Luisteren naar de stilte

Het was een mooie nazomerdag.
Mijn hoofd was druk, verwerkte een ziekenhuisafspraak*.
Ik was moe en wilde slapen.
Ik stapte eerst op de fiets en reed de polder in.
Mijn hoofd was nog steeds druk.
Buiten was het stil.
Mijn fiets en ik stopten, zomaar ergens op een pad.
Er was verder niemand.

Het was stil.
Ik stond stil.
Mijn hoofd stond stil.
Ik kon de stilte horen.
Een stilte gevuld met niets, eenden en vogels.

Het ontroerde me.
De stilte buiten, die mijn drukke hoofd even tot rust bracht.
Maar wat me het meest ontroerde?
Dat ik het (weer) hoorde.
Vorig jaar hoorde ik het niet.
Ik wist dat het er was, maar het deed me niets.
Nu wel.
En ik was dankbaar.
Veel dankbaarder dan ik in woorden kan zeggen.

*Geen grote zorgen; ik sta onder controle bij een MDL-arts, vanwege mijn darmklachten, maar ziekenhuisafspraken vragen nu eenmaal veel van mijn hoofd. Vrijdag meer over die afspraak.

10 reacties op ‘Luisteren naar de stilte

  1. Zo mooi geschreven. Je woorden komen voor mij ook hoopvol over, want ik hoor de stilte soms ook niet doorheen de drukte in mijn hoofd. Ik voel dus helemaal met je mee en wens je alleen maar meer van deze dankbare, stille momenten toe! x.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.