Boekenpraat: Zondagskind (Judith Visser)

Het verhaal
Jasmijn Vink groeit op in Rotterdam. Ze woont daar met haar ouders en haar oudere broer en met haar beste vriendin Senta. Senta is een hond, maar dat vraagt nooit iemand. Senta is gewoon Jasmijns vriendin. Veel mensen vinden dat Jasmijn te vaak alleen is, maar daar snapt Jasmijn niets van. Ze is nooit alleen; ze is altijd met Senta.

Als Jasmijn vier is, moet ze naar school. Ze voelt zich daar opgesloten. Hoe houden al die andere kinderen het daar hele dagen uit? Waarom horen ze de herrie die ze maken niet?

Jasmijn besluit haar eigen leven te leiden, maar dat wordt door de omgeving niet altijd geaccepteerd. Jasmijns moeder accepteert haar wel zoals ze is: “Zo is ze nu eenmaal.” Maar wat is dat ‘zo’ eigenlijk? Jasmijn komt er pas op veel latere leeftijd achter dat dat ‘zo’ autisme heet. Dit boek beschrijft haar zoektocht naar een ‘normaal’ leven. Alsof opgroeien nog niet lastig genoeg is.

Mening
Eerlijk gezegd heb ik even getwijfeld of ik wel een recensie zou schrijven over dit boek. Ik was bang dat ik niet heel veel verder zou komen dan ‘wauw’ en een oproep om allemaal dit boek te lezen. Dat komt vooral door de herkenning die ik, recent gediagnosticeerd met autisme, in dit boek vond. Daarom gaat dit niet over mijn mening, maar over herkenning.

Herkenning
Ik las dit boek vorig jaar al een keer. Ik herkende heel veel, maar dat kon niet, want ik was niet autistisch. Ik stopte het weg. Ik ben dus wél autistisch. Ik herkende lang niet alles, maar dit zijn de dingen waarin ik het meeste herkenning vond:
*Bellen is echt drama. Jasmijn neemt gewoon niet op. Ik neem meestal wel op, omdat ’t moet, maar liever niet.
*De enorme verlegenheid van de jonge Jasmijn. Ik was ook ‘schattig verlegen’.
*Jasmijn staat stil bij de dingen waar een ander niet over nadenkt. Ik ook.
*Jasmijn kan zich elke seconde van alles wat er ooit is gebeurd nog herinneren. Ik snapte heel lang niet waarom anderen dat niet konden, net als Jasmijn. Inmiddels snap ik dat die anderen het ook niet ‘expres’ doen als ze dingen vergeten.
*Jasmijn wil niet mee op schoolkamp. Ze houdt het tot kwart over drie al nauwelijks uit. Herkenbaar als leerling én als leerkracht.
*Jasmijn heeft veel last van bijgeluiden. Bijgeluiden zijn als ballen die raak zijn. Haar hoofd is een doel zonder keeper. Ik zeg altijd dat ik geen filter heb, maar deze klinkt ook prima.
*Jasmijn zegt op een gegeven moment als ze verdriet heeft: “Mijn hart was bont en blauw, maar aan de buitenkant zie je dat niet.” Precies dat is wat zo vaak voor onbegrip heeft gezorgd. Ik zie er zo vrolijk uit.
*Iemand zegt tegen Jasmijn: “Jij voelt je ‘normaal’ zolang alles gaat hoe het volgens jou hoort te gaan.” Hier nog één.

Maar het meeste herkenning vond ik toch wel in wat Jasmijn denkt over haar vriendin Colette: “Colette kon haar ziel een schildje omdoen. Ik niet.”

Het missen van dat schild is precies wat het leven soms zo overweldigend voor me maakt. Het leven met al zijn prikkels en geluiden. Prikkels en geluiden die een ander niet opmerkt, maar ik wel.

Dus ja, ik zeg het toch nog maar een keer tegen iedereen die wat meer van autisme wil snappen: Dit boek is een aanrader!  

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘Zondagskind’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Zondagskind
Auteur:
Judith Visser
Uitgeverij:
HarperCollins
Genre:
Roman
Pagina’s:
478

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Laura H. Het kalifaatmeisje uit Zoetermeer (Thomas Rueb)

Het verhaal
In 2016 ‘kent’ de hele wereld Laura H. Ze is een jonge vrouw uit Zoetermeer, die bijna een jaar in het kalifaat van Islamitische Staat heeft geleefd, samen met haar man Ibrahim en haar twee kinderen.
Na haar ontsnapping gaan de beelden van haar eerste interview de wereld over. Laura wil naar huis, terug naar haar vader in Nederland. Hij heeft haar geholpen te ontsnappen uit het kalifaat. Eenmaal op Schiphol wordt Laura gearresteerd. De autoriteiten zijn bang dat ze niet is gevlucht, maar dat ze is gestuurd door IS. Ze zou in Nederland of elders in Europa een aanslag moeten plegen.

Het Openbaar Ministerie gaat uit van het ‘zwartste scenario’ en daarom wordt haar hechtenis keer op keer verlengd.

In dit boek volgt journalist Thomas Rueb het spoor van Laura. Hij reist af naar Irak en spreekt met Laura zelf en de mensen die bij haar ontsnapping betrokken waren. Wie is Laura? Hoe kwam ze bij IS terecht? Is ze echt zo onschuldig als ze zegt te zijn? Wat is de rol van de Nederlandse overheid in dit verhaal?

Mening
Op de achterkant van het boek staat dat dit boek het verhaal vertelt van een land dat worstelt met de vraag wanneer je een terrorist bent.
Ik merkte dat die vraag ook mij tijdens het lezen bezig bleef houden. Laura klonk als een slachtoffer. Aan de andere kant had zij wel zélf de keuze gemaakt om af te reizen naar het kalifaat. Hoe onschuldig was ze dan?

Ik heb dit dikke boek in een paar dagen gelezen. Het las vlot en ik wilde Laura beter leren kennen. Het verhaal vertelt de gewelddadige werkelijkheid van het leven in het kalifaat van IS. Het vertelt het verhaal van radicalisering en van omkering. Het vertelt ook het verhaal van de vader van Laura, die er alles aan heeft gedaan om zijn dochter veilig terug te laten komen.

Ik vond het meeslepend, spannend, gruwelijk, bizar en boeiend. Mooi om zo de achtergronden bij het nieuws te lezen.

Dit boek ook lezen?
Je koopt ‘Laura H.’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Laura H. Het kalifaatmeisje uit Zoetermeer
Auteur:
Thomas Rueb
Uitgeverij:
Das Mag Uitgevers
Genre: Non-fictie – terrorisme
Pagina’s:
538

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Verpest (Liesbeth van Kempen)

Het verhaal
Barbara woont sinds kort met haar gezin in Frankrijk en organiseert daar workshops. Met behulp van paarden wil ze mensen inzicht geven in hun gedrag en emoties. Ze heeft van een man -die anoniem wil blijven- de opdracht gekregen om een workshop voor zeven mensen te organiseren. Alle deelnemers verdienen de vier dagen durende workshop echt, heeft de man gemaild. De onbekende man betaalt en de deelnemers mogen niet weten wie hij is. Op het laatste moment zegt de onbekende man echter af, maar hij vraagt Barbara de workshop wel gewoon door te laten gaan.

Eén voor één druppelen vervolgens de zeven deelnemers aan de workshop binnen. Barbara heeft al snel door dat de deelnemers elkaar ergens van kennen. Hun gedeelde verleden lijkt echter niet iets te zijn waar ze trots op zijn of waar ze blij mee zijn. Waarom doen ze er zo vaag over?

Dan verdwijnen twee deelnemers. Dat lijkt nog heel onschuldig. Totdat er steeds meer deelnemers verdwijnen. Wat is hier aan de hand? Welk spel wordt hier gespeeld en door wie?

Mening
In deze thriller spelen elf personages een belangrijke rol. Omdat het boek in de beschrijvende vorm is geschreven, vond ik dat echter geen enkel probleem. Ik leerde alle personages al snel kennen. Toch wist de auteur ook genoeg vragen open te houden over de verschillende personages, tot op de laatste bladzijde van het boek.

In dit boek wordt duidelijk dat het verleden een grote rol kan spelen in het heden. De gevolgen van pesten worden beschreven, voor de gepeste én voor de pester. Met name in de laatste hoofdstukken komt dat aan bod en ik vond dat heel heftig om te lezen. Daarnaast vind ik het belangrijk dat er aandacht is voor dit thema. De impact van pesten wordt naar mijn mening nog veel te veel onderschat. Ik denk dat het voor pesters, gepesten, leerkrachten én anderen daarom heel goed is om dit boek te lezen. Hoewel het niet is gebaseerd op feiten, opent het wellicht wel wat ogen.

De spanning in het boek bouwt zich vanaf de eerste bladzijde op en komt pas op het allerlaatste moment tot een climax. Dat maakte dat ik het geboeid kon lezen. Ik ga zeker meer lezen van deze schrijfster.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Verpest’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Verpest
Auteur:
Liesbeth van Kempen
Uitgeverij:
De Fontein
Genre:
Thriller
Pagina’s:
302

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Zolang ik jou heb (Susan Crandall)

Het verhaal
Zomer 1963.
De negenjarige Starla woont al jaren bij haar oma in Mississippi. Soms komt haar vader op bezoek, maar die is vooral aan het werk op het olieplatform. Starla’s moeder woont al jaren heel ver weg om geld te verdienen in de muziekindustrie.

Starla vindt het leven bij haar oma zwaar. Oma wil een echte dame van haar maken, maar Starla houdt niet van een echte dame zijn. En de zoiets-doet-een-dame-niet-preek van oma kent ze inmiddels wel uit haar hoofd. Tijd voor verandering.

Starla besluit weg te lopen en op zoek te gaan naar haar moeder. Als ze daar eenmaal is, zal haar vader ook wel bij hen komen wonen en komt alles goed. Maar de reis is zwaar en blijkt veel en veel langer dan Starla had gedacht. Ze kan lopend haar moeder nooit bereiken. Dan krijgt ze een lift van Eula, een donkere vrouw. Hoewel Starla is opgegroeid met het idee dat je donkere mensen niet kunt vertrouwen, stapt ze toch bij haar in de auto. Daar is ook James, een blanke baby. Hoe komt die daar? Eula neemt Starla mee naar haar huis, maar Starla wil verder. Ze wil naar haar moeder.

Samen met Eula en James reist Starla de lange weg naar haar moeder. Dat blijkt echter niet zo eenvoudig, op stap met een donkere vrouw. Waarom eigenlijk niet? En wat zou Starla zonder Eula moeten? Of Eula zonder Starla? Welke geheimen draagt Eula met zich mee? Wie is nu eigenlijk je echte familie? Zit dat in bloedbanden en huidskleur of in liefde?

Mening
Ik heb erg genoten van dit boek. Het boek is geschreven in de ik-vorm vanuit het perspectief van de negenjarige Starla. Dat er maar één persoon aan het woord was, maakte voor mij dat het boek lekker vlot las. De gedachtewereld van Starla wordt humoristisch weergegeven. Starla is spontaan en ik ging daar als lezer helemaal in mee. Eén van mijn favoriete zinnen spreekt Starla uit tijdens haar (zoveelste, onterechte) huisarrest: “Dat rotjoch ging absoluut niet naar de parade kijken en dan op de terugweg hier langs fietsen met zijn zakken vol snoep, terwijl ik hier zat te smelten tot een hoopje dame!” Ik houd van deze kinderlijke verontwaardiging.

Daarnaast vond ik het confronterend om (opnieuw) een boek te lezen waaruit blijkt dat in Amerika huidskleur nog zo heel lang een grote rol heeft gespeeld.

Ik zou dit boek samenvatten als een boek vol angst, verdriet, liefde en vertrouwen.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Zolang ik jou heb’ bijvoorbeeld bij bol.com.

Boekgegevens
Titel: Zolang ik jou heb
Auteur:
Susan Crandall
Uitgeverij:
Mozaïek
Genre:
Roman
Pagina’s:
380

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.

Boekenpraat: Cody (Bernice Berkleef)

Het verhaal
Jelka houdt zielsveel van haar zoontje Cody en sinds hij er is, heeft ze nooit een wekker hoeven zetten. Hij wekte haar met zijn huiltjes en dat was prima. Tot die ene dag dat ze veel en veel te laat wakker wordt en verschrikt naar Cody’s kamertje loopt. Waar is hij? In paniek begint Jelka een telefonische zoektocht, maar niemand kan haar helpen.
En dan staat de politie voor de deur. Cody lag levenloos in de auto van Jelka’s man, Oscar. Oscar zit voorlopig vast op verdenking van moord.
Jelka begrijpt er niks van. Er waren wel eens moeilijkheden, maar toch niets wat in deze richting wees? Heeft Oscar dit echt gedaan? Dat kan toch niet? Of is hij toch zo onbetrouwbaar als haar vader en haar beste vriendin Lisette altijd hebben beweerd? Jelka wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Totdat alles ineens heel, heel duidelijk wordt.

Mening
Nu het boek uit is, kijk ik er met plezier op terug. Het boek leest snel. Het is geschreven in de ik-vorm en er komen diverse mensen aan het woord, maar het meeste is geschreven vanuit het perspectief van Jelka en Oscar.
Vanaf het begin had ik het idee dat de zaak eigenlijk al duidelijk was. Dat stelde me teleur, maar iets maakte dat ik toch door bleef lezen. Dat werd beloond.
In de laatste hoofdstukken waren er verrassende, schokkende, verdrietige wendingen. Dat maakt dit boek wat mij betreft zeker de moeite van het lezen waard.
Ik vond het boek zeker niet bloedstollend spannend, maar op één of andere manier hield het me toch in zijn greep. Al met al toch een aanrader.

Dit boek ook lezen?
Je vindt ‘Cody’ bijvoorbeeld bij bol.com

Boekgegevens
Titel: Cody
Auteur:
Bernice Berkleef
Uitgeverij:
The House of Books
Genre:
Thriller
Pagina’s:
272

Deze blog bevat een affiliate link. Als je via deze link iets koopt, krijg ik een klein percentage van het aankoopbedrag. Uiteraard betaal je daar zelf niets extra voor.