SAS-leven

Ken je de SAS-dagen nog? Precies ja, de Schijt aan Sonja dagen. De dagen dat je je niet aan het dieet hield dat Sonja Bakker voorschreef. Ik heb ze gehad hoor, die SAS-dagen. Ik heb ook het dieet van Sonja Bakker gevolgd, maar nu is het tijd voor een SAS-leven, want dat blijkt een stuk beter voor je gezondheid te zijn dan dat hele Sonja Bakker gedoe.

Dag Sonja!

Sonja ging bij mij al tien jaar geleden de de deur uit. Toen ik haar dagmenu destijds invoerde in de eetmeter van het Voedingscentrum, bleek dat te bestaan uit zo’n 900 kilocalorieën. Dat is dus NIET gezond hè mensen, ook niet als je wilt afvallen.
Ik besloot dat ik zelf wel wist wat gezond eten was. Maar ja, ergens in mijn achterhoofd was Sonja blijkbaar blijven plakken, want ik at nog steeds ongeveer de hoeveelheden die zij in haar boeken aangaf. Twee boterhammen tussen de middag, ’s morgens wat yoghurt met muesli en ’s avonds zo min mogelijk graanproducten. Tussendoortjes at ik de laatste maanden niet meer. Dat had vooral als reden dat ik als tussendoortje fruit wilde (want dat was toegestaan, vond ik), maar van fruit ging mijn prikkelbare darm vervelend doen. Dan niet.

Ik heb járen zo gegeten, met het idee dat ik vreselijk goed bezig was.
Dat was ik niet.

Wat eet ik per dag?

Ik gaf zelf in therapie aan dat ik veel bezig ben met eten en gewicht. Dat ik bang was dat ik te veel at. Ik heb nu een gezond gewicht, maar was bang weer aan te komen, want dat was al zo vaak gebeurd. Bovendien heb ik dat gezonde gewicht van nu niet te danken aan ‘iets’. Het gebeurde gewoon. Opeens vlogen de kilo’s eraf, twee jaar geleden, zoals ze er eerder ook aan waren gevlogen. En dat allemaal terwijl ik de laatste tien jaar eigenlijk steeds hetzelfde heb gegeten. Mijn gewicht schommelde echter. Het was ongrijpbaar en bleef ongrijpbaar. Het frustreerde me en hield (en houdt) me veel te veel bezig.

En toen gebeurde het. Voor therapie ging ik bijhouden wat ik per dag at. Blozend leverde ik mijn eetlijst in. Nu zou ik het gaan horen. Veel te veel natuurlijk.

Oeps! Ik moet veel meer eten!

Ik ging het zeker horen. Niet dat ik te veel at, maar veel te weinig. Niet een beetje, maar echt schrikbarend te weinig. Zo at ik bijvoorbeeld in de week dat ik het bij moest houden bij een avondmaaltijd 30 gram gekookte pasta. Dat hoort voor iemand van mijn leeftijd en lengte tussen de 200 en 350 gram te zijn, volgens het Voedingscentrum.

Mijn psycholoog legde me de Schijf van Vijf voor. Ik zag hoeveel ik mocht (of nee, eigenlijk moest) eten op een dag en schrok. Ik heb mezelf jarenlang slecht verzorgd. Ik heb echt veel te weinig gegeten. Áls ik tussendoor al eens iets anders nam dan fruit, was dat vaak een cracker of een schaaltje yoghurt en oh man, dan dacht ik dat ik iets heel slechts deed. Dat is dus niet slecht. Sterker nog, je lichaam heeft dat nodig.

Meer gaan eten

Ik kreeg in therapie de opdracht om genoeg te gaan eten. Doodeng vond ik dat, want wat als ik dan in rap tempo aan zou komen? Eten afwegen, calorieën tellen, ik haat het allemaal, maar deed het voor therapie toch een week. Niet om zo min mogelijk te eten, maar om te zorgen dat ik juist wél genoeg at. Ik kreeg letterlijk buikpijn van de enorme hoeveelheden eten en voelde me een plofkip.
Mijn lichaam was al dat eten niet meer gewend en dus moest ik ‘opbouwen’. Tussendoortjes bleken helemaal niet verboden, maar heel erg lekker én goed voor je. En dus ontdekte ik een nieuw favoriet tussendoortje: kwark met stukjes mango. ’s Avonds eet ik inmiddels (geen geintje!) ruim drie keer meer dan ik altijd deed en ook bij de lunch en het ontbijt eet ik meer dan ooit.

Het effect van meer eten

Wat er toen gebeurde? Het gevreesde aankomen bleef uit. Na het eten zat ik vol en ik had niet meer de hele dag trek in wat lekkers (wat er nooit was, maar trek had ik wel altijd). Pas tóen realiseerde ik me dat dat nooit zo was. Na het eten had ik eigenlijk altijd nog trek.

Misschien was ik nog wel het bangst voor hoe mijn prikkelbare darm zou gaan reageren op al dat eten. Die prikkelbare darm verdween echter als sneeuw voor de zon, toen ik mijn nieuwe eetpatroon startte. Ik eet zelfs weer zonder problemen fruit. Het mooiste cadeautje? Ik ben de medicatie voor mijn prikkelbare darm aan het afbouwen!

SAS-leven

Moraal van dit verhaal: goed voor jezelf zorgen doe je niet (zoals ik altijd dacht) door zo min mogelijk te eten. Ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik eet nu wél genoeg. Ik krijg sinds een paar weken voldoende voedingsstoffen binnen; het grootste deel gezond en een klein deel af en toe heerlijk ongezond.
Ik ben er nog niet helemaal. Er mag/moet nog wel wat eten bij en dat vind ik nog lastig. Ik leer(de) opnieuw eten en iets nieuws leren kost deze autist nu eenmaal tijd. Dat geeft niet, want die tijd is er.
Maar Sonja? Schijt aan Sonja. Ik heb een SAS-leven. En ik wil nooit meer anders.

22 gedachten over “SAS-leven

  1. Wauw. Een blog met een knipoog voor mij nu ik net balend van de weegschaal stap. Top dat je zo bewust bezig bent met meer eten. En inderdaad, de veelgemaakte fout is te weinig eten. Ook ik ben heftig op zoek naar een modus. Dank aan jou want ik neem nu inplaats van twee appels ook een cracker met pindakaas 😉

    Like

    1. Mogen er ook wel twee zijn hoor, die crackers;). En de weegschaal hoeft je dag niet te bepalen, maar dat valt niet mee, geef ik eerlijk toe.

      Like

    1. Het is echt bizar hoeveel je ‘mag’ op een dag. Ik stond echt met grote ogen te kijken. Dus het zou zomaar kunnen;).

      Like

  2. Wat een goed verhaal. Calorieen tellen vind ik iets dwangmatigs hebben, en lijkt mij geen goede oplossing voor de langere termijn. Vooral ook omdat eetproblemen toch vaak al met de psyche samenhangen. Ik denk dat veel mensen te veel of te weinig eten, ipv kwalitatief goed en gezond eten. Fijn dat het je lukt om dat te veranderen. En je ziet maar, je lichaam is er blij mee. Je moet lief zijn voor je zelf! Eet smakelijk!

    Like

    1. Calorieën tellen was bij mij wel echt even nodig om in te gaan zien wat ik allemaal op een dag mag (moet) eten. Ik ben er inmiddels ook mee gestopt, want het heeft inderdaad heel snel iets dwangmatigs. Ik vond het trouwens ook een hoop gedoe; was blij toen ik er na een week weer mee kon stoppen;).

      Like

  3. Weet je dat het heel veel voorkomt, de combi eetstoornis en autisme bij vrouwen? Je kunt ergens op focussen, hebt ergens controle op. En dat zijn precies de dingen waar wij wel heel erg dol op zijn… Zeker als de wereld om ons heen oncontroleerbaar is.

    Overigens ooit een begeleidster gehad die aan het Sonja Bakkeren was. Haar dienst was een kwartiertje uitgelopen, en ze viel zowat flauw tijdens het gesprek met mij, omdat ze niet strak op tijd had kunnen eten.

    Like

    1. Ja, het komt inderdaad veel voor bij vrouwen met autisme. En dat snap ik ook wel.
      En jup, met Sonja Bakker zie je al snel sterretjes. Echt bizar weinig wat je dan eet (en dat wat je wél eet, bevat vaak niet voldoende voedingsstoffen).

      Like

  4. Ik eet tegenwoordig veel meer groente en heb zoveel meer energie. Ik ben gewichtsconsulent ( heb geen praktijk meer hoor, maar nog wel erg geïnteresseerd in voeding) en ik zal zoveel cliënten voorheen, die ook veel te weinig aten en als ze dan mijn menu’s zagen echt schrokken van de hoeveelheid, maar hiermee wel afvielen. Je bent goed bezig!

    Like

    1. Raar hè, hoe dat werkt? Ik schrok ook echt, toen ik zag wat ik allemaal mocht eten op een dag. Maar nu geniet ik er vooral van:).

      Like

  5. Wow wat een inzicht en stappen! Ik vind het al heel knap dat je meteen een stuk meer bent gaan eten omdat je dat andere zolang gewed bent geweest. Wat een verschil! Fijn hoe dit weer positieve effecten heeft op andere dingen zoals medicatie afbouwen 🙂

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.