de toekomst vind ik op dit moment het moeilijkst.

Dit boek hielp me in de (h)erkenning dat ik niet de enige ben. Ik klikte gelijk een volgend boek over autisme mijn huis in, want de (h)erkenning doet me goed. Ik ben niet gek, ik ben autistisch en vooral mezelf. En ik ben zoekend naar hoe ik als mezelf mijn leven in kan delen.

Meer lezen?
Mijn recensie over ‘Zondagskind’ van Judith Visser.
De blog over mijn diagnose en hoe de puzzelstukjes vielen.
De link naar het boek ‘Niet ongevoelig’ van Henny Struik op bol.com.

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: De amandelboom (Michelle Cohen Corasanti)

Het verhaal
Ichmad Hamid is een slimme, moedige jongen. Hij is een Palestijn en woont in bezet gebied in Israël. Al heel jong leert hij wat haat en vijandschap is en verliest hij geliefden aan de dood.

Als Ichmads vader gevangen wordt genomen, voelt Ichmad zich schuldig. Zou hij niet in de gevangenis moeten zitten in plaats van zijn vader? Ichmad zou er alles voor over hebben om met zijn vader te ruilen, maar het kan niet.

Ichmad zou op school moeten zitten, maar in plaats daarvan zorgt hij voor zijn familie. Hij moet hen onderhouden en beschermen. Hij doet zwaar werk, waar hij nauwelijks genoeg mee verdient om zijn familie van te onderhouden.

Dan krijgt hij de mogelijkheid om te gaan studeren. Ichmad heeft altijd gedroomd van een studie wis- of natuurkunde, maar als hij de kans krijgt, gaat hij twijfelen. Hoe moet zijn familie overleven zonder hem? Kan hij als Palestijn wel tussen de Joden studeren?

Het verhaal beschrijft het leven van Ichmad van 1955 tot 2009. De lezer leert Ichmad kennen als klein jongetje en wordt vervolgens meegenomen in zijn levensverhaal.

Mening
Op de kaft van het boek staat: ‘Een episch verhaal zo groot als De vliegeraar.’ Dat wekte mijn interesse, omdat ik De Vliegeraar met veel belangstelling had gelezen.

Dit boek beschrijft het leven vol tegenstrijdheden, haat en liefde in de Palestijnse gebieden in Israël. Ik had al veel boeken gelezen vanuit Joods perspectief, maar dit boek belicht het Palestijnse perspectief. Het was voor mij bijna onvoorstelbaar dat Palestijnen zo anders werden behandeld dan de Joden. Het wantrouwen tegenover elkaar is onbeschrijflijk groot.

Het boek beschrijft de angst, de haat en de bitterheid. Daarnaast beschrijft het boek familieliefde, doorzettingsvermogen en de strijd om te mogen zijn wie je bent.
Ik was er erg van onder de indruk en zou het iedereen aanraden.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘De amandelboom’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: De amandelboom
Auteur:
Michelle Cohen Corasanti
Uitgeverij:
Xander Uitgevers BV
Genre:
Roman
Pagina’s:
344

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Op dit moment (Karen Kingsbury)

Het verhaal
Op Hamilton High, de school waar Wendell Quinn directeur is, gaat het niet goed. Er zijn veel bendegevechten, tienerzwangerschappen zijn aan de orde van de dag, spijbelen is meer regel dan uitzondering, de resultaten zijn slecht en er is veel geweld tussen de rivaliserende bendes. Het moet anders. Wendell voelt het als zijn plicht om de jongeren te laten zien dat het ook anders kán. Op dit moment. Wendell start een Bijbelstudiegroep. Leerlingen kunnen na schooltijd twee keer per week vrijwillig deelnemen; niets is verplicht. De groep is vanaf het begin een succes, maar stuit ook op tegenstand. Is zo’n groep niet in strijd met de godsdienstvrijheid?

Wendell wordt aangeklaagd en moet zich verdedigen voor de rechter. Daar lijdt hij persoonlijk onder, maar ook zijn gezin heeft eronder te lijden. Advocaat Luke Baxter komt Wendell te hulp. Hij wil strijden voor godsdienstvrijheid. Maar gaat dat niet ten koste van zijn eigen gezin?

Mening
Karen Kingsbury schreef al meer boeken over de familie Baxter. Ik heb die boeken niet gelezen, maar kon dit boek toch prima volgen. Wat ik heel prettig vind, is dat alle familieleden aan het begin van het boek even worden voorgesteld. Waar nodig kon ik terugbladeren om te kijken wie bij wie hoorde. Dat was echter niet heel veel nodig.

In Amerika is godsdienstvrijheid toch wel iets anders dan in Nederland. Je kunt daar als directeur daadwerkelijk voor het gerecht worden gedaagd omdat je je leerlingen leert bidden. Dat is iets wat in Nederland onvoorstelbaar is.

Ik vond het een ontroerend verhaal vol geloof, hoop en liefde. De verhalen van Wendell en Luke Baxter worden mooi weergegeven.

Enige minpuntje aan dit boek vond ik het hoge ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ gehalte. Probleem, even bidden en opgelost. Ik vind het geloofsvertrouwen in dit boek echt heel mooi om te lezen, maar soms komt het hier wel erg naïef over. Ondanks dat werd ik dus wel geraakt door de liefde en het vertrouwen in dit boek, maar toch had ik het graag wat (in mijn ogen) realistischer gezien.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘Op dit moment’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Op dit moment
Auteur:
Karen Kingsbury
Uitgeverij:
KokBoekencentrum
Genre:
Christelijke roman
Pagina’s:
346

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Zondagskind (Judith Visser)

Het verhaal
Jasmijn Vink groeit op in Rotterdam. Ze woont daar met haar ouders en haar oudere broer en met haar beste vriendin Senta. Senta is een hond, maar dat vraagt nooit iemand. Senta is gewoon Jasmijns vriendin. Veel mensen vinden dat Jasmijn te vaak alleen is, maar daar snapt Jasmijn niets van. Ze is nooit alleen; ze is altijd met Senta.

Als Jasmijn vier is, moet ze naar school. Ze voelt zich daar opgesloten. Hoe houden al die andere kinderen het daar hele dagen uit? Waarom horen ze de herrie die ze maken niet?

Jasmijn besluit haar eigen leven te leiden, maar dat wordt door de omgeving niet altijd geaccepteerd. Jasmijns moeder accepteert haar wel zoals ze is: “Zo is ze nu eenmaal.” Maar wat is dat ‘zo’ eigenlijk? Jasmijn komt er pas op veel latere leeftijd achter dat dat ‘zo’ autisme heet. Dit boek beschrijft haar zoektocht naar een ‘normaal’ leven. Alsof opgroeien nog niet lastig genoeg is.

Mening
Eerlijk gezegd heb ik even getwijfeld of ik wel een recensie zou schrijven over dit boek. Ik was bang dat ik niet heel veel verder zou komen dan ‘wauw’ en een oproep om allemaal dit boek te lezen. Dat komt vooral door de herkenning die ik, recent gediagnosticeerd met autisme, in dit boek vond. Daarom gaat dit niet over mijn mening, maar over herkenning.

Herkenning
Ik las dit boek vorig jaar al een keer. Ik herkende heel veel, maar dat kon niet, want ik was niet autistisch. Ik stopte het weg. Ik ben dus wél autistisch. Ik herkende lang niet alles, maar dit zijn de dingen waarin ik het meeste herkenning vond:
*Bellen is echt drama. Jasmijn neemt gewoon niet op. Ik neem meestal wel op, omdat ’t moet, maar liever niet.
*De enorme verlegenheid van de jonge Jasmijn. Ik was ook ‘schattig verlegen’.
*Jasmijn staat stil bij de dingen waar een ander niet over nadenkt. Ik ook.
*Jasmijn kan zich elke seconde van alles wat er ooit is gebeurd nog herinneren. Ik snapte heel lang niet waarom anderen dat niet konden, net als Jasmijn. Inmiddels snap ik dat die anderen het ook niet ‘expres’ doen als ze dingen vergeten.
*Jasmijn wil niet mee op schoolkamp. Ze houdt het tot kwart over drie al nauwelijks uit. Herkenbaar als leerling én als leerkracht.
*Jasmijn heeft veel last van bijgeluiden. Bijgeluiden zijn als ballen die raak zijn. Haar hoofd is een doel zonder keeper. Ik zeg altijd dat ik geen filter heb, maar deze klinkt ook prima.
*Jasmijn zegt op een gegeven moment als ze verdriet heeft: “Mijn hart was bont en blauw, maar aan de buitenkant zie je dat niet.” Precies dat is wat zo vaak voor onbegrip heeft gezorgd. Ik zie er zo vrolijk uit.
*Iemand zegt tegen Jasmijn: “Jij voelt je ‘normaal’ zolang alles gaat hoe het volgens jou hoort te gaan.” Hier nog één.

Maar het meeste herkenning vond ik toch wel in wat Jasmijn denkt over haar vriendin Colette: “Colette kon haar ziel een schildje omdoen. Ik niet.”

Het missen van dat schild is precies wat het leven soms zo overweldigend voor me maakt. Het leven met al zijn prikkels en geluiden. Prikkels en geluiden die een ander niet opmerkt, maar ik wel.

Dus ja, ik zeg het toch nog maar een keer tegen iedereen die wat meer van autisme wil snappen: Dit boek is een aanrader!  

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘Zondagskind’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Zondagskind
Auteur:
Judith Visser
Uitgeverij:
HarperCollins
Genre:
Roman
Pagina’s:
478

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Laura H. Het kalifaatmeisje uit Zoetermeer (Thomas Rueb)

Het verhaal
In 2016 ‘kent’ de hele wereld Laura H. Ze is een jonge vrouw uit Zoetermeer, die bijna een jaar in het kalifaat van Islamitische Staat heeft geleefd, samen met haar man Ibrahim en haar twee kinderen.
Na haar ontsnapping gaan de beelden van haar eerste interview de wereld over. Laura wil naar huis, terug naar haar vader in Nederland. Hij heeft haar geholpen te ontsnappen uit het kalifaat. Eenmaal op Schiphol wordt Laura gearresteerd. De autoriteiten zijn bang dat ze niet is gevlucht, maar dat ze is gestuurd door IS. Ze zou in Nederland of elders in Europa een aanslag moeten plegen.

Het Openbaar Ministerie gaat uit van het ‘zwartste scenario’ en daarom wordt haar hechtenis keer op keer verlengd.

In dit boek volgt journalist Thomas Rueb het spoor van Laura. Hij reist af naar Irak en spreekt met Laura zelf en de mensen die bij haar ontsnapping betrokken waren. Wie is Laura? Hoe kwam ze bij IS terecht? Is ze echt zo onschuldig als ze zegt te zijn? Wat is de rol van de Nederlandse overheid in dit verhaal?

Mening
Op de achterkant van het boek staat dat dit boek het verhaal vertelt van een land dat worstelt met de vraag wanneer je een terrorist bent.
Ik merkte dat die vraag ook mij tijdens het lezen bezig bleef houden. Laura klonk als een slachtoffer. Aan de andere kant had zij wel zélf de keuze gemaakt om af te reizen naar het kalifaat. Hoe onschuldig was ze dan?

Ik heb dit dikke boek in een paar dagen gelezen. Het las vlot en ik wilde Laura beter leren kennen. Het verhaal vertelt de gewelddadige werkelijkheid van het leven in het kalifaat van IS. Het vertelt het verhaal van radicalisering en van omkering. Het vertelt ook het verhaal van de vader van Laura, die er alles aan heeft gedaan om zijn dochter veilig terug te laten komen.

Ik vond het meeslepend, spannend, gruwelijk, bizar en boeiend. Mooi om zo de achtergronden bij het nieuws te lezen.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘Laura H.’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Laura H. Het kalifaatmeisje uit Zoetermeer
Auteur:
Thomas Rueb
Uitgeverij:
Das Mag Uitgevers
Genre: Non-fictie – terrorisme
Pagina’s:
538

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Verpest (Liesbeth van Kempen)

Het verhaal
Barbara woont sinds kort met haar gezin in Frankrijk en organiseert daar workshops. Met behulp van paarden wil ze mensen inzicht geven in hun gedrag en emoties. Ze heeft van een man -die anoniem wil blijven- de opdracht gekregen om een workshop voor zeven mensen te organiseren. Alle deelnemers verdienen de vier dagen durende workshop echt, heeft de man gemaild. De onbekende man betaalt en de deelnemers mogen niet weten wie hij is. Op het laatste moment zegt de onbekende man echter af, maar hij vraagt Barbara de workshop wel gewoon door te laten gaan.

Eén voor één druppelen vervolgens de zeven deelnemers aan de workshop binnen. Barbara heeft al snel door dat de deelnemers elkaar ergens van kennen. Hun gedeelde verleden lijkt echter niet iets te zijn waar ze trots op zijn of waar ze blij mee zijn. Waarom doen ze er zo vaag over?

Dan verdwijnen twee deelnemers. Dat lijkt nog heel onschuldig. Totdat er steeds meer deelnemers verdwijnen. Wat is hier aan de hand? Welk spel wordt hier gespeeld en door wie?

Mening
In deze thriller spelen elf personages een belangrijke rol. Omdat het boek in de beschrijvende vorm is geschreven, vond ik dat echter geen enkel probleem. Ik leerde alle personages al snel kennen. Toch wist de auteur ook genoeg vragen open te houden over de verschillende personages, tot op de laatste bladzijde van het boek.

In dit boek wordt duidelijk dat het verleden een grote rol kan spelen in het heden. De gevolgen van pesten worden beschreven, voor de gepeste én voor de pester. Met name in de laatste hoofdstukken komt dat aan bod en ik vond dat heel heftig om te lezen. Daarnaast vind ik het belangrijk dat er aandacht is voor dit thema. De impact van pesten wordt naar mijn mening nog veel te veel onderschat. Ik denk dat het voor pesters, gepesten, leerkrachten én anderen daarom heel goed is om dit boek te lezen. Hoewel het niet is gebaseerd op feiten, opent het wellicht wel wat ogen.

De spanning in het boek bouwt zich vanaf de eerste bladzijde op en komt pas op het allerlaatste moment tot een climax. Dat maakte dat ik het geboeid kon lezen. Ik ga zeker meer lezen van deze schrijfster.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Verpest’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Verpest
Auteur:
Liesbeth van Kempen
Uitgeverij:
De Fontein
Genre:
Thriller
Pagina’s:
302

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Zolang ik jou heb (Susan Crandall)

Het verhaal
Zomer 1963.
De negenjarige Starla woont al jaren bij haar oma in Mississippi. Soms komt haar vader op bezoek, maar die is vooral aan het werk op het olieplatform. Starla’s moeder woont al jaren heel ver weg om geld te verdienen in de muziekindustrie.

Starla vindt het leven bij haar oma zwaar. Oma wil een echte dame van haar maken, maar Starla houdt niet van een echte dame zijn. En de zoiets-doet-een-dame-niet-preek van oma kent ze inmiddels wel uit haar hoofd. Tijd voor verandering.

Starla besluit weg te lopen en op zoek te gaan naar haar moeder. Als ze daar eenmaal is, zal haar vader ook wel bij hen komen wonen en komt alles goed. Maar de reis is zwaar en blijkt veel en veel langer dan Starla had gedacht. Ze kan lopend haar moeder nooit bereiken. Dan krijgt ze een lift van Eula, een donkere vrouw. Hoewel Starla is opgegroeid met het idee dat je donkere mensen niet kunt vertrouwen, stapt ze toch bij haar in de auto. Daar is ook James, een blanke baby. Hoe komt die daar? Eula neemt Starla mee naar haar huis, maar Starla wil verder. Ze wil naar haar moeder.

Samen met Eula en James reist Starla de lange weg naar haar moeder. Dat blijkt echter niet zo eenvoudig, op stap met een donkere vrouw. Waarom eigenlijk niet? En wat zou Starla zonder Eula moeten? Of Eula zonder Starla? Welke geheimen draagt Eula met zich mee? Wie is nu eigenlijk je echte familie? Zit dat in bloedbanden en huidskleur of in liefde?

Mening
Ik heb erg genoten van dit boek. Het boek is geschreven in de ik-vorm vanuit het perspectief van de negenjarige Starla. Dat er maar één persoon aan het woord was, maakte voor mij dat het boek lekker vlot las. De gedachtewereld van Starla wordt humoristisch weergegeven. Starla is spontaan en ik ging daar als lezer helemaal in mee. Eén van mijn favoriete zinnen spreekt Starla uit tijdens haar (zoveelste, onterechte) huisarrest: “Dat rotjoch ging absoluut niet naar de parade kijken en dan op de terugweg hier langs fietsen met zijn zakken vol snoep, terwijl ik hier zat te smelten tot een hoopje dame!” Ik houd van deze kinderlijke verontwaardiging.

Daarnaast vond ik het confronterend om (opnieuw) een boek te lezen waaruit blijkt dat in Amerika huidskleur nog zo heel lang een grote rol heeft gespeeld.

Ik zou dit boek samenvatten als een boek vol angst, verdriet, liefde en vertrouwen.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Zolang ik jou heb’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Zolang ik jou heb
Auteur:
Susan Crandall
Uitgeverij:
Mozaïek
Genre:
Roman
Pagina’s:
380

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.