Je zou mijn hulpverlener zijn…

Heel af en toe heb ik medelijden met mijn hulpverleners. Best vaak eigenlijk, maar ja, ze krijgen vast goed betaald voor mijn ellende, dus ze doen het er maar mee. Toch denk ik me af en toe in hoe het zou zijn om mijn hulpverlener te zijn. Tja, dan krijg je te maken met de…

Vakantiewerk – even huilen misschien?

Mijn hulpverleners hadden vakantie. Op de één of andere manier hadden mijn huisarts en psycholoog dat vrijwel tegelijk gepland. Die hebben dus blijkbaar mijn CAO niet goed gelezen. Hoe dan ook, er was even geen hulp beschikbaar. En dan? Vakantieplan Het idee dat er geen hulp beschikbaar is, kan bij mij al zorgen voor paniek.…

Verdovende middelen?

Het heeft even geduurd, maar inmiddels durf ik gewoon openlijk toe te geven dat ik medicijnen slik. Naast wat medicijnen om m’n bloedwaarden op orde te houden, slik ik antidepressiva. Van die eerste medicijnen heb ik nooit een geheim gemaakt. Van die antidepressiva wel. En waarom? Dat heeft een lange historie. Ik begon ooit met…

Is er een behandelaar in de online zaal?

Op deze blog ben ik open, maar ik probeer hier wel altijd met ieders privacy rekening te houden. Verhalen worden waar mogelijk geanonimiseerd en ik doe er alles aan om niemand te laten ontdekken wie mijn behandelaars zijn, voor de privacy van de behandelaars én mezelf. Maar ja, dan zijn er mijn behandelaars zelf. Ik…

“Ze luistert naar me!”

“Ik wil je helpen,” zei de hulpverlener die een intake met me deed. Ze had nogal een achterstand wat betreft mijn vertrouwen. Ze werkte namelijk bij de instelling waar ik al eerder over schreef dat ze er graag de regeltjes volgen en dat ze qua communicatie nog wat konden leren. De paniek over deze onzekere…